hatice kilic
@kalendermesreb
Nevi şahsına münhasır...
"Sözcükler sana zarar veremez."
Bu, bu dünyadaki yetişkinlerin çocuklara söyleyebileceği en büyük yalandı. Çünkü sözcükler, fiziksel şeylerden daha fazla acı veriyordu. Bir daha asla eşiğe bırakılmış bir çocuk olarak dışlanmayacağını bilse, beyin sarsıntısıyla, kırık bir kolu seve seve alırdı.
Sayfa 18
Mart çok kaypak bir aydır.
Kışla bahar arasındaki dikiştir ama dikiş kelimesi akla düzgün
bir kenarı getirirken, ocak ayının sert rüzgarları ve haziranın
yeşilliği arasında çılgınca savrulan mart, daha çok titreyen bir
elin attığı bir dizi kaba dikiş gibidir.
Kendini beğenmiş bir diktatör, tebaasının, dünyanın kötülüklerini, kendilerini savunamayacak kadar güçsüz olanlara yüklemesine izin verir. Kibirli bir kraliçe, Tanrı adına katliam yapılmasına izin verir. Burnu havada bir devlet başkanı kendi hırsını körüklediği sürece her türlü nefretin yayılmasına izin verir. Bu meselenin tatsız gerçeği de şu ki insanlar bunu yalayıp yutuyor. Toplum tıka basa karnını doyurup ardından çürümeye yüz tutuyor...
Bana kalırsa canın aldığımız herkes masumdur aslında. Suçlu olanlar bile... Herkesin suçlu olduğu bir şey vardır ve hayat bunun etrafına kaç katman sarmış olursa olsun herkes çocukluk masumiyetinin anısını içinde taşımaya devam eder. İnsanlık masumdur, insanlık suçludur ve bu iki ifade de şüphesiz doğrudur.
Tam zamanımıza göre değil mi bu alıntı...
Nezha, Murui’den ayrılırlarken memnun ve rahatlamış görünüyordu. “İnsanların seçme hakkı olunca böyle oluyor.”
Kitay başını iki yana salladı. “Hayır, cesurların hepsini öldürüp korkaklara oy kullandırınca böyle oluyor.”
