Diyar be kir' de
Kemerler kırılmıştır sıcaktan
Gündüzde bile
Bir toz var yaz yarasalarından
Bir akrep kabartması surlarda Asur 'dan
Güneşi bir taş gibi fırlatan
Dicle'nin köpüklü dudaklarından
Aslan başlı çeşmelerden
Taçlı güneşli aslan heykellerinden
Latin harfleriyle yazılmış
Kaç kitap gelmişse Bizans'tan
Eriyecektir bakır gibi mahzenlerde
Karartacaktır yapraklarını
Yükselen bir duman zamanı bodrumlardan
Bal aktı incirlerden
Yağ aktı zeytinlerden
Yeni bir ülke buldu narlarda
Türlü hastalığın bakıcısı arılar
En küçük minicik bir zikirdir karıncalar
Kızgın taşlar üstünde
Dizilirler bir tesbih gibi
Evrensel bir tesbihtir
Nuh Tufanı'nın armağanı
Ne cennet ne cehennem ne dünya
Arafım ben
Cennet demektir benden biraz ileri gidersen
Arkada bıraktığım ateş kayaları
Dünyadır cehennemdir
Araf dünyanın cennete yakınlığı
Dünya Araftan buraya uzanmış bir diş gibi
Arafı ben dolaştırırım yeryüzünde
Bir ağaç hışırtısı gibi
Taşlar maymuna dayanır
Ağaçlar sese çıkar
Gel dinle bağdaki eski asmaları
Kır akşamda batan üzümün bardağını
Çevir harf çıraklarına
Av sularını avlanmış suları
Petrolde el yüzün yıkanmasından
Tüter buhurdanı şiddet işçisinin
Bir geyik karnında kanında erir bir haydutun tüfeği
Ve haydutun kanında yeşerir jandarmaların yiğitliği
Sel alır dağdan indirir bizi
Üstümüz boyalı aş kırmızısı çamurla
Eşkiya dürbününde görünürüz ama
Aramıza yağmur girer
Borçluyuz hayatı ansızın gelen bu yağmura
Aslanı uslandıran
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Çağır çağır su kıyısına çağır
Tatlı uslu bir ırmağı andıran
Kayıklara yakışan bir haliç parçasına
Şubatı hızla aşmak isterdin
Gidilmemeliydi çünkü başkalarıyla
Karanlık taşıyanlarla vücutlarında
Kayaklarla karlı dağlara
Martta kış pusunun ayıklanmasında
Günışığıyla dağlardın
Kristal medrese camlarını
Söyleyemediklerini söyletirdin ley !aklara
Mayısta
İğdelere nisanda
Çağır o tepe insin su kıyısına
Senin ona söylediklerini
O denize söylesin deniz sana
Şiir geceleri
Büyük Pastane'de kulağa çalınanlar
Şehir gezmeleri
Fotoğraf çekilirken elde tutulan bir bardak su
- Elden geçerek yüze vuran alabalık aydınlığı
İsa sesi Meryem kuşağı
Ve sendeki o meşhur Yahya tepkisi
Islak bir ortaçağ yolunu andıran iç sokaklar
Kir
Keçiler koyunlar ve sığırlar
Kuşaktan kuşağa iletecekleri bilgileri
Gündüzleri dağda toplayacaklar
Evlerde durmamacasına yazacaklardır geceleri
Bunlar kır papirüsleri
Bir şiirin ipek sayfalarıdır
Su düşmeyen bir koğuğa saklarlar onu
Sonra güneş açınca
O sayfa ağızlarında
Tekrar çıkarlar çayırlara
Benim rengimi Hızır rengini boyamaya
Baş başa vermiş birbirine iyice yaklaşmış koyunlar görürsün
Sayfalarını kalb sesleriyle karşılaştıranlardır onlar
Her biri kendi sayfasını öbürüne okumaktadır
Unutmamak için bilgilerini
Arasıra kendilerine tekrarlamaktadır
Çocuk tam sürü kalkarken
Güneşin koğaladığı bir yolda koşarak
Kendi küçük sürüsünü büyük sürüye katacaktır
İşte o vakit kurtulmuştur ağırlığından evin
Korkuyla utançla umutla yüklü sis dağılmıştır
Kendi kendine konuşmanın yemişi
Çocuğu şehre döndürecektir
Daha üstün daha büyümüş ve daha yeni
Bir de vardır dağdan sürüyle inip
Çocuğu bir mevsim gibi çağıracak
Kara üzümün kurusundan yükselen
Çobanın aynk tozunda gün kaydıran
Koyundan keçiden inekten
Ve köpekten
Nya'nın hiç ayakkabısı yoktu. Köyündeki diğer birçok kişi gibi o da çıplak ayakla geziyordu. Tabanları sertleşmiş ve nasırlaşmıştı. Buna rağmen kocaman, inatçı bir diken kırılmış ve sol topuğunun tam ortasına saplanmıştı.
Nya dikenin etrafındaki deriye bastırdı. Sonra yerden bir başka diken aldı ve bunu ayağına saplanmış olan dikeni çıkarmak için kullandı. Acıdan dudaklarını sıkıca kapatmıştı.
Dikeni ayağından çıkarması uzun zaman aldı. Nya tamamını çıkarabildiğinden de emin değildi. Topuğunda hâlâ siyah bir nokta görebiliyordu. Bunun kırık dikenin son parçası değil de biriken bir kir olmasını umdu.
Narkissos öldüğünde kır çiçekleri çok üzülmüş, onun ardından ağlayabilmek için nehirden su damlaları istemişler.
“Ah!” demiş nehir, “Her damlam gözyaşı olsa Narkissos’unun ardından ağlamama yetmez; ben ona aşıktım!”
“Ah!” demiş kır çiçekleri de, “Nasıl aşık olunmaz Narkissos‘a. Öyle güzeldi ki!”
“Güzel miydi?” diye sormuş nehir.
“Senden iyi kim bilebilir? Her gün üzerine eğilip senin sularında kendi güzelliğini seyrederdi uzun uzun…”
Nehir cevap vermiş: “Ben ona aşıktım; çünkü sularıma eğildiğinde, onun gözlerinde sularımın yansımasını görürdüm.”
