Üç akçe
Âdemleri arar olduk
Âdemoğlu içinde
Terazisi bozuk tartan
Kantar mezhebinde
Kardeşini üç akçeye süren
Pazar yerinde
Sadâkatin kıymeti yok
Menfaat rağbetinde
Ekmek yediği kaba
Tekmeyi vuran gördüm
Gölgesinde serinleyip
Ağacı kıran gördüm
İnsan dedikleri şey buysa
Eğer bu çağda
Ben nice hayvanda
Daha çok vefâ gördüm
Şeyma Öztürk
Reklam
ŞiirEdebiyat
Gönül heybesi boş, lakin ellerde son model bir cam,
Sevdayı taksit sanıyor, ruhu dersen sırf evham.
Eskiden bir tebessüm yeterdi dünyayı kurmaya,
Şimdikilerde iştah büyük, niyet yok huzur bulmaya.
Boyalı dudaklarda bir kantar, tartar her şeyi altınla,
Aşkı bir kupa sanır, yarışır en hızlı atınla.
Vefa dediğin nedir ki? Menfaat bitince rafa kalkan,
Gözler hep yükseklerde, gönül ise kibrine kalkan.
Ey gönül kendini vezn etmeye kantar ara bul!
Yürü git, kantarına hâlis olan a’yar ara bul!
Kapatırlar seni bir hâl-i haraba yalınız
Ol karanlık geceler kendine bir yâr ara bul
Hafız Ahmet Soyyiğit
İnsanın önce kendi iç dünyasını, ahlakını ve amellerini tartması gerekir. Ancak bu tartı (ölçü) rastgele bir şey olmamalıdır. Doğruyu yanlıştan ayırmak için "hâlis" yani saf, yanıltmayan bir rehber ya da manevi bir ölçü birimi bulman şarttır.
"hâl-i harab" ile kastedilen kabir veya dünyanın fani dertleridir. İnsan eninde sonunda yapayalnız kalacaktır. O zifiri karanlıkta (ölümde veya manevi bunalımda) sana ışık olacak, seni terk etmeyecek gerçek bir "dost" (Allah veya salih ameller) edinmelisin.
Reklam
Reklam