Puan
8.910 üzerinden
Hep yineleyecek bir elem duygusu bu biliyorum. Sona yaklaşırken bile gözyaşlarımı durduramamıştım. Yalnızca bir roman deyip gülümseyemiyorum. Bu kitap bana ne yaptı...
Bir insan ne kadar iyi olabilir? Neden ve nasıl kendinden çok başkasını düşünebilir? Bazı duygularımızı neden yitiririz? Ya da doğru insan olmaktan nasıl neden bu kadar uzaklaşılabilir? Bu kitap tam olarak bu sorulara cevap veriyor bence. Okunabilecek en güzel kitaplardan biri olabilir. Hüzne doyulan bir kitap.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Evlilik Herkesi Tamamlamaz, Bazı Erkekleri Yok Eder
Acımak, yanlış bir evliliğin bir insanı nasıl adım adım bedbahtlığa sürüklediğini ve böyle bir ailede büyüyen çocukların bu yükü nasıl sessizce taşıdığını açık seçik gösterir. Roman, gündelik hayatta sıkça kullanılan “anasına bak, kızını al” sözünün yalnızca bir yargı değil, kimi zaman yaşanmış bir hakikat hâline nasıl geldiğine de tanıklık eder.
Zehra, suçluluk, gurur ve temizlik takıntısıyla örülü bir ahlakın içinde yaşar; ahlaki leke ve toplumsal teşhir korkusu onun iç pusulasıdır. Fedakârlığı zamanla bir erdeme değil, katı bir gurura dönüşür. Kendini inkâr ederek kurduğu bu benlikte merhamete yer yoktur; acımak, zayıflıkla eş anlamlıdır. Bu zaafı dışında neredeyse hiçbir zaafı yoktur. Peki, bu zaaf nasıl giderilir?
Mürşit’in temel körlüğü de burada açığa çıkar: Akıllı, gözü açık ve anlayışlıdır; fakat kendine en yakın olanı, kendi hayatını göremez. “Göz kendini göremez” cümlesi, onun gecikmiş fark edişlerinin özeti gibidir. Yanlış bir evlilikle kurulan bu hayat, ancak bedbahtlık derinleştikten sonra anlaşılır; Mürşit her şeyi hep çok sonradan görür.
Hikâyeyi dinlerken, Mürşit’in sesi kulağımda hep aynı cümleyle dolaştı: “Aman oğlum, sakın evlenme; istemediğin bir adam oluverirsin. Azıcık da olsa anlıyorsun.” der gibi dinledim.
“Hani çocukları korkutmak için derler ya: ‘Bak öyle olursun.’
Acımak’ta bu sözün yetişkin karşılığı var:
Bak evladım… evlenirsen Mürşit gibi olursun.”
Bir insan, kötü bir evlilikten kötülüğü bildiği hâlde neden kopamaz? İrade nasıl sersemler, hüküm verme kudreti nasıl felce uğrar? Acımak, bu sorulara hazır cevaplar sunmaz; fakat satır aralarında, bu çözümsüzlüğün insanı nasıl adım adım bağladığını son derece açık bir biçimde gösterir.
Her şey bu kadar geç anlaşılıyorsa, verdiğimiz hükümler ne kadar erken?
Acımak, yanlış bir evliliğin bir insanı nasıl adım adım bedbahtlığa sürüklediğini ve böyle bir ailede büyüyen çocukların bu yükü nasıl sessizce taşıdığını açık seçik gösterir. Roman, gündelik hayatta sıkça kullanılan “anasına bak, kızını al” sözünün yalnızca bir yargı değil, kimi zaman yaşanmış bir hakikat hâline nasıl geldiğine de tanıklık eder.
Zehra, suçluluk, gurur ve temizlik takıntısıyla örülü bir ahlakın içinde yaşar; ahlaki leke ve toplumsal teşhir korkusu onun iç pusulasıdır. Fedakârlığı zamanla bir erdeme değil, katı bir gurura dönüşür. Kendini inkâr ederek kurduğu bu benlikte merhamete yer yoktur; acımak, zayıflıkla eş anlamlıdır. Bu zaafı dışında neredeyse hiçbir zaafı yoktur. Peki, bu zaaf nasıl giderilir?
Mürşit’in temel körlüğü de burada açığa çıkar: Akıllı, gözü açık ve anlayışlıdır; fakat kendine en yakın olanı, kendi hayatını göremez. “Göz kendini göremez” cümlesi, onun gecikmiş fark edişlerinin özeti gibidir. Yanlış bir evlilikle kurulan bu hayat, ancak bedbahtlık derinleştikten sonra anlaşılır; Mürşit her şeyi hep çok sonradan görür.
Hikâyeyi dinlerken, Mürşit’in sesi kulağımda hep aynı cümleyle dolaştı: “Aman oğlum, sakın evlenme; istemediğin bir adam oluverirsin. Azıcık da olsa anlıyorsun.” der gibi dinledim.
“Hani çocukları korkutmak için derler ya: ‘Bak öyle olursun.’
Acımak’ta bu sözün yetişkin karşılığı var:
Bak evladım… evlenirsen Mürşit gibi olursun.”
Bir insan, kötü bir evlilikten kötülüğü bildiği hâlde neden kopamaz? İrade nasıl sersemler, hüküm verme kudreti nasıl felce uğrar? Acımak, bu sorulara hazır cevaplar sunmaz; fakat satır aralarında, bu çözümsüzlüğün insanı nasıl adım adım bağladığını son derece açık bir biçimde gösterir.
Her şey bu kadar geç anlaşılıyorsa, verdiğimiz hükümler ne kadar erken?Önyargı
Reşat Nuri Güntekin, sanırım Türk edebiyatının en önemli eserlerinden 
Çalıkuşu kitabından dolayı tanımayanın pek olmadığı yazarlardandır. Cumhuriyet dönemi edebiyatının en önemli isimlerinden biridir. Roman, öykü ve oyun kitapları yazmıştır. Eserlerinde genellikle Anadolu halkının yaşamı ve yaşadığı toplumsal sorunları üzerlerine yazmıştır. Aynı zamanda bir dönem milletvekilliği de yapmıştır. Paris te de kültür ataşeliği yapmıştır.
Kendisi Anadolu halkının sorunlarını dile getiren ilk başarılı Türk yazar olarak görülür. Özellikle edebi dili harikadır. Süper bir gözlem yeteneği vardır. Eğitimli insanların etrafında şekillendirir genellikle hikayelerini. Arap alfabesi ile başladığı yazarlık serüvenine Latin alfabesiyle devam eden yazarımız, iki dili de çok güzel özümsemiştir. Cumhuriyet aşığı olarak bilinir.
Acımak, kitabına gelecek olursak : Kitap kısaca önyargının ne kadar can yakıcı sonuçları olabileceğinin, vicdanını nasıl yaralayabileceğinin en net fotoğraflarından biridir bence. Çok kısa bir kitap da olsa, verdiği mesaj açısından değerli bir eserdir. Yanlış yönlendirmelerin bir çocuk için ne vahim bir gelecek inşa edebileceğini bizlere gösterir.
Kitabı, özellikle 18 yaşından küçüklerin okumasını öneriyorum. Büyüklerin çok fazla mesaj çıkarabileceği bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Ortalama 13 yaşında birileri okursa daha faydalı bir eser olur.
Reşat Nuri, kitabı 1928 senesinde yazmış ve yayınlamıştır. Kitap, çok kısa bir kitap. Her sayfanın altında yüzlerce kelimenin günümüz Türkçe karşılığı da mevcut. Bu şekilde de günümüz Türkçe sinin ne kadar değiştirildiğini de görüp, üzülüyoruz. Güzel oluyor :)
Kısa soluklu ve değindiği konu açısından da bakarsak, kısıtlı konusu olan bir kitap. Romandan ziyade hikayeye daha yatkın. Hatta hikaye ve mektup karışımı da diyebiliriz.
KüçükEdebiyat
Reşat Nuri Güntekin, sanırım Türk edebiyatının en önemli eserlerinden Çalıkuşu kitabından dolayı tanımayanın pek olmadığı yazarlardandır. Cumhuriyet dönemi edebiyatının en önemli isimlerinden biridir. Roman, öykü ve oyun kitapları yazmıştır. Eserlerinde genellikle Anadolu halkının yaşamı ve yaşadığı toplumsal sorunları üzerlerine yazmıştır. Aynı zamanda bir dönem milletvekilliği de yapmıştır. Paris te de kültür ataşeliği yapmıştır.
Kendisi Anadolu halkının sorunlarını dile getiren ilk başarılı Türk yazar olarak görülür. Özellikle edebi dili harikadır. Süper bir gözlem yeteneği vardır. Eğitimli insanların etrafında şekillendirir genellikle hikayelerini. Arap alfabesi ile başladığı yazarlık serüvenine Latin alfabesiyle devam eden yazarımız, iki dili de çok güzel özümsemiştir. Cumhuriyet aşığı olarak bilinir.
Acımak, kitabına gelecek olursak : Kitap kısaca önyargının ne kadar can yakıcı sonuçları olabileceğinin, vicdanını nasıl yaralayabileceğinin en net fotoğraflarından biridir bence. Çok kısa bir kitap da olsa, verdiği mesaj açısından değerli bir eserdir. Yanlış yönlendirmelerin bir çocuk için ne vahim bir gelecek inşa edebileceğini bizlere gösterir.
Kitabı, özellikle 18 yaşından küçüklerin okumasını öneriyorum. Büyüklerin çok fazla mesaj çıkarabileceği bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Ortalama 13 yaşında birileri okursa daha faydalı bir eser olur.
Reşat Nuri, kitabı 1928 senesinde yazmış ve yayınlamıştır. Kitap, çok kısa bir kitap. Her sayfanın altında yüzlerce kelimenin günümüz Türkçe karşılığı da mevcut. Bu şekilde de günümüz Türkçe sinin ne kadar değiştirildiğini de görüp, üzülüyoruz. Güzel oluyor :)
Kısa soluklu ve değindiği konu açısından da bakarsak, kısıtlı konusu olan bir kitap. Romandan ziyade hikayeye daha yatkın. Hatta hikaye ve mektup karışımı da diyebiliriz.
Küçük
Acımak... Bazılarında ne kadar eksik olan bir duygu. İnsan hiç acıma duygusunu kaybeder mi ? Yaşanılanlar bazı duyguların bizden ayrılışına neden olabilmekte.
Reşat Nuri Güntekin tarafından kaleme alınan Acımak romanında Zehra öğretmen ile ailesi için türlü türlü fedakarlıklar içerisinde bulunan Mürşit'in bakış açısından çektikleri dram dolu günler anlatılıyor.
Zehra öğretmen çalışkan, dürüst, başarılı olduğu kadar işini yapmayanlara, eksik yapanlara karşı acıma duygusunu kaybetmiştir. Olaylara yaklaşımı olayların sonuçlarına göredir. Neden hiç ön planda değildir. Derse geç kalan öğrencinin çok hayati mazeretleri olmasına rağmen onlara karşı bile acıma duygusunu kaybetmiştir. Bu yapısının arkasında geçmişte yaşamış oldukları yatmaktadır. Kendini ihmal etmiştir. Bunu şu güzel alıntı ile desteklemek yerinde olacaktır.
"Kendi insanlığımı, kendi haklarımı unuttum. Hayatımı başkalarının saadetine vakfettim".
Zehra öğretmen babası Mürşite karşı öfke, utanç duymaktadır. Babası olduğunu dahi inkar eder. Bir gün bir haber gelir babası Mürşit Bey hastadır ve ölmek üzeredir Zehra öğretmen babasının yanına gider ama ona karşı acıma duygusunu kaybetmiştir. Yanına gittiğinde yetişememiştir. Babasından ona kalan hatıra defterini okumaya başlar. Okuduğunda ne çok pişman olmuştur babasına duyduğu kinden, öfkeden. Mürşit bey ne zorluklar çekmiştir ailesi için şehirden, kasabalara sürüklenmiş memuriyetten kaymakamlığı yükselmiş ailesinin saadeti için işçi bile olup çalışmıştır. Yaptığı yanlış evlilik hem kariyer hayatını hemde aile yaşantısını etkilemiş eşi ve kaynanası çocuklarını babasına karşı doldurmuş bambaşka tanitmişlardir. Bir çocuğunu kaybeden Mürşit bey kızı Zehra'yı zorlukla yatılı okula verir bari o kurtulsun diye kurtulur da . Zehra ne çok pişmandır babasını