İçimden bir ses, “Dışarı çık, temiz hava al ve gül!” diye haykırıyor. Yanıt bile veremiyorum. Zamanı, sessizliği ve o berbat korkuyu azaltıp kısaltmak için kanepeye uzanıyor ve uyuyorum… Çünkü onları yok edebilmek mümkün değil.
“Canımı sıkan şey, belli bir tada varamamaktan çok insanın, bir çalışma alanının bütününün bana yabancı oluşu…Oysa ben bir insanım ve bu tabloları yapanlar da insanlar..”