Üftâde bir âşık vardı. Bir gece sevgilisi yanına geldi. Âşık heyecanla yerinden öyle fırladı ki yeninin çarpmasıyla mum sönüverdi. Sevgili otururken siteme başladı:
"Beni görmeyi istemiyorsun zâhir, gelir gelmez mumu söndürdün."
Âşık, mahcubiyetle içindekini dışa vurdu:
"Güneş doğdu sandım da!"
Dışarıdaki hayvanlar gözlerini domuzdan insana, insandan domuza ve yine domuzdan insana çevirdi ama hangisinin hangisi olduğunu söylemek artık imkânsızdı.