edebiyatdefteri.com/uye/ummuhanyildiz
Sedir ağaçları b’aşka âşık
Deniz fenerinin gözleri neden ağlar
Rüzgâra yükleyin ilkbahar lemasînı
Beyaz sardunyaların
Sinesine yazılır şiirlerim...
gözlerim çölün ortasında
içimden sessiz sahralar geçer
adın göğün kıvrımlarında dolanır
omuzlarımda
üç kez gördüm kanatlarını
seninle büyür medeniyet
seninle çoğalır özgürlük
sen eskimezsin
zaman senden utanır
yüzündeki çizgiler
adı konmamış hikâyeler değil
hayatının geçit törenidir onlar
ertelenmiş yorgunluklar
sessiz zaferler
acıdan hiç söz etmedin baba
acı seninle konuşmayı öğrendi
sen varken
tomurcuklara uğramazdı acı
sen yokken
çiçekler acımasız yalanlara kör oldu
ve bu yüzden yalancılara yenildiler
gözlerinde masum dünyalar saklıydı
ne bağıran krallar vardı orada
ne zafer sarhoşları
sadece derviş bir bilgelik
devam et diyen derin bakış