Suçunu itiraf eden sanığın kahırlı kalbini taşıyorum. Bütün mutlu karelerimi makaslamışlar. Sen yoksun örneğin. Kimsesizler mezarlığında açan bir gül gibi gizemli ve yoksul güzelliğin yok.
Zira düşünüyorum ki ve belki de biliyorum ki insan en çok üzüldüğü zaman ellerini duaya açar, istediği olmadığında yalvarır en çok Allaha, başına bir kötü iş geldiğinde sessizce kıpırdanmaya başlar dudakları. O zaman gerçekten de hüzün, sıkıntı, keder o kadar da kötü değildir demek ki. Bilmiyorum...