“açılmış sarmaşık gülleri
kokularıyla baygın
en görkemli saatinde yıldız alacasının
gizli bir yılan gibi yuvalanmış
içimde keder
uzak bir telefonda ağlayan
yağmurlu genç kadın..”
Bu yokluk ne kadar acı versede mutluluktan ölüyorum. Bu güçsüzlük ne kadar berbat olsada mutluluktan ölüyorum. Bu kadar susmak kötü yapsa bile ben mutluluktan ölüyorum.
Sevgiyi mutlak bir iyilikle, yücelikle birlikte düşünmek gibi evrensel bir hatamız var. Oysa bencil bencilce sever, zalim zalimce Toni Morrison’ın da dediği gibi sevgi asla sevenden daha iyi değildir… Bir paragraf kitabından alıntıdır..