Kürşat
@kadirkursater
okur.
Şu anda okuduğu kitap
5 yıl önce metroda yanımda oturan genç birisi okuyordu. 234'üncü bölümdeydi. derdimiz gönül eğlendirmekse, hata etmiş olacağız. Tek yaptığımız sevmekse, ölebiliriz cümlesini okudum ve bu cümle ile pessoa ile tanışmış oldum. Kızılay'da metrodan aktarma yapıcaktım fakat kitabı o kadar merak ettim ki aktarma yapmak yerine dost kitap evine gittim. Evet internetten de bakılabilirdi fakat kitabı eline almadan oturup biraz inceleyip okumadan diğer okurların yorumları ile kitaba kapılmayı pek tercih etmiyorum. Zaten çokta yakındım dost'a. 5 yıl önce aldım bu kitabı. 5 yıldır 4 sefer başladım sanırım. Her seferinde Öyleyse kim kurtaracak beni var olmaktan? Hayatımı toprağa veriyorum. diye karşılıyor beni pessoa. Fakat bir türlü bitiremiyordum. Covid sayesinde evde soluksuz kitap okuyabilecek zamanı yaratabildim kendime. Huzursuzluğun Kitabını okumak isteyenlere sadece şunu söylemek istiyorum. Bir konu bütünlüğü aramayın. Bana sorarsanız bitirdikten sonra bile rasgele bir sayfa açıp okunabilecek bir kitap. Aynı anda başka bir kitabı okumanızı tavsiye ederim. Bazı bölümler sanki aynı kalemden çıkmamış gibi sıkıcı olabiliyor ve kitaptan vazgeçmek istiyorsunuz. Bunu hissettiğinizde diğer kitabınız ile bu açığı kapatabilirsiniz.
Reklam
5 günlük güzel bir deneyimdi. En etkileyici bulduğum kısım ‘Maymun nedir ki insanın gözünde? Kahkaha yada acı verici bir utanç. İnsanda işte bu olmalı üstüninsanın gözünde ; kahkaha yada acı verici bir utanç. ‘ mutlaka okunması gereken bir kitap. Bizlere üstüninsan olmayı(bana göre insan olmayı insanca yaşamayı) anlatıyor. İncelemeyi şu alıntı ile bitireyim.
insan aşılması gereken birşeydir. Onu aşmak için ne yaptınız.
Bende yarattığı anlam. Diğer insanlardan farklı olmanın sonuçları diyebilirim. Herkes gibi olmazsan, kimsesiz kalırsın. Popüler kültürün bize kazandırdığı kaliteli bir edebiyat.
Geç kalmış bir okuma oldu benim için. Dosteyevski ile bu yaşımda tanışmış olduğum için biraz üzülüyorum. Lise yıllarımda alacağım kararlarda hayata bakışımda büyük etkisi olabilirdi. Bazılarınız diyordur halen okumamış olanlar mı varmış suç ve cezayı. Aslında utanmam gerekiyor fakat liseden sonra kısa bir süre üniversitenin hızına kendimi kaptırıp boş işlere öyle kaptırdım ki kendimi okumam gerekenlerde çok geride kaldım. Bu yüzden utanmam gereken daha çok kitap var. Suç ve cezaya gelince. Neden baş yapıt olduğunu açıklamama gerek yok. Sadece şunu söylemek istiyorum. Suç ve ceza bizim gündelik mücadelemizdir. Kendi bencilliğimiz kendi kibrimizdir. Rasnalnikov un yerine koymuyorsunuz kendinizi çünkü öyle yazılmış ki sanki kendi iç dünyamızdaki savaşı başka bir örnekle anlatıyor. Umarım okuduğunuzda aldığım hazzı alır ve dosteyevskiyi hiç bırakmazsınız. Bir kardeşiniz olarak şunu eklemek istiyorum. Dosteyevski okumadan ölmeyin.
