Puan
8.410 üzerinden
Alef, 
Jorge Luis Borges 'in zihinsel bir labirent gibi işleyen dehasının en çarpıcı örneklerinden biri. Kitabı okurken, onun evreni sıkıştırıp birkaç sayfada anlatma yeteneğine hayran kalmamak elde değil. Özellikle “Alef” öyküsü, sonsuzluğu ve evrenin bütünlüğünü tek bir noktada görme fikri oldukça etkileyici. Borges’in üslubu, yoğun ama asla boğucu değil. Evrenin, zamanın ya da insan bilincinin sınırlarını sorgulamak isteyenlere tavsiye ederim.
Kitapla kalın...
Görmenin laneti ve bilmenin baş döndürücü ağırlığı...1000Kitap
Puan vermedi
Alef kitabında Borges, insan aklının en temel çelişkisini kurcalar:
Her şeyi bilme arzusu ile bilginin insanı felç eden fazlalığı arasındaki gerilim.
Alef’te GÖRMEK, ANLAMAK DEĞİLDİR.
Aksine, her şeyi aynı anda görmek anlamı imkânsızlaştırır.
Çünkü anlam, seçerek kurulur.
Borges’in asıl sorusu ise:
Eğer hiçbir şeyi dışarıda bırakmazsak, gerçekten bir şeye bakmış olur muyuz?
Hikâyedeki anlatıcı, Alef’i gördüğü anda Tanrısal bir bakışa yaklaşır; fakat bu bakış onu yüceltmez, yalnızlaştırır.
Yazarımız, Tanrı’ya yaklaşan insanın kaçınılmaz kaderini ima eder:
İnsan, Tanrı’nın görüşüne sahip olduğunda bile insan kalamaz.
Borges okuru yine; zamanı sabit çizgisinin dışına taşıyan, belleği durmadan yeniden yazan, tek bir Ben'in yetmediği zihinsel bir oyunun içine çeker.
Bu çok kışkırtıcı değil mi?
Alef’in bodrumda, sıradan bir evde bulunması ise tesadüf değil. Borges burada kutsalı göklere değil, gündeliğin en sıkışık, ücra köşesine yerleştirmiş. Sonsuzluk, görkemli değil; tozlu, dar bir merdivenin altındadır.
Ve sevgili Odin'im Borges, zihnimize bir darbe indirir.
Anlatıcı, Alef’i gördüğünü iddia eder ama sonunda onun gerçekliğini sorgular. Okuru önce Tanrısal bir deneyime tanık olduğunu düşündürürken bir anda perdeleri açar, bunun yalnızca kurgusal bir oyun olduğunu gösterir.
Ve sanki sahneye çıkıp bağırır:
Gerçeklik, anlatıldığı sürece vardır.
Alef, insanın bilme arzusunun doruğa ulaştığında nasıl kendi anlamını yok ettiğini gösteren sessiz ama sarsıcı bir kitap.
Kitap bittiğinde daha fazla şey bilmiş olmayı vaadetmiyor; ama bilmenin kendisinden şüphe ettiriyor.
Ve kitabı kapattığınızda Borges, şüpheli bıraktığı zihninize başarısının imzasını atmıştır.
Alef
AlefReklam
İşten atılması ona pek çok Latin Amerika ülkesini gezme imkânı sunar. Borges pek çok farklı konuda seminerler vererek para kazanır. Bu dönemde ülkesindeki baskıcı rejim, annesi ve kız kardeşinin hapse girmesine sebep olur. 1949’da ikinci önemli kitabı Alef (El Alef) basılır. 17 öykülük Alef, eleştirmenlerce Borges’in en iyi eseri olarak görülür. Esere adını veren Alef, İbranicenin ilk harfidir (Arapçadaki Elif). 1944’te tanıştığı ve birkaç yıl arkadaşlık ettiği hatta kitaba adını veren öykü Alef’i ithaf ettiği Estela Canto’nun kitaba etkisi çoktur.
Borges - Alef
Alef bir öykü kitabı değil, bir bilinç karmaşası ve mitolojik bir labirent. Ancak bu labirentte kaybolmak, hem kitabın sunduğu büyüleyici dilin cazibesi hem de içerdiği yoğun anlamlar nedeniyle bir okur için keyifli olduğu kadar yorucu bir deneyim. Metinleri okurken, zaman zaman kendimi Borges’in zihni kadar geniş bir bilgi dünyasına sahip olmadığım için yetersiz hissettim. Öykülerde karşıma çıkan her mitolojik ve tarihi karakter, her felsefi göndermede duraklamam gerekti. Borges’in satır aralarında sakladığı bilgi, o kadar yoğun ve katmanlıydı ki, bir sayfayı anlamak için günlerimi vermem gerekmiş gibi hissettim. Hikayeleri anlamak için derin bir felsefi ve tarihsel bilgiye sahip olmak gerektiği açık, bu da beni defalarca araştırmaya ve düşünmeye itti; ama yine de eksik kalmanın verdiği bir huzursuzluk vardı.
Buna rağmen, Borges’in dili inanılmaz etkileyiciydi. Yetersiz kaldığım yerlerde bile, sözcüklerin ahengi, cümlelerin güzelliği beni hikâyelerin içinde tutmaya devam etti. Borges, kelimeleri yalnızca birer ifade aracı olarak değil, aynı zamanda estetik birer nesne olarak da kullanıyor. Bu yüzden, anlamadığım bir gönderme bile, kendi içinde bir anlam yaratıyordu. Kitabı bitirdiğimde, anlamadığım onca şey olmasına rağmen, Borges’in yarattığı dünyanın derinliğinde kaybolmuş olmanın zevkini hissettim. Bu yüzden, belki de Borges’i tam olarak anlamak gerekmiyor; anlayamayacağını da kabullenmek gerekiyor.
Borges okumalarima devam etmekteyim.Sıradaki kitabim Alef oldu.Çift dikiş yaptım resmen kitabi okurken.Sevgili yazarımızın yazdıklarının felsefi içeriğini irdelemek o derinliğe inmek pek te kolay olmuyor.Bir hikaye bitip diğerine geçtiğimde dersini anlamayan öğrenciler gibi öylece kalakaliyorum.Araştırmalar yaptım biraz Borges hakkında.Bir kac röportajını izledim .Ve kitaplarının ilk sayfalarinda bulunan James Woodall 'in önsözü benim ilgimi daha cok çekti.
Alef kitabındaki hikayelerin cevirmenleri Tomris Uyar,Fatih Özgüven, Fatma Akerson ve Pedal Bayaz Charum.
Alef evrendeki bütün noktaları içeren tek bir noktadır. Bir tek nokta evrendeki bütün noktaları nasıl icerebilir?
Okudugum araştırmalarda kitaptaki Zahir adli hikayeden çıkarım yaparak bu soruyu açıklayabilmisler. Merak edenler bu ve buna benzer felsefik sorularin cevabini ister kitabın derinliklerinde ister internette bulabilirler.Benden Alef hakkında başka ne anlatmami bekliyorsunuz.Ben bisey anlamadim ki.Eeee neden okudun o zaman diyeceksiniz. Okumadan da anlayıp anlayamayacagimi bilemezdim.
Reklam
Reklam