Aylin Balboa yı çok severim. Belki de en çok, kendini sakladığı cümleleri seviyorum.
Yazdıklarının altındaki duyguları, söylenmeyenleri, satır aralarına bıraktığı o kederi hissetmek hem içimi acıtıyor hem de ona yakın hissettiriyor.
Belki bakış açısı, belki duyguları, belki de kederinin ardından dünyaya baktığı o yer... Bana hiç yabancı gelmiyor.. Ben de oradayım.
Öyle ki bazen onu tanıyormuşum gibi hissediyorum. Bu yüzden ne yazsa dönüp okuyorum. Benim için kaleminin ayrı bir yeri var.
Bu öykü kitabında 
Ateş Sönene Kadar'da özellikle kitaba adını veren 'Ateş Sönene Kadar 'öyküsünü çok etkileyici buldum. Hatta utanmasam bütün öyküyü buraya taşıyacaktım, sırf altını çizdiğim cümleleri paylaşabilmek için...
Ferican İki Mevsim, ismi gibi ayrı duyguları, aynı anda yaşatan bir tarza sahip. İlk sayfalarda olayları anlatan karakterin, kendinden öncesini de yaşamışcasına aynı kalıpla anlatmasını garipsedim. Alışınca son sürat devam etti. Yaşananlar, karakterlerin güzel yansıtılması, okuyucunun kıyıdan köşeden kendisinden bir şeyler bulması, bizden olan sevdiğimiz türkülere yer verilmesi, samimiyeti, sıkmadan akıcı bir şekilde okumamı sağladı.
Mirza. Eylül'ün oğlu. Onun gözünden görerek başlıyoruz kurguyu anlamaya, onun hayatındakileri tanımaya. Ailesini anlatıyor bize, her ferdini ayrı ayrı, artıları ve eksileriyle birlikte. Yaşadıkları yerden ayrılmalarına vesile olan olaylar, yabancı olmadığımız, kim bilir kaç kişinin yaşamak zorunda kaldığı hayatları anlatıyor. Sonrasında yeniden hayata tutunma çabaları, aile içi çatışmaları, o çatışmalara rağmen birbirlerine sahip çıkmaları çok güzel işlenmiş. Şubat'ın kızı Pınar dahil oluyor Mirza'nın hayatına. Çocuksu atışmalarla başlayan, birbirlerinden gizledikleri aşkları Mirza'nın itirafından sonra boyut değiştiriyor.
Aynı acıları, kayıpları yaşamamak için, hep daha iyi olmalı diye söz veririz ailelerimize. 'Kendini kurtar' derler hani. Bazen bunu yaparken yaşamayı unutuyor muyuz acaba? Bize ait olan ya da ailelerimizin aşıladığı hırslarla yolumuza devam ederken neleri göz göre elimizin tersiyle itiyoruz? Belki bir yere kadar doğru, ama fazlası? Kitabın sonu az çok tahmin edilebilir durumdaydı, yine de çok şaşırdım. Yazarla aynı sonuca varmışız ama gidiş yönlerimiz o kadar farklıydı ki, devam kitabına olan merakım katlandı.
Keyifli okumalarınız daim olsun...
Reklam
Şeker Portakalı, Brezilya’nın yoksul mahallelerinden birinde yaşayan 5 yaşındaki Zeze’nin, hayal gücüyle örülü dünyasını anlatıyor. Ailesinden gördüğü sertlikten kaçıp bir şeker portakalı fidanıyla dostluk kuran Zeze, "Portekizli" dediği bir adamla tanışınca sevginin ve gerçek acının ne olduğunu öğrenmeye başlıyor. Zeze’nin hikâyesi, çocukluğun sadece oyun değil, bazen de erkenden büyümek zorunda kalmak olduğunu sarsıcı bir dille yüzümüze vuruyor. Yazar; yoksulluğu ve sevgisizliği bir çocuğun saf kalbinden dökülen kelimelerle hissettiriyor. Okurken Zeze’nin yaramazlıklarına gülümsesek de, finalde bıraktığı o sessiz keder insanın içine işliyor. "Acıyı hissetmek" üzerine yazılmış en naif ve kalıcı eserlerden biri.
10/10
2026 3. kitabı
Bazı kitaplar okunur, bazı kitaplar ise insanın kalbine dokunur. Dervişin Teselli Koleksiyonu benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Keder, yalnızlık, hayal kırıklığı ve hayatın ağır gelen tarafları karşısında; doğunun ve batının en büyük gönül insanlarını, âlimlerini, mutasavvıflarını ve düşünürlerini aynı sofrada buluşturan eşsiz bir eser. Kitap boyunca insan sadece okumuyor; düşünüyor, sorguluyor, kendini tanıyor ve içindeki karanlık odalara ışık tutuyor. Eserde, kederli bir dervişin rüyasında büyük bir hikmet meclisine misafir oluşu üzerinden onlarca teselli ve hayat dersi aktarılıyor.
Bu kitap bana şunu hissettirdi: Bazen insanın ihtiyacı olan şey, sorunlarının çözülmesi değil; onları anlamlandırabilmesidir. Her sayfasında farklı bir teselli, farklı bir pencere ve farklı bir farkındalık buldum.
Altını çizmeden geçemediğim, bitmesini istemediğim nadir kitaplardan biri oldu. Kalbine dokunacak bir kitap arayan herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Aslında daha önce okumuştum ama “Ermiş’in Aşk Mektupları” Ermiş’in hikayesini okuyunca tekrar okumak istedim Bir çok konu hakkında felsefi içerikler var.
“Sevinç ve kedere dair;
Bazılarınız der ki , ‘neşe kederden daha yücedir’ ve bazılarınız da şöyle der, ‘ hayır keder daha yücedir.’
Fakat derim ki ben de , etle tırnaktır onlar. Birlikte gelirler ikisi, biri size eşlik ederken bilin ki diğeri yatağınız da uyumaktadır.”s.26
Avustralyalı yazar Meg Mason’ın 2022’de Women’s Prize for Fiction ödülüne aday gösterilen kitabı Keder ve Mutluluk'ta, 17 yaşından itibaren kronik depresyonla mücadele eden Martha’nın hayatını kendi ağzından okuyoruz.
Martha, alkolik bir anne, sevgi dolu ama başarısız bir şair baba, deli dolu bir kız kardeş, çocukluğundan beri ona aşık olan bir koca, yardımsever bir teyzeden oluşan bir ailenin içinde başlarda kendini anlaşılmamış, değer görmemiş gibi hissetsede sonradan her koşulda ne kadar sevilip desteklendiğini itiraf eder.
Romanda Martha'nın hastalığının ismini bilmiyoruz, yazar hastalıktan bahsederken .... kullanmış. Sanırım yazar, okuyucunun bu hastalıkla özel bir bağ kurmasını engellemekibu tür bir yol izlemiş.
Romanın başlangıç sayfalarında biraz sıkıldım, hatta romanı yarım bırakma noktasına da geldim.Ancak okumaya devâm ettikçe elimden bırakamadım.
Keder ve mutluluğun iç içe geçtiği, zaman zaman hüzünlendiğim, zaman zaman gülümsediğim, zaman zaman kızdığım bu romanı okumanızı tavsiye ederim.
Reklam
Reklam