Umut Rafları
Satoshi Yagisawa'nın Morisaki Kitabevi Günleri adlı romanı, hayatındaki adamın ihanetiyle sarsılan ve kendini büyük bir boşluğun içinde bulan Takako'nun yeniden ayağa kalkma hikâyesini anlatıyor. En dipte olduğunu düşündüğü bir anda, ona uzanan sevgi dolu ve şefkatli el dayısı Satoru'nun eli olur. Takako, umutsuzca sığındığı Morisaki Kitabevi'nde yalnızca yeni bir yaşam alanı değil, aynı zamanda kendini yeniden keşfedeceği bir yolculuk bulur.
Kitap boyunca Takako'nun kendi yaralarını yavaş yavaş sarışına, kitapların iyileştirici gücüne ve insanlara yalnızca bakmakla kalmayıp onların hayatlarının derinliklerinde sakladıkları duyguları da görmeye başlamasına tanıklık ederiz. Dayısıyla geçirdiği zaman, aralarındaki bağı güçlendirirken Takako'ya yeniden dostluk kurmayı, güvenmeyi ve hatta yeniden âşık olmayı öğretir.
Morisaki Kitabevi Günleri, hayatın bazen bittiğini sandığımız noktalarda bile yeniden filizlenebileceğini hatırlatan sıcacık ve samimi bir hikâye sunuyor. İnsanın kendi iç dünyasına dönüp uzun zamandır ihmal ettiği çiçeklerine yeniden su vermesi gerektiğini fısıldayan bu roman, okuru umutla, sevgiyle ve kitapların iyileştirici gücüyle baş başa bırakıyor. İçten anlatımı ve sıcak atmosferiyle, insanın kalbinde uzun süre yer edecek eserlerden biri olmayı başarıyor.
Manipüle edildim.
Mektup Arkadaşım beklediğimden çok farklı çıkan kitaplardan biri oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren akıcı dili sayesinde hikâyenin içine kolayca girdim. Gizem unsuru da en baştan itibaren kendini hissettiriyordu ve sayfaları çevirmeye devam etmek için yeterli merakı yaratıyordu.
Ancak kitabın ilk yarısında büyük bir yanılgıya düştüm. Yoğun yetişkin içerik nedeniyle hikâyeyi hafife almaya başladım. Bir noktada, etrafına biraz gizem serpiştirilmiş bir aşk romanı okuduğumu düşündüm. Fakat sonradan anladım ki yazar tam da bunu yapmamı istiyormuş.
Kitabın beni etkileyen tarafı ters köşesi değil, o ters köşeye düşürülme şekli oldu. Hansel ve Gretel’in ekmek kırıntılarını takip etmek yerine cadının evindeki tatlılara kapılması gibi, ben de gözümün önünde duran ipuçlarını görmek yerine hikâyenin sunduğu başka şeylere odaklandım. Gerçeği fark ettiğimde ise iş işten geçmişti.
Normalde örüntüleri oldukça hızlı yakalayan bir okurum. Hatta çoğu zaman yazarların saklamaya çalıştığı şeyleri erkenden tahmin ettiğim için ters köşelerin keyfini tam anlamıyla yaşayamam. Fakat bu kitapta kurulan yapı beni tamamen içine çekti ve yönlendirdi. Üstelik sonradan dönüp baktığımda ipuçlarının aslında hep orada olduğunu görmek, şaşkınlığımı daha da artırdı.
Yazarın son sözünde bazı ilham kaynaklarından bahsetmesi de benim okuma deneyimimi doğruladı. Çünkü bu tema işlendiğinde benzer şekilde yanıltıldığımı daha önce de fark etmiştim. Burada da aynı tuzağa düştüm ama bu kez bunun ne kadar ustaca kurulduğunu görmek ayrıca hoşuma gitti.
Elbette kitap kusursuz değil. Bazı mantıksal boşluklar gözüme çarptı ve birkaç noktada daha sağlam temellendirmeler görmek isterdim. Ancak bunlar genel deneyimimi bozacak seviyede değildi.
Sonuç olarak Mektup Arkadaşım, beni şaşırtmayı başaran, okurken büyük keyif
Bir süredir kitaplığımın sessiz bir köşesinde keşfedilmeyi bekleyen "İlk Türkler", bu ay çıktığım tarih yolculuğunun en kıymetli duraklarından biri oldu. Dönemsel okumalarımda rotamı köklere çevirmişken, bu eser ilgimi yeniden alevlendirmeyi başardı.
Ahmet Taşağıl, tarihin tozlu sayfalarında kalmış Türk boylarının izini sürerken, okuyucuya sadece kuru bilgiler sunmuyor; adeta geçmişin kapılarını aralıyor. Kitap, satır aralarında barındırdığı şaşırtıcı ve ilginç detaylarla merak duygusunu her an diri tutuyor. Akademik titizliği elden bırakmadan, böylesine akıcı ve sürükleyici bir anlatım sunmak kuşkusuz büyük bir ustalık eseri. Tarihin derinliklerine doğru pürüzsüz ve keyifli bir yolculuğa çıkmak isteyen herkesin bu berrak pınardan beslenmesini tavsiye ederim. Zihnimde bıraktığı tortuyla, bendeki yeri kesinlikle çok memnuniyet verici oldu.
Livaneli'nin tarzını ve kitaplarını severim fakat nedense bu kitabı okumakta çok zorlandım. Diğer okuduğum kitaplar kadar okuma zevki vermedi. Belki herhangi başka birinin kitabı olarak başlasaydım güzel der geçerdim. Fakat Livaneli için beklentim daha yüksekti. Biraz hayal kırıklığı oldu benim için.
Önsözde belirtildiği gibi uzun bir zaman almış kitabı tamamlamak. 29 yıl gibi bir zaman. Bana da kitap zoraki yazılmış gibi geldi.
Livaneli'nin kalemi olduğuna şahit gerekir.
Bayağı mi bu kitapDuygu ve Düşünce
Kitabı yıllar önce okudum lisesi yıllarımdayken ,o zamanlar ne kadar duygulandırdım her sözüne, tam da ergenliğimdeki yoğun duygulara hitap ederdi . En çok hatırladığım söz : "Acıma sızdın , acımasızdın " gibi sözlerdi . Kelime oyunu mu denir bilmem bu sözlere lakin şimdi bakıyorum da bana komik ve bayağı geliyor ama işte o zamanlarda bana hitap ediyormuş demek ki .
Kitap zaten olay örgüsü sen çok hislerini betimeemekle geçiyor , bir terkediliş hikâyesi .
Yıllar sonra karşılaşınca bu kitapla inceleme yazmak istedim ergenlikte okuyan ama artık yetişkin birinin gözünden olsun istedim .
Diğer eklemek istediğimse şu anım : Bir gün arkadaşımla (iyi bir okuyucu olur kendisi ) lise yıllarından bahsederken lisede okunan kitaplardan açılmıştı konu ,onun lise yıllarını dünya ve Türk klasiklerini okuyarak geçirdiğini duyunca çok şaşırıp benimse sadece bu tarz kitaplar okumuş olmam beni biraz kitap konusunda cahil hissetrimisti . Aradan zaman geçti ve simdi bakıyorum da aslında geride sayilmazmisim ,benim o zamanlarda o duygusallığa ihtiyacım varmış hatta belki de anlaşılmaya benim gibi yoğun duygular hissedenlerin de duygularıni betimlemesine tanık olma ihtiyacım varmış . Demek istediğim şu : bu kitabı belki bayağı bulanlar olabilir lakin henüz 14 -17 yaşındasınız ve yoğun duygularınizin anlaşılmaya ihtiyacı varsa bu kitabi okumakla geride veya bayağı olmuyorsunuz . ( tabi her yaşta serbestsiniz) . Farklı tarzlara da ihtiyacıniz olunca geçiyorsunuz.
geçmişe özlem
Daha önce bir çok 
Haruki Murakami kitabı okudum. Fakat içlerinde en beğendiğim eseri bu oldu. Kitap insanın hayatını, geçmişini ve geleceğini büyük soru işaretleri ile sorguluyor.
Fare karakterinin bilinmez varlığı, ikizlerin nereden gelip gittiği de meçhul. 
Pinball 1973 aslında geçmişte yaşanan olayların günümüze yansıması ve sonucunda çıkardığımız derslerle alakalı da insana mesajlar veriyor.
Immanuel Kant'ın 
Saf Aklın Eleştirisi isimli eserinden de çeşitli alegoriler var eserde. Felsefik, düşündürücü, nostaljik ve anlatımı ile bir çırpıda bitirebileceğiniz bir eser. Yitirilen benlik gibi kaybolan pinball makinelerinin de aslında insanın kendi benliğini yitirmesi değil mi hayatın kendisi. 10 üzerinden 10.
Haruki Murakami kitabı okudum. Fakat içlerinde en beğendiğim eseri bu oldu. Kitap insanın hayatını, geçmişini ve geleceğini büyük soru işaretleri ile sorguluyor.
Fare karakterinin bilinmez varlığı, ikizlerin nereden gelip gittiği de meçhul. Pinball 1973 aslında geçmişte yaşanan olayların günümüze yansıması ve sonucunda çıkardığımız derslerle alakalı da insana mesajlar veriyor.
Immanuel Kant'ın Saf Aklın Eleştirisi isimli eserinden de çeşitli alegoriler var eserde. Felsefik, düşündürücü, nostaljik ve anlatımı ile bir çırpıda bitirebileceğiniz bir eser. Yitirilen benlik gibi kaybolan pinball makinelerinin de aslında insanın kendi benliğini yitirmesi değil mi hayatın kendisi. 10 üzerinden 10.