Madem ki Zaman yaşayanların kanıdır, Ebediyet gölgenin kanı olmalı. Benim ebediyetim onun dönüşünü beklemekle yitip gidecek, öyle ki çok geçmeden hayaletlerin en solgunu olacağım.
Sen yokken, yüzün evreni dolduracak denli genleşiyor. Hayaletlerin akışkan haline geçiyorsun. Sen buradayken, yüzün koyulaşıyor; en ağır metallerin, iridyumun, cıvanın yoğunluğuna ulaşıyorsun. Bu ağırlık yüreğimin üzerine yıkılınca beni öldürüyor.