Öldürmeyen acı geliştirdi, şekillendirdi, güzelleştirdi, yeni bir sen yaptı daha napsın.
Bir geldi mi temmûz-ı keder böyledir işte
Deryâ-yı dilim çöl çöl eder böyledir işte
Ömer Demirbağ
Ömer DemirbağReklam
Bizimki özünde trajik bir çağ, bu yüzden onu trajik olarak almayı reddediyoruz. Felaket oldu, biz harabelerin arasındayız, yeni küçük yaşam alanları kurmaya başlıyoruz, yeni küçük umutlar besliyoruz. Bu oldukça zor bir iş: Geleceğe artık düzgün bir yol yok: ama biz dolaşıyoruz ya da engellerin üzerinden tırmanıyoruz. Kaç tane gök düşmüş olursa olsun, yaşamak zorundayız.
—D.H. Lawrence
FenafillâhŞiir
Haz almak, yaşama suçu üzerindeyken ölümden haz almak
Bilmediğin ordular içinde bilmediğin savaşlar kazanmak
Yarınların hayali ile kafanı yastığa koyduğun her gece
Gönül, makberin eşiğinde dertleşir gizlice
Sakinleştiremez beni en natuk diller bile
Adını sayıklayıp gelirken bülbüller dile
Silinir her bir keder, affolur sinedeki günah
Son bulur yaşama suçu, başlar fenafillah
Şavkır şimdi o sonsuz sükut, ten hapsinden
Vazgeçer insan, kendisi olmanın en ağır yükünden
Kim ayıklayabilir ki artık bu karmaşık kördüğümü
Alkışlar bu mağrur akıl, sessizce gelen ölümü
Geceler boyu kurulan o yarınlar, birer birer solar
Gözlerin ardındaki karanlık oda, nihayet ışıkla dolar
Ne bir kimlik kalır masada, ne geride bir feryat
Sadece kendi çıplaklığıyla yüz yüze kalır hayat.
Resmin rehindir gurbetimde;
gurbetimde sesleri aşındırmış kimliksiz bir kasaba ve senin kederini ıslatan o yağmurlar rehin...
Alnı özlemle dağınık bir akşam getirdim sana, Sar, büyüt ellerinle, konuk et sıcaklığına..
Konuk et kanatları kanatılmış kuşlar getirdim sana...
Yılmaz Odabaşı
Yılmaz OdabaşıReklam
Reklam