Tekvin-i TenhalıkAlıntı
"Gelirim" demiştin oysa, karlar yolları bağlamadan,
Sözün bir ahd u peymân idi, henüz şu gözüm ağlamadan.
Gelmedin... Bilirim artık, yolların dönmez bu yana,
Bir sözünle kış geldi, çöktü bu dertli cana.
O varken cihan mülkü doluydu, alem şenlikti bana,
Her çehre onun aksiydi, her yol çıkardı ona.
Şimdi o yok... Ve birden silindi gökteki yıldızlar,
Koca dünya tenhalaştı, içimde bir tek onun yokluğu sızlar.
Ne bir dost teselli eyler, ne bir kimse ses verir,
O gidince anladım ki, insan bir günde eksilir.
Hiç kimse yok artık, koskoca bir gurbettir bu şehir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kusura bakıyorumEdebiyat
Bir şiirin içinden geçmişim,
bir şehirden geçenler anlayamaz halimi.
Sevdiğim anlamaz beni
bir gülüş sever o, bir eda.
Ben ruhumu veririm
o terk eder beni yavaş yavaş.
Kusura bakar herkes,
huzura bakan bulamadım.
Melankolik hallerim de yok
halbuki aklım başımda.
Kirazlar çiçekte değil artık yemişte.
Yaz gelmiş diye bir telaş var herkeste.
Yaz insanın içinde.
Kış bitmek bilmedi bu sene
beyaz örtü örtüyorlar üstüme üstüme.
Dünyada sevgiye doymayanlar
hasret çeker ölüme.
Sahtelik, en cüretkar kahpelik!
Alın işte ben de kusura bakıyorum.
Ve o iğrenç menfaat masasından kalkıyorum.
Ayşe Mızrak
Ayşe Mızrak
Yanlış zaman, yanlış insan. Tutunmak imkânsız bıktım yamalı sevdalardan, yanlış bahar kış güneşi, yoruldum her bulduğum da kaybetmekten seni...
(YILDIZ TİLBE)
Biraz YorgunumŞiir
Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın!
Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla!
Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde!
Kaç yaşındayım sahi saymadım, bilmiyorum!
Belki kırklarımdayım belki otuzlarımda!
Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında!
Hiç bilmiyorum! Hayat taviz vermediği hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor!
Baharın rahiyasından akıp coşan çiçeklerle hatırlıyorum
lise yıllarımızı!
Kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı!
Bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor,
en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz!
Mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler!
Onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz!
En çok baba yokluğunun hüsranıyla kazıyormuş zaman ayrılığın yarasını!
İnsan baba olunca anlıyormuş en çok babasını!
Erdem Bayazıt
Erdem Bayazıt