GIRÎNG EKurdî
Nameya Yezgird bo Omer bin Xitab:
"Te di nameya xwe de gotiye ku tu dixwazî me bînî ser riya rast, bêyî ku tu me nas bikî, bizanî em kş ne û baweriya me bi çi heye!
Tu dibêjî, Were baweriyê bi Xwedayê yekta bîne;bêyî ku tu bizanî ev hezaran sal in em Xwedayê yekta dihebînin û me baweri bi yektaperestiyê heye.
Gava me bawerî bi Xweda hebû û em aştîparêz bûn, te, bab û bapîrên te û we hemûyan keçên xwe bi saxi çal dikirin û dixistin gorê.
Hûn zalimên ku behsa Xweda dikin, di rastiyê de hûn tu nirxê nadin mirov û evdên Xweda.
Hûn serê mirovan dibirin, êrîşî cih û warên wan dikin, hûn destdirêji û tecawûzî jinan dikin, keçên biçûk bi saxî vedişêrin, karvan û celeban talan dikin.
Hûn kom bi kom gel qetil dikin û dikujin. Hûn jinên xelkê didizin û malên wan talan dikin. Hûn dil-kevir in. Hûn xelkê digrin û serjê dikin. Em hemû kar û kiryarên we şermizar û mehkûm dikin.
Îja ligel van hemû karên xirab û vê fesadiyê hûn çawa dixwazin
dersa Xwedênasiyê bidin me!?
Tu ji min dixwazi ku em agir neparêzin. Baş bizane ku em gelê aryayî hêza Xwedayî di nûra Rojê û germahiya agir de dibînin.
Ew germahî hêzê dide me da ku em ji hev hez bikin ü hêzê bidin
hev."
Kârvan düzde kaldı
Yolu Tebriz'de kaldı
Oğlanı dert apardı
Dermanı kızda kaldı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Acının bin türlü rengini gördüm.Dağın,taşın dayanamadığı acılara dayandım.Yüreğimdekini bir ben bilirim,Bir de şu doğan gün.”
“Babaannem”Bana Allah var demeyin.Eğer olsaydı,şu dört günlük ömrümde iki kez sürgün yaşatır mıydı?”
Hələ XII əsrdə Xaqani Şirvani "Töhfətül-İraqeyn" əsərində
Əcəm İraqının əhalisini, yəni farsları bu cür təsvir etmişdi.
"Təəssüf, belə bir füsunkar cənnət,
Olubdu cəhənnəm əhlinə qismət.
Kəsər vəhşi kimi yolları onlar,
Gündüz yatıb, gecə edərlər şikar..
Onların həyatda məqsədləri yox,
İnsanlığa azca hörmətləri yox.
Yolun kənarına çıxıb hər səhər,
Guya, qonaqları qəbul edirlər.
Lakin, o hiyləgər tülkülər, hər an
Pusquda duraraq, güdürlər karvan.
Əvvəl, yol göstərib, karvana onlar,
Sonra da yolunu kəsib, soyurlar.
Üzdə gülsələr də, dişləri qanlı,
Zöhhak ağızlıdır, əjdaha canlı
İsti qumda bişmiş yumurta kimi,
Duyğusuz qəlbləri duya bilirmi?
Əhli-insan deyil, sanki, heyvandır,
Tufanlı dəniztək çox biamandır.
Onlar nə dindirər, nə də ki, dinər
Nə fəryad eşidər, nə aman bilər.
Orda oğrularla dostdur darğalar,
Hərənin min dili, min ədası var.
Yaman naəhl olur o yerin əhli,
Həm oddur, həm sudur onların dili.
Bəla rəngi vurur boyaqçılar da,
Odur ki, qaradır adamlar orda.
Samirilər kimi danışan zaman,
Tezliklə qış gələcəkdi. Qışda bura quş ötməz, karvan keçməz bir yerə çevrilirdi. Sonra yaz gəlir, həyat yenidən canlanırdı. Bu, təbiətin dəyişməz qanunu idi. Amma insan təbiət kimi deyildi...
