Yazar:
Philippe Djian
Çevirmen:
Ayşen Ekmekçi
Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 31 dk.
Sayfa Sayısı:
336
Basım Tarihi:
1999
Yayınevi:
Ayrıntı Yayınları
Orijinal Adı:
37°2 le matin
ISBN:
9789755391779
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
bazi insanlar hayati cozmus, arkasina yaslanmis gibi hissederim hep. butun bir kitabi okurken de hep boyle hissettim. olaylara bakisi, kendini ifadesi hem cok yalin hem cok espritüel ama bir yandan da bir suru duygu var icinde. sanki bir kitap okumuyorsunuz da biriyle tanisiyorsunuz, onunla yasayip onu anlamaya calisiyorsunuz gibi. hayatimda ilk defa bir kitabi okurken aglama krizlerine girdim, ara verip sakinlesip tekrar okumaya donebildim. elimden birakamadigimi soylememe gerek bile yok. filmini izlemek icinse kesinlikle oncesinde kitabi sindirmem gerek.
.beklentisizlik,vazgeciş.aşkın atesleyici gücü.öteki yarını buldugunda tam bir iyleşme halinden ziyade içine attgın öfkelerle birlikte herseyi beraberce yakıp yıkma arzusu.gidilecek yeri(sonucu)değil yolu sevme durumu.bu yol hiçbiryere gitmezin romani
Koşulsuz aşkın, deliliğin, çift olmanın bir olmak demek olduğu, zaman zaman hayretlere düşüren, zaman zaman gülümseten, zaman zaman da hüzne götüren farklı bir roman, filmi de çok güzel çekilmiş olan bir klasik yer altı edebiyat örneği
Puan vermedi·336 syf.·
2018 17. kitabı
muhteşem ve gerçek bir aşk hikayesine hoş geldiniz kitap okuma tarzıma en uzak tarz olan "Aşk" konulu bir kitap içinde kendimi kaybetmeme neden oldu. gerçek bir aşk hikayesi okumak isteyenler kaçırmaması gereken bir kitap
Yürek sızlatan bir roman. yüreğime dokundu. Aslında ilk filmini izledim. Tabi aradan baya zaman geçti. Sonra kitabına denk geldim ve hemen aldım. şimdi üstüne filmini yine izlicem. Şiddetle tavsiye ederim. Yazarın diğer kitaplarınıda incelemedeyim. :)
Kesinlikle Dövüş Kulübünden sonra yeraltı edebiyatı klasiklerimin başında geliyor.Harika bir kitap
Sonunu göz ardı ederek genel olarak kitap hakkındaki fikrimi söyleyecek olursam; bir çok kez kahkahalarla güldüğüm ironik bir kitaptı . İlişkilerinden çevreye yaydıkları bir kaos vardı. Başlarda kız kendi hayal ettiği hayatı yaşamak için erkeği istediği kalıplara sokmaya çalıştı, zamanla ise bu istek söndü ve birbirlerine uyum sağladılar. Betty ciddi manada uçlarda yürüyen ve öfke sorunu yaşayan bir kız, dahası bunu frenlemek istemiyor. Erkeğin sakin yapısı ise bu aşırılığı kısmen dengeledi. Özellikle büyük kavgalardan sonra erkeğin kıza sakinleşmesi için süre tanıması ve sonrasında dingin, işbilir bir edayla ortamın yumuşamasını sağlaması hoşuma giden detaylardandı.
Sıradan gibi görünse de oldukça çarpıcı bir sonla bitti. Açıklayamam ama Betty'den çok erkeğin iç dünyası beni endişelendirdi. Okurken sanki iyice gizlenmiş ve patlamaya hazır bir bombanın infilak etmesini bekliyorsun. Kitap boyunca bombanın bir kaç kez pimi çekildi ve patladı ama en sarsıcı ve yıkıcı olanı sonda kıza yaptığıydı. Çoğunlukla Betty 'ye olan sevgisi yüzünden başkaları için zarar hale gelmişken, bu sefer zararı sevdiği kıza vermesi anlaşılması zor bir çelişki. İnsana aşkın ne ve nasıl olduğunu, olması gerektiğini sorgulatıyor.
Bir aşk hikayesi okuyoruz ama öyle pembe bulutlarla dolu bir hikaye değil aksine sürekli gök gürlemeleri ve yıldırımlarla ilerliyoruz ve tam anlamıyla sarsıcı bir aşkı yaşatıyorlar kitabın
kahramanları. Sıradan iki insanın birlikte hayata karşı verdiği mücadele ama ikisi de birbirinden o kadar farklı sürdürüyor ki bu işi buna rağmen kitabın sonuna doğru erkeğin kadına “biz bir elin parmakları gibiyiz” cümlesi gerçekten de tam karşılığını buluyor. Hayatla baş etmeye çalışırken aldıkları yaralar ve açtıkları yaralar en önemlisi de birbirlerine sığınmaları bir cümleyle böyle özetleniyor.
Son sayfalara kadar hep şimdi çok büyük bir olay olacak diye yüreğim ağzımda okudum, ama olaydan çok genel olarak kitabın havasını hissetmek önemliymiş ben çok çabuk yakalayamadım bunu belki de yazarın okuduğum ilk kitabı olduğu için tarzına zor alıştım.
Yine de kesinlikle ruhu olan bir kitaptı ve özellikle son 100 sayfada beni tamamen içine çekti.
Filmi de varmış ama izlemeyi düşünmüyorum çünkü kafamda yarattığım dünyayı olduğu gibi bırakmak istiyorum.
Yazarın diğer kitaplarını da en kısa sürede edineceğim, herkese keyifli okumalar.
Puan vermedi·384 syf.··
Beğendi
·2025 25. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 15 Ağustos 2025 22:49
Aşkın büyüsü ile delilik arasında ince bir çizgi diyebilir miyiz bilmiyorum.
Kitabın isimsiz anlatıcısı, yazar olma fikri çok olmasa da kitap yazan, bira içip takılmaktan başka bir hedefi olmayan biriyken, onun yetenekli bir yazar olduğunu düşünen, bunu bir yerlere taşımaya kararlı Betty ile tanışması ile başlayan amansız bir yolculuğa çıkıyor.
Betty biraz farklı bir ,çılgın, vurdumduymaz, asi, aslında psikolojik sorunları var . Hayatı herkesin normal kabul ettiği standartlardan biraz farklı yaşıyor, olaylara bakışı da hayatı yaşaması gibi farklıydı.
Bu zaman kadar onca aşk kitabı okumuşumdur ama bu kadar yırtıcısını ilk kez okudum . İkisi de aşkı farklı şekilde yaşayan karakterler . Biri coşturuyor biri sakinleştiriyor . Kısaca bu aşk var olma ya da var olmama çıkmazında hızla ilerleyen bir roman olma özelliği yaşıyor.
Ben severek okudum , filmini izleyeceğim en kısa zamanda
Akıcı ve baş döndürücü...Yeraltı Edebiyatı
2025'in biten ilk kitabı Betty Blue oldu. ♡
.
Bu aralar yeraltı edebiyatına sardım, Betty Blue da bunun en iyi örneklerinden biri olarak sayılıyor.
Oldukça akıcı ve eğlenceli bir romandı. Elbette Türk edebiyatından aldığım edebi lezzeti almadım, öyle bir beklentim de yoktu ancak yine de sevdim.
Sonu oldukça şaşırtıcı bir roman olması nedeniyle, okumak isteyenlere tavsiye edebilirim. Betty karakteri ile tanışmak ufkunuzu açabilir... :-)
.
Filmi de varmış, hemen izledim, film kitabı oldukça başarılı yansıtmış. Çok sevdim filmini de. Betty 'yi oynayan oyuncu, oynamamış, resmen adeta Betty olmuş... :-) Çok çok iyiydi.
.
.
.
Kitaplarla kalın, mutlu seneler...♡
#261602954
#261602729
Yazar Hakkında
Philippe DjianYazar · 11 kitap
Philippe Djian 1949’da Paris’te doğdu. Lisede okuduğu yıllarda, henüz 16 yaşındayken Gallimard yayınlarının satış bölümünde çalışmaya başladı. Raymond Queneau, Paul Morand ve Roger Grenier gibi yazarlarla bu dönemde tanıştı. Üniversitede bir yıl edebiyat, ardından bir yıl gazetecilik okudu. Öğrenimini yarıda bırakıp Amerika’ya gitti Altı ay kadar, Rockefeller Center’daki bir Fransız kitabevinde çalıştı. Daha sonra Kolombiya’ya geçti. Dört ay kaldığı bu ülkede seçimler ve gerillalar üstüne bir yazı dizisi hazırladı. Fransa’ya dönüşünde bu derlemeyi L’Humanité Dimanche dergisine sattı. Gazetelerde makaleler ve yazı dizileri kaleme aldı. 1981-1984 arasında Bleu comme l’enfer (Cehennem Mavisi) ve Zone érogène (Erojen Bölge) adlı iki roman yayımladı. Bleu comme l’enfer, Yves Boisset tarafından 1985 yılında filme alındı. Djian, asıl başarısını 1985 yılında yayımladığı 37°2 le matin adlı romanıyla elde etti. Jean-Jacques Beineix’in bir yıl sonra Betty Blue adıyla sinemaya uyarladığı bu roman, 800 000 satış rakamına ulaştı. 33 hafta gösterimde kalan filmiyse dört milyon kişi izledi. 1989 yılında Amerika’ya yerleşen Djian, iki yıl bu ülkede yaşadı. 1991-1993 yılları arasında, Floransa ve Bordeaux arasında yolculuklar yaparak Sotos adlı kitabını tamamladı. Aynı yıllarda, Flammarion yayınevinden ayrılıp dönemin en yüksek transfer ücretiyle Gallimard yayınlarına geçti. 1995 yılında İsviçre’ye yerleşen yazar, Assassins (Katiller), Criminels (Suçlular) ve Sainte-Bob (Aziz Bob) üçlemesini burada tamamladı. 1999’da Paris Film Festivali jüri üyeliğine seçildikten sonra yeniden ülkesine döndü. 2002 yılında, Céline, Hemingway, Kerouac, Cendrars, Salinger ve Brautigan gibi sevdiği yazarlar üstüne kaleme aldığı yazılarını Ardoise (Arduvaz) başlıklı derlemede bir araya getirdi. Aynı yıl Ça, c’est un baiser (Buna Öpücük Denir) başlıklı romanını, 2003 yılında da son kitabı Sürtüşmeler’i yayımladı. Fransa’nın en Amerikanvari ve avangard yazarlarından biri sayılan Djian’ın romanları yirmi ülkede yayımlandı. Yazar, karısı ve üç çocuğuyla halen Paris’te yaşıyor.
