Dilera
@kedilera
223 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çok uzun zamandır beni bu denli içersine çeken ve etkileyen bir kitap olmamıştı, kitap çabuk bitmesin diye kendimi frenledim hep. Savaşın acımasızlığı, kadınların sırf KADIN olduğu için gördüğü psikolojik ve fiziksel şiddeti hepsini üzüntü içersinde okudum çünkü bunlar ortadoğunun gerçekleri. Sadece bi kitap olmadığının gerçeğini fark ettiğinde daha fazla yüreğine oturuyor…Keşke bütün çocukları çekip alabilsem kirli dünya’nın elinden,hiçbir kız çocuğu çocuğunu büyütmek zorunda kalmasa,sadece oyuncak bebekleri, arabaları ile oynasa. Bir çocuğun omuzuna evliliğin, anneliğin yükünü bindirmek, onun çocukluğunu, gençliğini, hayallerini ve en önemlisi insanlığını çalmaktır.
Çünkü çocukluk, evcilik oynarken bitmez, masalları yarıda kesilmez, okul yolunda sönerse eksik kalır.
Bu düzeni normalleştiren, “geleneğimiz” diye savunan, sessiz kalarak onaylayan herkes; bir çocuğun gözyaşında, bir annenin sessiz çığlığında suç ortağıdır. Çocuklar çocuk kalmalı.
Bir çocuğun çalınan her günü, hepimizin ortak ayıbıdır.
Savaş güzellemesi yapan insanları görünce bu kitabı da okutmak istiyorum. Savaşın ne kadar kötü, yıkıcı olduğunu neden hala anlatmak zorundayız? savaşın, savaş suçlarının "ama"sı olmaz.
Velhasıl kitap sonlara doğru iyice mahvediyor insanı. Meryem'in hayatında bir kez bile gülümseyemeyişi... en azından leyla'nın yarım kalmışlarını tamamlaması uğruna göze aldıkları... çok ağır geliyor insana. Ve son olarak
"Çoğu insan savaşın genelde çarpışarak geçtiğini sanır. Ama bu doğru değil. Savaş beklemektir; sıradaki saldırıyı, sıradaki yemeği ve sıradaki sabahı..."
Unsere Mütter, unsere Väter (2013)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dazai'yi sadece kadın düşmanı olarak sınırlamak yanlış bence. Dazai hayatın içinden olan birçok şeye düşman. Yaşamaktan zevk alan biri değil. İntihar girişimlerinden de belli ama siz yine de Dazai'ye ilk insanlığımı yitirirken'le başlamayın. Kitabın depresifliği sert gelebilir. En başından itibaren hep düşündüğüm şey “ Karakterin bu kadar derin ve karanlık düşünceleri nasıl bu kadar anlaşılır anlatılabilmiş?” Başından sonuna kadar aynı ilgiyle okutmayı da başardı (aslında depresif ve karanlık bir kitap olmasına rağmen). Bence Dazai, Yozo ile kendisini resmetmiştir. Toplumdan soyutlanmayı, kişinin kendini soyutlaması anlaşılır şekilde anlatılmıştır.
Okumanızı tavsiye ederim.
Çok önyargı ile başladığım bir kitap oldu fakat okudukça bu önyargım kırıldı. Gelecek yüzyılda bizi nelerin beklediğine dair şaşırtıcı metaforlar sunmuş yazarımız. Benim için bu kitabı okumak oldukça zordu, bazen sadece bir iki sayfa okumak bile beni yordu, ve okurken film izliyormuşçasına durup okuduğum satırları hayal edip şekillendirmeye koyuldum. Cesur Yeni Dünya alışılmışın dışında bir distopya tasviri. Bu dünyada savaş yoksulluk şiddet gibi karanlık tasvirler yok aksine insanlar çok mutlular. Soma adı verilen haplarla mutluluk ile uyutulan insanlar var. Anne, baba, aile, ebeveynlik, bağlılık, duygusallık, düşünme ve şahsi fikir gibi kavramların ortadan kalktığı insanların kontrol ile başka kişilerce üretildiği bir distopya... Mutlu bir dünyada köle olarak yaşamak mı yoksa özgür bir dünyada onun getirdiği bütün bedellere katlanarak yaşamak mı gibi bir ikilem ortaya çıkarıyor kitap. Dikkat çeken ve düşünülmesi gereken çokça nokta var.
Böyle bir sistemde varolmak mümkün mü?
Böyle bir sisteme evrilen bir zamanda mıyız?
Herkesin okuması gereken bana göre "ütopya içerisinde distopya" türündeki bu kitabı mutlaka okumalısınız diyorum.
Albert Einstein'nın fizik dışındaki konulara bakış açısını anlattığı kitabı. Denemesini okuduktan sonra kendisine olan saygımın yüz kat arttığı alman teorik fizikçi. Einstein gibi birisini herhangi bir "-izm"e dahil edebilmeniz için o dahil edeceğiniz kampın einstein'dan daha zeki birisi tarafından kurulmuş ve mantıki açıdan inşaa edilmiş olması gerekir. Öyle bir dünya hiç var olmadı.
Einstein gibi toplumun geneline benzemeyen insanlar hakkında birçok fantazya üretilmesine, onlar hakkında ütopik şeyler duymaya alışkınızdır. Bu yüzden her şeyden önce böyle birinin hayat görüşünü, yaşadığı tarihin siyasetini ve ekonomisini, toplumsal ahlakını, din anlayışını kendi ağzından okumanın önemli olduğunu düşünüyorum.
Hamlet, Ophelia’nın “Ne okuyorsunuz?” sorusuna, “Sözcükler, sözcükler, sözcükler…” yanıtını verir; acaba vakitten bol bir şeyi olmayan, bu nedenle bütün “mesaisini” babasının katilinin, amcası olduğunu kanıtlamaya verebilen Hamlet, bir elinde kitap, bir eli çenesinde, aşağı yukarı dolaşarak neyi okuyordu? Yüzyıllar boyunca incelemeciler, boşu boşuna Hamlet’in gerçekten “deli” olup olmadığını araştırmışlar; bu uğurda yeryüzünün bütün çöllerinden çok daha fazla kâğıt, ırmaklarından çok daha fazla mürekkep harcamışlar. Sonuç sıfır! Hâlâ Hamlet’in “deli” olup olmadığını bile bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey, Hamlet’in okuyan (ya da okuma taklidi yapan… Ama bana sorarsanız, gerçekte ne olduğunu bilmediğimiz o kitabı okuyan) bir prens oluşudur.kitap prensin hesaplaşmasının bir simgesidir. Hamlet’in asıl hesabı da, kendi kendisiyle olandır. Ama bu hesap, Hamlet’i olduğu kadar bizi de değiştirir işte. Her okur yazarıyla hesaplaşır; yazarla hesaplaşırken, kendi kendisiyle de hesaplaşır. Durun, her okur değil. Metni yüreğinde duyabilen okur. Metni yüreğimizde duyamıyorsak, onu yeniden anlamlandıramıyorsak, her okuyuşta başka anlamlar, başka tatlar alamıyorsak, bu nice okumaktır...
