"Yalnızlık ya da keder gibi duygular ölmekle yok olmazdı belki ama maddeye yakın olan hırs ve bencillikten özgürleşmek mümkün olmaz mıydı? Açlığın, hastalığın, bedenin olmadığı, parayla satın alınabilecek, sahip olunabilecek hiçbir şeyin bulunmadığı bir yerde bu mümkün değil miydi? Böyle düşünmek ölümden biraz daha az korkutuyordu; sevilen birinden ayrılmaya da ancak böyle dayanılabilirdi."
İnsan olan insan pek az — bunu anladın bunca yıl sonra; bir de şunu: İnsan insan oldu mu, acı çeker.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ran'ın sakin sesini dinlemek bile bana yetiyor. Bir mottosu vardı. "Her şey çok güzel olacak." derdi hep. Birçok kişi bunun Ran'ı biraz tuhaf birisi yaptığını söylerdi belki ama o ne zaman bana her şeyin çok güzel olacağını söylese rahatlardım ve buna inanmak isterdim. Şimdi de bu sözü duymaya ne kadar ihtiyacım olduğunu fark ediyorum.
“Gösteri biter bitmez kulise geri döndüm,
ve dua ettim ki bu keder bıraksın beni tüketmeyi.
Hastaydım, ama herkese iyi olduğumu söylüyordum.”
Sayfa 24
SON...
Keder denizinde bir lütuf adası da vardı, insanın kaybettikleri yerine geride kalanları düşündüğü anlar.
En kötüsü de buydu; sarılırken bile bunun son kez olduğunu bilmek.
