Aşağıdakiler
İrfan YalçınYazar:
İrfan Yalçın
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Yine İrfan Yalçın , yine kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir eser.
Belma ve Fuat eski tiyatrocular, unutulmuş, yok sayılmış. Bir tane kızları var ama o da yurt dışına çıkmış ve bir daha arayıp sormamış. Bir lokanta sahibi lokantanın altındaki depoda kalmalarına müsaade etmiş ve her gün bir öğün yemek gönderiyor onlara. Ama tek bir oda başka hiçbir şey yok, eşya var sadece. O kadar yaşlılar ki kafaları allak bullak, gidip geliyor. Geçmişte yaşıyorlar, çoğu zaman söylediklerini, söyleyeceklerini unutuyorlar. Bu kitabı okurken aklıma geleceğim geldi. Benim de çocuğum yok, ki kitaptaki çocukta pekte hayırlı bir evlat değil. İnsanın kendine edeceği en iyi dua hayırlı ölüm. Böyle sürünerek, yapayalnız, çaresiz ölümü beklemek çok kötü.
Yine şaşırtmadı beni yazarımız. Gerçekten çok etkileyiciydi. Ve yine yine yine okuyun okutturun. Böyle bir değerimizden herkesin haberdar olması ve unutturmaması gerekiyor bence.
İyi okumalar...
İrfan Yalçın , yine kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir eser.
Belma ve Fuat eski tiyatrocular, unutulmuş, yok sayılmış. Bir tane kızları var ama o da yurt dışına çıkmış ve bir daha arayıp sormamış. Bir lokanta sahibi lokantanın altındaki depoda kalmalarına müsaade etmiş ve her gün bir öğün yemek gönderiyor onlara. Ama tek bir oda başka hiçbir şey yok, eşya var sadece. O kadar yaşlılar ki kafaları allak bullak, gidip geliyor. Geçmişte yaşıyorlar, çoğu zaman söylediklerini, söyleyeceklerini unutuyorlar. Bu kitabı okurken aklıma geleceğim geldi. Benim de çocuğum yok, ki kitaptaki çocukta pekte hayırlı bir evlat değil. İnsanın kendine edeceği en iyi dua hayırlı ölüm. Böyle sürünerek, yapayalnız, çaresiz ölümü beklemek çok kötü.
Yine şaşırtmadı beni yazarımız. Gerçekten çok etkileyiciydi. Ve yine yine yine okuyun okutturun. Böyle bir değerimizden herkesin haberdar olması ve unutturmaması gerekiyor bence.
İyi okumalar...
Anadolu Tiyatro Kumpanyasının ayakta kalan ya da kalmaya çalışan Fuat ve Belma nın hüzünlü hikayesi. Senelerini tiyatroya vermiş çiftin, ömrünün son günlerinde izbe, kötü bir yerde ömrünün son günlerinde verdikleri mücadele. Bazen güldüren, bazen hüzünlendiren diyaloglar . En sonunda birbirlerine sarılarak verdikleri veda. Kalemin hiç tükenmesin İrfan Yalçın
İrfan Yalçın
9/10
Beğendi
·2026 46. kitabı
Hayatın bir sahne olduğu söylenir. İrfan Yalçın’ın 'Aşağıdakiler’inde bu söz, yaşlı bir çiftin daracık odasında yeniden doğrulanır. Fuat ve Belma, Anadolu Tiyatro Kumpanyası’nın bir zamanlar alkışlarla karşılanan baş aktörü ve aktrisi. Bugün ise Beyoğlu’nda bir lokantanın altında, farelerin cirit attığı tek pencereli bir odada unutulmuş iki insan...
Bu küçücük odada yaşam, sahnenin gölgeleriyle iç içe sürüyor. Onların dünyasına adım attıkça hem gülümsüyor hem de yüreğin sızlıyor. Tıpkı tiyatronun özü gibi… Çünkü en küçük atışmaları bile bir replikten farksız; geçmişin tiratlarıyla süslenmiş sözler bugünün yoksulluğuna çarpıyor. Birbirlerine sitem ederken bile sahnedeler sanki.
Kızları ve torunlarını bekleyişleri, unutulmuşluğun içinde hatırlanma arzusunun en dokunaklı yanı. Ama umutları yalnızca aileleriyle sınırlı değil. Her an kapılarını çalacakmış gibi beklenen yontucu ile romancı, onlar için ölümsüzlüğün simgesi.
Geçmişin ruhu, Louis Armstrong’un ve Nat King Cole’un sesinde yeniden duyulur. Özellikle de La vie en Rose şarkısı... Fuat ile Belma’nın birbirlerine olan sevgileri ve küçük oyunları ise yaşamın kendisine tutunma çabasına dönüşüyor.
Yalçın’ın dili yalın ve içten; sıcacık bir etki bırakıyor. Diyaloglar bir tiyatro metni gibi akıyor. Tekrarlar ve sessizlikler dramatik etkiyi artırıyor.
Aşağıdakiler, yalnızca iki yaşlı tiyatrocunun hikayesi değil; aynı zamanda toplumun yaşlılarına, sanatçılarına ve yoksullarına karşı duyarsızlığının bir aynası.
İrfan Yalçın, sahne ışıklarını söndürüp okuyanın kalbine dokunuyor kısacası.
Bir ömür beraber yol almış yaşlı erkek ve yaşlı kadın. Her şey gelip geçmiş bir aralarındaki muhabbet kalmış
Aşağıdakiler kendi anılarında dönüp durmuşlar
Çok naif, çok sıcacık bir çiftin öyküsü. Lütfen okuyun. Sizi hiç unutmayacağım Belma ve Fuat. İrfan Yalçın'dan okuduğum ilk kitap. Türkçesi o kadar yalın ve akıcı ki, kesinlikle devam edeceğim. Yazar yakın zamanlarda vefat etmişti. Keşke yaşarken başlasaydım.
Bir zamanlar kültürel hayatın merkezi olan Beyoğlu ' nda,o hayata oyunculukları ile can veren yaşlı bir karı koca ne o günleri,ne de o semti terk etmişlerdir.Sadece bir lokantanın altında küçücük bir odada unutulmuslardir.
Hayattan düşmüş, anılara tutunmuslardir.
Anadolu turneleri artık bir zaman yolculuğuna, gerçek hayatta oynadıkları oyunlara, konuşmaları repliklere, dönüşmüştür.
Yazar Hakkında
İrfan YalçınYazar · 16 kitap
23 Nisan 1934, Zonguldak doğumlu. Zonguldak Çelikel Lisesi (1953), İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü (1960) mezunu. Kozan (Adana), Çarşamba (Samsun), Zonguldak liselerinde Fransızca öğretmenliği yaptı. 1972 yılında öğretmenlikten ayrılarak İstanbul’da bir kitabevi açtı ve Z Yayınevini kurup yönetti. Varlık ve Türk Dili dergilerinde yayımladığı şiir, öykü ve çeviri yazılarından sonra, bir süre yazın yaşamına ara verdi.
1959 yılından itibaren hikâye, eleştiri ve çevirileri Varlık, Türk Dili, Soyut, Gelecek, Yeditepe, Yansıma dergilerinde yayımlandı. Yeni Dergi’nin 1968 yılında açtığı bir yarışmada “İnce Memet” eleştirisiyle ikincilik, Milliyet Yayınları 1974 Roman Yarışmasında Pansiyon Huzur (1975) romanıyla ikincilik, Ölümün Ağzı (1979) romanıyla da 1980 Türk Dil Kurumu Roman Ödülünü kazandı. Tiyatro oyunları da yazdı. Pansiyon Huzur ve Fareyi Öldürmek adlı romanları sahneye uyarlandı. Ölümün Ağzı adlı eseri Rusçaya çevrilerek yayımlandı. Genelevde Yas adlı romanı filme alındı.
29 Haziran 2024'te 90 yaşında Hayatını kaybetti.
ESERLERİ:
ROMAN: Pansiyon Huzur (1975), Fareyi Öldürmek (1977), Genelevde Yas (1978), Ölümün Ağzı (1979), Büyük Soytarı (1982), Uzun Bir Yalnızlığın Tarihçesi (1991), Annem Babam ve Ben (1995).
OYUN: Plastik Hayatlar (oyn. 1981-82), Zor Günler (oyn. 1987), Aşağıdakiler (oyn. 1991).
ÇEVİRİ: Şafak Kızı (1974) – Gemide İsyan (1979) (J. London’dan), Darağacında Röportaj (J. Fuçik’ten, 1974), Cezayirli Devrimci – Tepedekiler (E. Roblés’ten, 1981), Olağanüstü Bir Olay (N. Pritulina’dan, 1981), Piaf: Bir Sevda Türküsü (D. Grimault – P. Mahé’den, 1984), Son Osmanlı Hahambaşısının Mektupları (E. Benbassa’dan, 1998).
