Dernhelm
@keitsuki
375 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·208 syf.·
6 günde okudu
·Okunma: 27 Nisan 2026 12:43
·2026 10. kitabı
Bence herkesin içinde bir kaos vardır. Bu, asıl yaşamınızda somut halde, göze görünür olarak, dışarıya göstermek zorunda olduğunuz bir şey değildir.
“Bak, içimdeki kaos ne kadar büyük!” diye insanlara gösterilmez. İçindeki kaosla karşılaşmak istiyorsan, ağzını kapatır, bilincinin derinliklerine tek başına inersin. Yüzleşmemiz gereken kaos, yüzleşmeye değecek gerçek kaos oradadır. Tam da ayağınızın ucunda duruyordur.
Onu sadık ve dürüst şekilde dile dökmek için size gereken şey, sessiz bir odaklanma gücü, sabit bir devam etme gücüdür, bir noktaya kadar inatla oluşturulmuş iradedir. Ve bunları korumak için gerekli olan şey fiziksel güçtür. Neticede ortaya hiç de ilginç olmayan, gerçekten de sözcüğü sözcüğüne yaratıcı olmayan bir şey çıkabilir, yine de bu, bir roman yazarı olarak benim temel prensibimdir. Eleştirilsem de övülsem de, üzerime çürük domates fırlatılsa da, bana güzel çiçekler sunulsa da kendi yazım tarzımdan başka şekilde yazamam ve kendime özgü yaşam tarzından başka şekilde yaşayamam.
Kendi yazdığım bir eserin harika olup olmadığının, öyle ise ne kadar harika olduğunun kararını ben veremem. Bu tür şeyleri yazarın kendisinin söylemesi gerekmez zaten. Eser hakkında değerlendirme yapacak kişiler, hiç kuşkusuz okurlardır. Ve o eserin değerini açığa çıkaracak şey de zamandır. Yazarın susup bunu beklemesinden başka yapacak bir şey yoktur. Bu noktada benim söyleyebileceğim şey, eserlerimi yazarken zamanı kullanmaktan çekinmediğimdir. Carver’ın cümlesini ödünç alarak söylersem, “Elimden gelenin en iyisini” yazmaya gayret gösterdim. Hangi eserimi ele alırsanız alın, “Biraz daha zamanım olsa daha iyisini yazabilirdim.” diye bir şey düşünmedim. Eğer iyi yazamamışsam o eserin yazıldığı noktada benim bir yazar olarak gücüm yeterli gelmemiş demektir – işte hepsi bu. Üzücüdür elbette ama bundan utanç duyulmaz. Yetmeyen gücün boşluğu daha sonra gayretle doldurulabilir. Ancak kaybedilen şans geri kazanılamaz.
Şahsen geçmişte yazdığım kitaplardan da çok memnun değilim. “Şimdi çok daha iyisini yazabilirim.” diye hissediyorum. Çünkü yeniden okuduğumda gözüme küçük hatalar çarpar, bu yüzden de özel bir gereksinim olmadıkça kitaplarımı yayımlandıktan sonra genelde okumam.
Bununla birlikte, temelde, o kitabı yazdığım sırada ondan daha iyisini yazmak benim için mümkün değildi diye düşünürüm. Çünkü o sırada tüm gücümü kullanmışımdır. Yazmama yetecek kadar uzun zaman kullanır, sahip olduğum enerjiyi serbestçe harcar, romanı tamamlarım. Deyim yerindeyse tüm şiddetiyle “topyekün bir savaş” yapmışımdır. Böyle olunca da “en iyisini yaptım” diye bir his kalır içimde. En azından uzun romanlarımı sipariş üzerine yazmadığım için son teslim tarihi diye bir şey söz konusu değildir. Yazmak istediğimi, istediğim zaman, istediğim gibi yazarım. Bu kadarı konusunda yeterince özgüvenim olduğunu söyleyebilirim. Bu yüzden günlerce düşünüp “O kısmı şöyle yapmalıydım.” diye pişmanlık duymam.
Çeşitli türde armoniler vardır. Herkes aynı 88 tuşlu piyanoyla müzik yapsa da kişiye göre armoni bu kadar mı değişir diyecek kadar. Ve bu gerçeklik bizlere bir yöntem sunar. Sınırlı materyal ile hikâye yazmak zorunda olsanız da orada sonsuz –ya da sonsuza yakın– olasılık vardır. “Tuş 88 tane olduğundan artık piyanoda yeni bir şey yapılamaz.” diye bir şey olamaz.