Dilera

Acı bir deneyimdi ama dersimi almama yetti.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Benim içim de dışım da ürpermedi, o benim babamdı, daima yakışıklıydı, o dakikada bile. Yanında yatıyordum ve onunla birlikte nefes alıyordum. Sonunda geriye bu kalıyor— karanlıkta paylaşılan birkaç nefes alış.
Çiçekler aslında ölülerin gizli periskopları değil midir? Acaba ölüler dünyayı toprağın altında çiçeklerin saplarından mı izlerler? Evet babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.
Söz konusu tabi ki bir son ama son nereden başlar?
İnsanın kendi içindeki kargaşa toplumsal kargaşadan daha ürkütücüdür.