Dernhelm
@keitsuki
373 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Hayat beni gözetiyor ve ben bunu hak ediyorum."Edebiyat
İlk kez biriyle hemzemin bir dostluk kurmuş, bu eşitlik sayesinde kendimi dünyaya ilk kez sakınmasız bir lisanla izah etmeyi tecrübe etmiştim. Sahici bir karşılaşmaydı bizimki, birinin diğerine muhtaç kaldığı, birinin diğerine emanet edildiği, birinin diğerine razı geldiği bir ilişki değildi. Ben eskiden sandığımın aksine, herhangi bir yere ilişmeden, herhangi bir toplama ilave edilmeden de mevcutmuşum meğer. Bunu bu kısacık sürede ilk kez Ulaş'ın gözünden görmüştüm. Bu geçişte kendimde gördüğüm bir sürü yeni şeye şaşırıyor ama en çok daha önce hiç tanıklık etmediğim bir duygunun doğuşunu hayranlıkla seyrediyordum: Hayat beni gözetiyor ve ben bunu hak ediyorum.
Reklam
Puan vermedi·408 syf.·
19 günde okudu
·2026 12. kitabı
Annesi haklıydı işte, şu hayatta herkes birbirine benziyordu. Hepsi Havva'nın torunlarıydı. Üstelik insanın hamurunu karan sadece zaman ya da mekân da olamazdı. Belli ki yeryüzüydü hamuru karan, içine düşen herkesi öyle ya da böyle aynı tornaya sokan. Bu yüzden aradan geçen yıllara rağmen aynı kabusa uyanabiliyordu Rıdvan Suad'la. Bu yüzden aradaki onca yıla, yola rağmen aynı cümleyi kurabiliyordu Nâzım Franz'la. Başka coğrafyalardan, başka zamanlardan ve başka hayatlardan bile olsa, herkes aynı çocuk, aynı yetişkindi hayatta. Acı aynıydı, sevinç aynıydı. Yaralar bile aynı kanardı.
Demek kafasının içinde cirit atan soruları cevaplamaya öylesine ihtiyacı vardı ki, bulamadığı cevapları kendi eliyle yaratmaktan kaçınmamıştı. Çaresiz kalınca her izden ipucu, her tesadüften mana çıkarabilirdi insan. Mektuplardaki Franz da hep böyle yapmamış mıydı? Zaten insan denen mahluk, yeteneklerinin içinde en çok kendini aldatmakta ustaydı.
Reklam