Kadir Yaman
@kadryman
Burası sefalet, benim atölyem.
Şu anda okuduğu kitaplar
Anne, Mum, MasalEdebiyat
Ben çocukken elektrikler sık sık kesilirdi. O zaman ki evlerde bi çekmece dolusu mum olurdu. Neredeyse iki günde bir elektrik kesilir, mumlar yakılırdı. Hatırlıyorum, huşuyla uzanırdım annemin dizine. Annem gençti ama bilirdi uydururdu bir sürü masal. Anlatırdı hep mum ışığının korkunç huzuru içimizi ürpertirken. Her masalın sonu mutluluğa uzanırdı. Ben daha çocuktum, inanırdım masallara. O son anlattığı masaldaki gibi kahraman olacağım prenses için bir an önce büyümek isterdim heyecanla. Belki mum ışığından, belki anne dizinden, belki de masaldan, bilmiyorum ama hep duygusal bir insandım
gizliden gizliye. Büyüdüm ve gördüm. Ben kahraman olamam. Çünkü; prenseslerin elektriği hiç kesilmemiş.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Tuttukları dilek için bile para verir insanlar. Havuzlara, kuyulara para atarlar. Dileğini bile satın almaya alışmış birine de barış hediye edilmez, satılır.”
Demek ki insan insana saplanmak için var. Çünkü öyle olmasaydı... Eğer insana dair her şey gerçekten de bir şarapnel olmasaydı, bundan 40 yıl önce Türkiye-Suriye sınırında kurulu El-Aman mülteci kampındaki o patlama asla yaşanmazdı. Böylece altı günlük bir bebek bir çelik bilye sağanağı altında kalmaz ve o küçük yüzü asla parçalanmazdı. Ama parçalandı. Üç kor misket gömüldü yumruk kadar başına. Biri sol yanağından, diğeri sağ gözünün altından, öbürü de çenesinden girdi etine. Karşılarına çıkan her hücreyi tek tek erittiler ve üç derin alev kuyusu açtılar yüzünde. Demek ki bu evrende her şey bir şarapnel. Zaten öyle olmasa bu kitap olmazdı.