Puan
9.410 üzerinden
Çoğumuz çoğu zaman kaybolmuş ve değersiz hissederiz. Kendi kendimize bir an kalmak buna yeter. “Burada ne işim var? Varlığımın ne anlamı var?” vb. sorularla boğuşurken buluruz kendimizi. Bunlardan bahsetmek, açık açık ifade etmek pek kabul görmez. Ama kimileri için tüm bunlar hayat boyu yanında taşıdığı buz gibi gerçeklerdir. Bazısı bu özdeğersizlik ve kaybolmuşlukla savrulur oradan oraya veya toplumun/ailesinin kendisine biçtiği rolleri otomatik üstlenerek, hiçbir şey hissetmeden, fark etmeden yaşar gider. Bazısı o rolleri de kabul edemez, savrulurken oradan oraya tüketir kendini hisse hisse.
Bazısı da vardır ki, sanata tutunup bizzat bunlarla yeniden var eder kendini. İçindeki karanlık, sanatın dönüştürücü etkisiyle bir ışık kaynağına dönüşür. İçinde sıkışıp kalmaktan kokuşan tüm o olumsuz duygu ve inançlar, sanatla ifade edilmiş olmanın ferahlığına erer. İşte bunu başarabilen insanlara ayrı, eserlerine ayrı hayranlık besliyorum. Her sanatçının kaynağı elbette aynı değil. Ama bana öyle geliyor ki, Mackesy’nin sanatının kaynağı, içinde ona rahatsızlık veren bu tür duygu ve inançlar. Elbette bundan emin olamam ama kitabı okurken böyle düşünmek bana çok iyi geldi.
#AlwaysRemember , #çocukköstebektilkiveat kitabının ikincisi. Devamı diyemem, birbirinden bağımsız da okunur bu iki kitap ama yazarının bu çocuklarla yazıp çizdiği ikinci kitap. Henüz Türkçe’ye çevrilmedi ama, eminim yakındır. Orijinal dili olan İngilizce’yle okuma imkanınız varsa, değerlendirin derim. Böylece çeviriyle gelen o kaçınılmaz tül perde de ortadan kalkmış olacak ve kitap nefis bir deneyime dönüşecek.
Kitabın çizimleri ve renkleri, el yazısıyla okuduğumuz içeriğiyle o kadar uyumlu ki, bir dans gibi, şahane bestelenmiş bir şarkı gibi akıyor. Yumuşacık oldum okurken, sıcacık sarıldı bana her bir
9/10
2024 4. kitabı
Charlie Mackesy 
Çocuk, Köstebek, Tilki ve At
İncelememe başlamadan önce uzun bir süre tereddüt ettim çünkü hayatta her şeyin olduğu gibi incelemelerin de "mükemmel olmak" zorunda olduğunu düşünürdüm. Bu sebeple, erteleme döngüsüne girmiştim. Döngüyü, kırmak güç oldu, ilhâm beklendiği anda gelmeyecekti ve ben ona gitmeye karar verdim. Hani bir şeyin doğrusunu bilirsin de, yapamazsın ya işte kitapta geçen bu cümle, zihnimde dönüp duran "mükemmel olmak zorunda değilsin, sadece başla," kavramını su yüzüne çıkardı. "En büyük yanılgı," dedi köstebek, "hayatın mükemmel olması gerektiğidir.
"Devam edebilmemiz için hepimizin bir nedene ihtiyacı var, seninkisi ne?" diyor yazar, bu soruyu hayatımızın bir döneminde cevaplamak için çaba harcarız. Bazılarımız şanlısıdır ki ne istediklerini neye ihtiyaçları olduğunu bilirler. Bilmek yeter mi insana? Peki geri kalanımız? Bazen de bu soruyu kulak ardı etmek zihinde geçici bir rahatlama sağlar. Özellikle hayatın inişli çıkışlı dönemlerinde. Hep kaçarız, ama neden kaçarız? Kendimizi bulamayacağımızdan mı yoksa bulmaktan korktuğumuz kişiyle yüzleşmekten mi?
"Sadece dışımızı görebiliyoruz, oysa hemen her şey içimizde oluyor." Nereye gidersen git, kiminle olursan ol zihnin seninle olacak. Sevgi ve değer görme hislerinin kendine ait olmadığını hissettiği zaman nasıl sevilir ki insan? Kendini sevmeyen, başkasını, hayatı, çiçeği, köpeği, kitapları sevebilir mi? Bence sevgi bir aidiyettir, insan öncelikle kendisine ait olmalı...
Hayat fırtınalı bir yolda yürümek gibidir aslında, inişler-çıkışlar, fırtınadan öğrenilecek, unutulacak şeyler... Kitapta herkesin farkında olduğu ama hayatında yer verme cesaretiğini bulamadığı noktaları, basit ve anlaşılır bir dilde anlatılmış. Zaten önemli olan da zor şeyleri basit anlatmak değil midir? İncelememi
Reklam
Çocuk, Köstebek, Tilki ve At
๑Çocuğun ilk karşılaşması kitapta, bir şeyi başaramadığında pasta isteyen Köstebek ile oluyor. Aralarında geçen konuşmaların birkaçı:
"Sence en büyük zaman kaybı nedir?"
"Kendini başkalarıyla karşılaştırmak." dedi Köstebek.
"Sahip olduğumuz en büyük özgürlüklerden biri, olaylara nasıl tepki verdiğimiz."
"Kendine İyi davranmak yapabileceğin en büyük iyiliklerden biri." dedi köstebek.
"En güçlü olduğunu söylediğin zaman ne zamandı? diye sordu çocuk.
" Zayıflığımı göstermeye cesaret ettiğim zaman. "
" Pastadan daha iyi bir şey keşfettim"
"Hayır etmedin," dedi çocuk.
"Ettim" diye yanıtladı köstebek.
"Neymiş"
"Sarılmak. Etkisi daha uzun sürüyor."
๑İkinci karşılaşma Tilki ile..
"Büyük şeyleri kontrol edemediğini hissettiğinde burnunun dibindeki sevdiğin şeylere odaklan.
๑Son karşılaşma ise At ile oluyor.
Fırtınadan sonra,
" Yolumuz çok uzar. " diye iç geçirdi çocuk.
" Evet, ama bak ne kadar yol kat ettik. "dedi at.
Dostluk ve Bilgelik Üzerine Bir Yolculuk
“Çocuk, Köstebek, Tilki ve At” gerçekten kalbe dokunan bir kitap. İçindeki her sayfa, insanı çocukluk anılarına götüren, saf duygularla dolu bir yolculuk. Charlie Mackesy’nin yazdığı ve çizdiği bu eserin en özel yanlarından biri, kitabın her yaşa hitap etmesi ve aynı zamanda sade, derin ve düşündürücü olması.
Kitap, dört dostun yolculuğunu anlatıyor. Çocuk, masumiyetin ve merakın sembolü; Köstebek, hayata dair basit ama bilge sözleriyle öne çıkıyor; Tilki, sessizliğiyle güçlü bir karakter sergiliyor; ve At, bilgelik ve cesareti temsil ediyor. Bu dört karakterin birbirleriyle olan diyalogları, dostluğun ve sevginin en saf halini gözler önüne seriyor. En çok etkilendiğim kısımlardan biri Köstebek’in şu sözleriydi: “Seninle burada olmaktan başka bir şeye ihtiyacım yok.” Bu cümle, bazen sadece birlikte olmanın, kelimelere ve büyük gösterilere ihtiyaç duymadan dostlukların ve bağların ne kadar güçlü olabileceğini gösteriyor.
Her sayfada sadece birkaç cümle yer alıyor, ama Mackesy’nin cümleleri o kadar derin ki, her biri uzun uzun düşündürüyor insanı. Tilki’nin sessizliğine karşılık ara sıra söylediği sözler de kitabın dokunaklı yönlerinden biri. Bir örneğinde şöyle diyor: “Beni de sevebilir misin?” Bu cümle, her insanın içinde bir yerlerde var olan o sevgiye duyulan açlığı hatırlatıyor. Kitap boyunca, sadece dostluk değil, aynı zamanda kendi kendimizi kabul etme, sevme ve cesur olma temaları da işleniyor.
Kitabın illüstrasyonları da oldukça etkileyici. Çizimler, karakterlerin naifliğini ve hikayenin sıcaklığını mükemmel bir şekilde yansıtıyor. Mackesy’nin akıcı ve sade çizgileri, hikayenin duygusal derinliğiyle kusursuz bir uyum içinde. Her sayfayı çevirdiğinizde, karakterlerin gözlerine bakarak onların iç dünyasına adeta bir pencere açmış gibi
masalcı..:1000Kitap
(göldeki kuğuları kastederek) …
“nasıl böyle sakin ve mükemmel görünebiliyorlar” diye sordu çocuk.
“altta deli gibi ayak çırpıyorlar.” dedi at.
Çocuk, Köstebek, Tilki ve At - Charlie Mackesy
Toplum seyrinde karşılaştığımız insanları izlerken, vitrinden ne kadar mutlu, ne kadar sakin, ne kadar kendilerinden emin gibi görürüz onları… Oysa suyun üzerinde durmaya çalışan bir kuğudan farkı yoktur pek çoğunun: ayakları çırpınır ha çırpınır su üstündeki sakinliklerini temin etmek için.
Kendimizi topluma kabul ettirmek adına ne kadar çok tavizler verdiğimiz akla gelince, ilginç duygulara kapılıyor insan. Sevilmek, beğenilmek, onaylanmak ve daha neler neler…
Oysa, Charlie Mackesy bu minik ama gönlü zengin öyküde bizi bambaşka bir şekilde karşılıyor bizleri. Hepsi kendi halinde olan öyküdeki bu dört arkadaş sevmek sevilmek üzerine, umut etmek üzerine hayli güzel diyaloglar sunuyor bizlere. Hersi birbirini olduğu gibi seviyor, değiştirmeye çalışmadan, ayıplamadan.
Önsözde “Aslında herkes el yordamı ile ilerliyor.” diye not etmiş yazar. Toplum resmini çekme adına ne kadar hoş bir cümle. Bu durumdan kurtulma adına hepimiz birer mum yakmaya ne dersiniz?
Kitapta yer alan cümlelerden bir tutam bırakacağım, belki bir tanesi de sizin yolunuza ışık olur.
Sevgiler.. Kitapla kalın…
* “büyüdüğünde ne olmak istiyorsun..”
“iyi kalpli..” dedi çocuk.
* “ sence en büyük zaman kaybı nedir?”
“ kendimi başkalarıyla karşılaştırmak.” dedi köstebek.
* “ çok tuhaf değil mi? sadece dışımızı görebiliyoruz, oysa hemen her şey içimizde oluyor.”
* “ iyilik görmek için bekliyoruz çoğu zaman… oysa kendine iyi davranmaya hemen başlayabilirsin..”
* “ genellikle en zor kendini affediyorsun..”
Çocuk, Köstebek, Tilki ve At - Charlie Mackesy
Toplum seyrinde karşılaştığımız insanları izlerken, vitrinden ne kadar mutlu, ne kadar sakin, ne kadar kendilerinden emin gibi görürüz onları… Oysa suyun üzerinde durmaya çalışan bir kuğudan farkı yoktur pek çoğunun: ayakları çırpınır ha çırpınır su üstündeki sakinliklerini temin etmek için.
Kendimizi topluma kabul ettirmek adına ne kadar çok tavizler verdiğimiz akla gelince, ilginç duygulara kapılıyor insan. Sevilmek, beğenilmek, onaylanmak ve daha neler neler…
Oysa, Charlie Mackesy bu minik ama gönlü zengin öyküde bizi bambaşka bir şekilde karşılıyor bizleri. Hepsi kendi halinde olan öyküdeki bu dört arkadaş sevmek sevilmek üzerine, umut etmek üzerine hayli güzel diyaloglar sunuyor bizlere. Hersi birbirini olduğu gibi seviyor, değiştirmeye çalışmadan, ayıplamadan.
Önsözde “Aslında herkes el yordamı ile ilerliyor.” diye not etmiş yazar. Toplum resmini çekme adına ne kadar hoş bir cümle. Bu durumdan kurtulma adına hepimiz birer mum yakmaya ne dersiniz?
Kitapta yer alan cümlelerden bir tutam bırakacağım, belki bir tanesi de sizin yolunuza ışık olur.
Sevgiler.. Kitapla kalın…
* “büyüdüğünde ne olmak istiyorsun..”
“iyi kalpli..” dedi çocuk.
* “ sence en büyük zaman kaybı nedir?”
“ kendimi başkalarıyla karşılaştırmak.” dedi köstebek.
* “ çok tuhaf değil mi? sadece dışımızı görebiliyoruz, oysa hemen her şey içimizde oluyor.”
* “ iyilik görmek için bekliyoruz çoğu zaman… oysa kendine iyi davranmaya hemen başlayabilirsin..”
* “ genellikle en zor kendini affediyorsun..”
Reklam
Reklam