Ümmühan Yıldız
@kale_i_bala
edebiyatdefteri.com/uye/ummuhanyildiz
Sedir ağaçları b’aşka âşık
Deniz fenerinin gözleri neden ağlar
Rüzgâra yükleyin ilkbahar lemasînı
Beyaz sardunyaların
Sinesine yazılır şiirlerim...
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanlar konuşuyor, okuyor, yorumluyor, paylaşıyor.
Her yer alıntı cümlelerle dolu. Her şey söylenmiş gibi ama sanki hâlâ söylenmek istiyor.
Kelime kalabalığı içinde kendi sesimi bazen duyamıyorum. Etrafım da aynı yoğunlukta; uzaklaşmak istiyorum.
Söz çoğaldıkça tebessümün anlamı azalıyor gibi geliyor. Kuşlar ağaçlarda duruyor ama sanki uçmayı unutmuş gibi.
Bu yüzden sosyal medyadan uzaklaşıyorum. Çünkü bazı şeyleri fotoğraflarda ya da alıntılarda değil, anın içinde yaşamak istiyorum.
Belki de mesele çok okumak değil; gecenin sessizliğini dinleyebilmek. Kaçkarlarda demli çay eşliğinde kayan yıldızı izlerken, hiçbir şey söylemeyen şeylerin içinde anlam bulabilmek.
Kitaplardan çok, insanlarla, doğayla, rüzgârla, müzikle konuşmak istiyorum.
Bir ağacın hüznünü ve yeşermesini görmek, bir dalganın geri çekilişini ve yeniden coşmasını izlemek… Bunlar bazen bütün kitaplardan daha gerçek.
Dünya farklı fikirlerle dolu. Ama eksik olan şey şu: hissedilmeden çoğaltılan anlamlar.
Benim aradığım şey bilgiyi okuyarak değil, yaşayarak öğrenmek. Ses değil. His.
Sevgi burada başlıyor belki. Söylenenlerde değil, söylenmeden anlaşılabilenlerde.
Ve belki de asıl mesele şudur: çok okumak değil, temas edebilmek.
Başkalarının duygularını konuşmak yerine, kendi duygularımızla ve sevgimizle kalabilmek. İnsan en çok, kendine döndüğü yerde gerçeğe yaklaşır.
Ümmühan Yıldız
ay ışığı kök salar unutulan isimlere
gece ağır sır iner camlara
eski kitabın içinde uyuyan ince izler
başka zamanların sesini taşır uzak sılalara
tozlu sayfalar açılır sessiz rüzgârla
soluk harfler konuşur kimsenin duymadığı dille
yaprak eğilir kırık hatıraya
renk kalır gecenin kıyısında
gölgeler dolaşır terk edilmiş bahçelerde
saatler yosun tutar suskun eşiklerde
tanımadığı eller bırakır izleri
kalpler saklanır korların sessizliğinde
gece derinleşir dünya uzaklaşırken
ışık ince ince işlenir köklere
yarım kalmış sesler uyanır uykudan
kayıp yıldızların adını fısıldar birbirlerine
ben dinlerim
duvarlardan çekilen sesin ardında
sayfa kendi kendine kapanır
isimler geçer sayfaların arasından
zamanın hafızasında silinmiş yüzler
iki gölge düşer kitabın içine
biri susar biri bekler
sonra hiçbir şey konuşmaz
her insan
kendine ait bir sabahla yürür
yüreğinde ferahlık taşıyanlar için
hayat
gece boyunca yağan yağmurun ardından
ışıldayan kaldırım taşlarında
onlar
kimsenin fark etmediği şeylerde
güzellik bulurlar
çatlamış arnavut kaldırımlarında
inatla tutunan sarmaşıkta
eve dönen bir kedide
fırından yeni çıkmış ekmeğin kokusunda
sevinç
yüksek sesle söylenen şarkı değildir
pencereye konan serçenin bakışıdır
şiirleri de başkadır
yaraların içinden geçen rüzgârı anlatır
ve her dize
unutulmuş bir kütüphaneye
gün ışığı taşır
hayatı omuzlarında taşırlar
ama küsmeden yürürler
bir kuş sesinde
vakti gelince
arkana bakmadan bırakıp gideceğin dünya burası
bir yolun üstünde
aynı yere çıkan ayak izleri
insan neyi taşır kendine
hangi yükü bırakmaz avucundan
kimselere kalmayacak bir memleket için
neden bu kadar ağır yürür insan
bir rüzgâr geçer
tozu yerinden oynatır bıraktığın izlerin
her şey geride kalacaksa eğer
neden bu kadar iz bırakır adımlar
aynı sona çıkan yollar arasında
insan neyi ispat eder kendine
neye yetişir bu telaş
hangi boşluğu doldurur
bir gün yol bile silinirse
geriye ne kalır
ve sonunda
her şeyin sustuğu yerde
kalabalıklar çekildiğinde hayatın içinden
sesler sustuğunda duvarlar bile geri çekildiğinde
ve insan kendi içine bile yabancı kaldığında
o zaman anlaşılır
meylin nereye düştüğü
iştiyakın
hangi boşlukta hâlâ yanıp sönmeye devam ettiği
ve niyetin
hangi enkazın altında bile yönünü kaybetmediği
çünkü
yıkılmaz sandığın kaleler
bir rüzgârın bile sabrına yenilir
bir bakışın
bir suskunluğun
bir gecenin ağırlığına bile dayanamaz
her şey gider
adı kalan şeyler bile eksilir
ama insan
en çok da kaybettiklerinin ortasında