Keşke daha önce okusaydım dedim, bittiğinde. Bir de iyi ki okudum. Hâlâ okumayan varsa lütfen okuma planını yeniden yapıp bu kitabı öne alın. En kısa zamanda yazarın tüm kitaplarını okuyacağım.
Köy Enstitüleri Dönemi'ni muhteşem bir aşkla anlatan, altını çize çize bitiremediğim bir kitap. Bir tarih romanı evet, kurgu bile diyebiliriz ama kitabın omurgası tam bir ülke gerçeği. 1940- 1980 yıllarının hem ciddi bir üzüntü, acı, keder, kalp kırıklığı... ile okuyup hem de acayip keyif aldığım bir kitap. Bu nasıl olur derseniz işte orası da yazarın başarısı. Kitabı söyleşiye yetişmesi için iki günde bitirdim. Söyleşi öncesi kalemi ile tanıştığım yazarı söyleşide daha yakından tanıdım ve daha da bir sevdim. 🩷 Böyle bir yazarı okumak için nasıl bu kadar geç kaldığıma üzülürken daha okumadığım kitapları olduğu için çok mutlu oldum.
Kitabın konusunu anlatmak istesem Köy Enstitüleri için verilen mücadeleyi, emeği ve Köy Enstitülerine yapılan haksızlıklar ile ülkeye nasıl bir kötülük yapıldığını Sema Hanım gibi anlatabilmem mümkün değil. O yüzden haddimi bilerek yorum yapmaya çalışmayacağım. Dediğim gibi, altına çize çize bitiremedim ve bundan önce sadece alıntılarımın bir kısmı için iki ayrı reels paylaştım. Bununla beraber 3 oluyor ve artık bitiriyorum. Bana kalsa daha çok paylaşırım fakat okunacak, paylaşılacak daha çok kitap var.
Daha nice güzel kitaplarda buluşmak üzere.
Pişmanlığın dilde vücut bulmuş hali: KEŞKE...
Keşke'nin dini, mezhebi, siyasi görüşü olmaz.
Keşke, özlem ya da pişmanlık ifadesidir; acı çekenlerin, hatalarını görenlerin ortak kelimesidir.
Keşke, yanlış kararlarımızın çektirdiği sancıdır, kalbi kanatan isyandır.
Keşke, elden gidenlere, yitirdiklerinizi yaktığınız ağıttır. Dizlerinizi dövdüğünüzde geride kalan acıdır.
Ufak tefek haykırışDuygu ve Düşünce
Kitabın uzunluğu hakkında:
İlişkimle aynı anda başladığım bu süreçte ilişkim bitti ama ben hala Feride'nin Anadolu maceraları arasında çıkış yolu arıyordum. Kitap sürükleyici lakin Feride gibi olanlara... Lakin ben her anında sinir krizi geçirdim.
Reklam
Erkeğin azıcık zillisi makbuldür, çok kastın sende Werther :)
Kitabı okurken kafamda hep Güllü’den “Gitme gitme ayrılma bendennn” şarkısı çaldı :))) Bana arabesk dinletmiş bu hayat, sana neler yapmaz aslan parçası dedim ah ah.
Birkaç sene önceki Alev okusaydı bu kitabı oturur ağlardı muhtemelen de bende hiç bir iz, acı, keder bırakmadı. Duygusuzluğumun zirvesindeyim…
Neyse şaka bir yana, Werther duygusal yoğunluk ve idealizasyon, ruminasyon ve karşılıksız bağlanma ve aşırı odaklanmadan muzdarip bence. Üstüne bir de romantik melankoli ve aşırı duygusallık var. Bunların neticesinde kaçınılmaz son intihar…
Lotta ise ilgi bağımlısı, soğuk, sınır koymayı bilmeyen bir kadın. Fark ettiği an uzaklaştırmış olsaydı genç dostumuzu, işler bu raddeye gelmezdi bana göre…
Kısacası çok fazla romantizme edilmiş, gereksiz abartılmış, insana bir şey katmayan bir kitap. Şimdi “çok boloyorson son yoz bor kotop gorolom” diyenler olur; onlara da nanik yapmakla yetiniyorum :)
Feriştah hanim eşi Numan’dan hoşlanmaz, kendisini zaten ona laik görmez. Bu duygularla Mükremin’e sulanır ve onunla birçok fantezileri beyninden geçirir. Bu hayaller ve fanteziler toplumun sıradan yaşamlarını ve alışkanlıklarını eleştirir. Mizah yoluyla düşündüren Yılmaz Erdoğan’ın bu kitabi fazla can sıkmadan okunabilecek nitelikte. Birçok yerde gülmemek elde değil. Ama büyük bir beklenti de olmasın.
Acıların kitabı
300 sayfalık bir kitabın her satırında acı, ölüm, keder... Açıkçası ağır geldi. Hem dönem anlatısı olarak hem de farklı coğrafyalarda aynı feleğin çemberinden geçmesi bakımından _Şeker Portakalı_ ile benzer yönleri var. Bizim memlekette popüler oluyor böyle Edisun-Sezercik hikâyeleri. Kitaba gelince, bu kadar ölümü kederi süslemeden anlatmasına 10 puan verebilirim. Bir kişi kumara bulaşmışsa hayatındaki acı sarmalı onu bırakmayabilir. Ama komünizme maruz kaldıysa zaten mutluluğa uzaktan bakar. Her şeye rağmen yaşamak, nefes almak, tüm ailesini kaybetmişken ağır işlerde son nefesine kadar devam etmek... Etkileyici bir anlatımla çarpıcı bir kitap.
Hayatta kalmaya çalışanlar..
Nereden başlasam bilemediğim Hayatta Kalanlar, Benjamin, Nils ve Pierre kardeşlerin hazin hikayesini en yalın ama içinize işleyecek şekilde anlatmaktadır. Alex Schulman diğer kitaplarında olduğu gibi çocukluk travmalarını merkeze alıp, yarattığı karekterleri kusursuz bir anlatım ile biz okurlara sunmaktadır.
Kitabın bölümleri şimdiki zaman ve geçmiş zaman arasında gidip gelmesine rağmen keyifli bir okuma yolculuğu oldu benim için. Kalabalık bir aile ama yalnızlık içinde gezen bedenler…kitabın sonunda ise size şok yaratan göğsünüze oturan bir acı.
Ve keder insanın dilini bağlıyor diyerek konuşamadıklarımızın, söyleyemediklerimizin, anlatamadıklarımızın yarattığı koca bir boşluk…
Reklam
Reklam