Ah, bu erkekler! Hepsinde aynı gurur, aynı kendini beğeniş. Bizim de bir kalbimiz olduğunu, bizim de “mutlaka” isteyecek bir şeyimiz olabileceğini, bir türlü akıllarına getirmek istemiyorlar.
Biz aklımızı gönlümüzün önüne geçirdiğimiz vakitten beri hep yarım ve eksik kalmışız...
Ne yaşadıysanız yüzünüze yansır. İnsanın yüzü bir kitap gibi okunabilir. İfadeniz bomboşsa da hiçbir şey yaşamadığınız fark edilir. Bundan kaçının, monotonluktan uzaklaşın. Yüzünüz ifadesiz kalmasın 
Allah'ım çok zorlanıyorum, buralar benim hiç bilmediğim yerler, ne olur pes etmeme izin verme. Biraz daha zorlansam vazgeçecek gibiyim. Sen yeniden başlayanların yardımcısısın, Sen pişman olanların hep yanındasın. Sen kimsesizlerin onları hiç terk etmeyecek sultanısın. Ne olur kolaylaştır ki pes etmeyeyim."
Yaşayamadıklarıma, belki de en güzelini yaşayabilecekken bana yaşatılmayanlara, asla sahip olamayacağım o eşsiz anılara, bütün haksızlıklara, bütün kötülere ve yaptıkları bütün kötülüklerin yanlarına kalmasına...
Ağladım da ağladım...
"Bütün düşüncelerim senden geliyor hayallerim sana doğru koşuyor görmüyor musun? Durup durup beraberliklerin en yücesine varacağımız bir dünyanın özlemiyle yanıyorum."
