Bir gece. Diğerleri gibi. Bir ben. Diğer benler gibi . Bu gün eski benlerimden biri olduğumu duydum. Karşılıklı gülsek .
Gülebilir miyiz dersin ?
Gülebilir misin ?
Sanırım çocukluk kuşkularından beslenen ruhsal dengemi bir gün yitirebileceğime ilişkin tedirginliğim , içten içe beni hep makul bir insan olmaya , sağduyuyu elden bırakmamaya yönlendirdi . Normal , anormal kavramlarına hiçbir zaman inanmadım. Yeniyetmeyken sezgilerimle bildiğim bu gerçeği sonraki yıllarda okuduğum kitaplarla bilgilenerek pekiştirdim. Bu yüzden yaşamım boyunca , normal olmaya kimseye normal görünmeye çalışmadım. Hayatta normal olmanın değil , makul olmanın yollarını aradım; dışımdaki dünyayla dengemi ancak böyle sağlayabilirdim.