Bir Ruhun Kendi Kendini İnşası ve Yıkımı:
Kitabı okumaya başladığımda, karşımda sadece denizci bir gencin aşka duyduğu saf tutkuyu ve bu aşk için kendini eğitme çabasını gördüm. Martin Eden, o kaba saba, eğitimsiz ama içinde devasa bir açlık barındıran denizci; sevdiği kadının, Ruth’un dünyasına girebilmek için bilgisizliğini bir zincir gibi kırmaya çalışıyordu. O "kendini yaratma" sürecindeki azmi, geceleri uykusuz geçirdiği o öğrenme sancıları, aslında hepimizin içindeki o "daha fazlası olma" arzusunun bir yansıması gibiydi.
Ancak kitabın ilerleyen sayfalarında fark ettim ki, Martin Eden’in asıl trajedisi, yükselişinde saklıydı. O, toplumun üst kademelerine tırmandıkça, aslında ait olduğu o samimi, gerçek dünyadan uzaklaşıyor; tırmandığı o "seçkin" çevrelerin aslında ne kadar yüzeysel, ne kadar sahte olduğunu görüyordu. Birine ulaşmak için değişirken, kendinden vazgeçmek zorunda kalması... İşte bu, kitabın beni en çok yaralayan kısmı oldu. Sevdiği kadının dünyasına girdiğinde, onun aslında o dünyada olmadığını, sadece bir illüzyonun peşinden koştuğunu anladığında duyduğu o derin hayal kırıklığı...
Jack London, Martin Eden’in kaleminden kendi hayatını mı anlatıyordu, yoksa başarının zirvesinde insanın neden uçuruma baktığını mı sorguluyordu? Başarı, Martin için bir amaçken, sonunda ona sadece bir "hiçlik" ve "yabancılaşma" getirdi. Zirveye ulaştığında artık kimseyle konuşacak ortak bir dili kalmamıştı. O kadar çok çalışmıştı ki, sonunda tek bir şey kalmıştı: "Büyük bir yorgunluk."
Okurken şunu düşündüm; Martin Eden sadece sınıfsal bir farkın kurbanı değildi. O, kendi aklının ve ruhunun derinliklerinde kaybolan bir yolcuydu. Hayalleri gerçekleştiğinde, hayal kuracak bir şeyi kalmayan bir insanın o sessiz çöküşü... Kitap bittiğinde, zihnimde yankılanan o son sahneler, başarının sadece ulaşılan bir nokta
Puan vermedi
MÜKEMMEL ÇİFT
Lyla, hayatının zor bir döneminde erkek arkadaşı Nico’nun ısrarıyla bir reality şova katılır: Mükemmel Çift.Ödül büyüktür,ada ise tam bir cennet gibi görünmektedir.
Yarışmaya seçilen beş çift, daha ilk günden korkunç bir fırtınaya yakalanır. Ekip dahil hiç kimseyle iletişim kuramazlar. Az miktarda yiyecek ve şarjı bitmek üzere olan bir telsiz dışında ellerinde hiçbir şey yoktur.Ve kâbus başlar.
Bundan sonrası artık bir yarışma değil, hayatta kalma mücadelesidir.Güvenilir olmadıklarını bildikleri insanlara bile mecburen güvenmek zorundadırlar.
Karakterlerin çaresizliğini,korkularını ve adadaki o gerilimi o kadar hissediyorsunuz ki,kitap o hararetli bölümlerde rüyama bile girdi:)
Mükemmel Çift bir gerilim romanı,evet.Ama bence çok daha fazlasıydı.İnsanların hayatta kalmak için neleri göze alabileceğini,çaresizliğin insanı normalde asla yapmayacağı şeylere nasıl sürükleyebileceğini anlatan bir hikâyeydi.
Ben o adada olsaydım farklı davranabilir miydim? Sanmıyorum.Ve sanırım en ürkütücü yanı da tam olarak bu.
Kısacası bu türü seviyorsanız mutlaka okuyun,pişman olmazsınız.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Uçuyorum·36 syf.·
10/10
2026 73. kitabı
Çocuk kitaplarını okumayı çok seviyorum :))
Bu kitabı bkmkitaptan indirimdeyken almıştım. Doğum ve ölüm kavramlarını çok güzel işlemiş,hem çocuklar hem yetişkinler için keyifli bir kitap olmuş.
Hayatınızdaki en önemli kadına ve erkeğe iyi bakın:)) ve bavulunuzu kimseyle kıyaslamayın
Sevda. dolu. Bir. Yaz…
Ah Füruzan,
Daha ilk öyküyü bitirdim. Sevda dolu bir yaz. Bir süre başka bir şey okumak, kimseyle konuşmak istemiyorum. Ben de kucağına sığındım. O köşklerde, çeşit çeşit renk renk çiçeklerin, ışıkların, sabun kokularının, türlü türlü insanların ama en çok da bir çocuğun ipek bir mendile sarılı kalmış yapayalnız kalbinin gölgesinde kaldım. Bir süre bekleyeceğim.
Gökyüzü Bazen insanın içine sığar
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle akılda kalır. Daha Küçük Bir Gökyüzü benim için tam da böyle bir kitaptı. Sayfalar ilerledikçe bir hikâye okumaktan çok, insanın kendi zihninde yaptığı uzun bir yolculuğa çıktım .
Kitap; yalnızlığı, kırılganlığı ve hayata tutunma çabasını romantikleştirmeden anlatıyor. En çok da karakterlerin kusurlu oluşunu sevdim. Çünkü gerçek hayatta da insanlar güçlü oldukları kadar yaralılar. Bazen en büyük savaşımızı kimseyle değil, kendi içimizde veriyoruz. Kitap en çokta bu hisssi verdi bana .
Kitap bittiğinde bazı sorular kaldı aklımda . İnsan gerçekten ne kadar kendinden kaçabilir? Sevgi, insanı iyileştirmeye yeter mi? Yoksa önce kendi karanlığıylamı yüzleşmesi mi gerekir ?
Ana karakterimiz Jean-Baptiste Clamence hayatla tam uyum içinde yaşayan, enerjisi yüksek, insanlarla ilişkileri son derece iyi bir avukat. İnsanlara yardım etmeyi seven ve bununla gurur duyan biri. Hayattaki her şeye karşı duyduğu sevginin ötesinde en çok kendisini seven kendisine aşık bir adam. Ama yaşadığı bir olayda birine yardım etme ihtimali varken bundan kaçması ve o olayı da kimseyle paylaşmamasının Clamence in hayatında bir kırılma noktası olduğunu görüyoruz. Sonrasında yaşamla uyumunu kaybeden artık eski halinden keyif alamayan huzur bulamayan bir adama dönüşüyor. Yaşadığı şehri ve mesleğini bırakıyor. Ve kendini tövbekar yargıç ilan ediyor. Artık hem eski halini hem de tüm insanları eleştiren insanın ikiyüzlülüğünü itiraflarıyla gün yüzüne çıkaran bir adam. Ama bu itiraflarında bile sahici bir pişmanlık ve kendini suçlama var mı emin değilim. Asıl amacı kitapta da dediği gibi kendini yargılamadan başkasını yargılamak mümkün olmadığı için önce kendini suçlayarak aslında bütün insanlığı suçlamak ve tek suçlunun kendi olmadığını herkese göstermek istiyor. Bu itiraflarının sonunda kendi ikiyüzlülüğünün kendisinin de farkında olduğunu görüyoruz. Bundan da utanmıyor. Bulduğu çözümden gurur duyuyor.
Kitap baştan sona monolog şeklinde ilerliyor. Clamence barda tanıştığı bir adama itiraflarda bulunuyor gibi anlatılıyor ama o adamın adı hiç geçmiyor gerçekten öyle biri var mı yoksa Clamence in alter egosu mu bilmiyoruz.
Kitabı inanılmaz başarılı buldum ve sevdim. Elimden geldiğince kitapla alakalı detay vermemeye çalıştım ama ben de düşündürdüklerini kısaca toparlamaya çalışmak istedim. 100 sayfalık bir metnin bu kadar dahiyane yazılabileceğini düşünmemiştim.. Kitabın arka kapağında yer verilen Jean-Paul Sartrenin “Düşüş, Camus’nün muhtemelen en güzel ve en az
