Yazar:
Gustavo Malajovich
Çevirmen:
Fatmagül Ezici
Tahmini Okuma Süresi:
14 sa. 44 dk.
Sayfa Sayısı:
520
Basım Tarihi:
Şubat 2021
Yayınevi:
Epsilon Yayınevi
Orijinal Adı:
El Jardin de Bronce
ISBN:
9786051738567
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Hemen hemen her okurun yaptığı gibi, kitap satışa çıkınca puanına bakmış, 4,14 gibi yüksek bir puana sahip olduğunu görünce de hiç düşünmeden sepete atmıştım. Benden önce okuyan kitap dostlarım @ndenizhn ve 
Selma Salgırboyu çok detaylı bulduklarını belirtmişlerdi. Ben de iki arkadaşımın yorumlarına her zaman itimat ettiğim için okumayı ertelemiştim ama @mertesiyok34 kitabı merak ettiğini belirtince, "O halde okuyayım belki severim" diye düşünüp dün sabah okumaya başladım.
Kitabı elime aldığım andan itibaren trajik bir hikayeyle karşılaştım. Çocuğunuzu bulamadığınızda onu gördüğünüz ana kadar kalbiniz patlayacakmış gibi olur ya hani. Kaybolduğunda paniğe kapılır aklımızı yitirecek gibi oluruz. Kitap işte bunu anlatıyor. Dört yaşındaki bir kız çocuğunun kaybını ve geride kalan ailenin parçalanışını yazar derin ve sarsıcı bir anlatımla kaleme almış.
En büyük acı evlat acısı derler. Hiçbir kayıp-ölüm bir babanın, bir annenin kendi evladını kaybetmesinin yaratacağı dehşetle kıyaslanamaz bile. İşte bu hüznü sayfalarda hissederek okuyorsunuz.
Her sayfasından hüzün aktı, her satırı hançer gibi kalbime saplandı. Çok duygu yüklü bir kitaptı. Yazar tüm duyguları kusursuz denecek kadar aktarmıştı sayfalara. Okumadım, yaşadım desem abartmış olmam. Üstelik annenin bu acıya dayamayıp intihar etmesi beni darmadağın etti.
Merak duygusu had safhadaydı. Hep ne oldu, ne olacak, kim çıkacak işin içinden diye düşünüp durdum. Hele hele son 200'e gelince kalbimin sesini duyacak kadar heyecan yaptım. Okurken farklı senaryoları düşünmüş, farklı olasılıkları zihnimde evirip çevirmiş ama böyle bir son beklememiştim. Annenin çocuğu kaybolmadan önceki ruhsal durumunun cevabını da böylece almış oldum.
Kitap elbette daha kısa olabilirdi. Aşırı uzun, hatta o kadar uzun ki bazı durumları unutturacak
Selma Salgırboyu çok detaylı bulduklarını belirtmişlerdi. Ben de iki arkadaşımın yorumlarına her zaman itimat ettiğim için okumayı ertelemiştim ama @mertesiyok34 kitabı merak ettiğini belirtince, "O halde okuyayım belki severim" diye düşünüp dün sabah okumaya başladım.
Kitabı elime aldığım andan itibaren trajik bir hikayeyle karşılaştım. Çocuğunuzu bulamadığınızda onu gördüğünüz ana kadar kalbiniz patlayacakmış gibi olur ya hani. Kaybolduğunda paniğe kapılır aklımızı yitirecek gibi oluruz. Kitap işte bunu anlatıyor. Dört yaşındaki bir kız çocuğunun kaybını ve geride kalan ailenin parçalanışını yazar derin ve sarsıcı bir anlatımla kaleme almış.
En büyük acı evlat acısı derler. Hiçbir kayıp-ölüm bir babanın, bir annenin kendi evladını kaybetmesinin yaratacağı dehşetle kıyaslanamaz bile. İşte bu hüznü sayfalarda hissederek okuyorsunuz.
Her sayfasından hüzün aktı, her satırı hançer gibi kalbime saplandı. Çok duygu yüklü bir kitaptı. Yazar tüm duyguları kusursuz denecek kadar aktarmıştı sayfalara. Okumadım, yaşadım desem abartmış olmam. Üstelik annenin bu acıya dayamayıp intihar etmesi beni darmadağın etti.
Merak duygusu had safhadaydı. Hep ne oldu, ne olacak, kim çıkacak işin içinden diye düşünüp durdum. Hele hele son 200'e gelince kalbimin sesini duyacak kadar heyecan yaptım. Okurken farklı senaryoları düşünmüş, farklı olasılıkları zihnimde evirip çevirmiş ama böyle bir son beklememiştim. Annenin çocuğu kaybolmadan önceki ruhsal durumunun cevabını da böylece almış oldum.
Kitap elbette daha kısa olabilirdi. Aşırı uzun, hatta o kadar uzun ki bazı durumları unutturacak
Çok güzeldi. Okurken bazı yerlerinde gerildim ve bazı yerlerinde aşırı sinir oldum birkaç karaktere. Ortalarında biraz akıcılığı bozulmuştu. Ama yine de gayet okunabilir bir kitap. Uzun zamandır bir kitaptan dolayı ağlama hissine kapılmamıştım ama son 3 sayfada bu hisse kapıldım.
bronz bahce2023 Okuma Raporları
Kitabı yorumlayan diğer kişiler gibi ben de aşırı uzatıldığını düşünüyorum. Agatha Christe bu konuyu 200 sayfaya hallederdi. Kitabi beğendim ama bazı yerlerde Lila'yı çok saçma buldum ve en sonunda küçük bir piyon olarak gözüken Doris'in aslında dominonun taşlarını feci bir şekilde etkilediğini fark etmek de üzücü
Tavsiye edilmez.
Okumayı bayadır ertelediğim bir kitaptı. Keşke okumasaydım. Hikayesi hiç keyif vermedi. Son derece sıkıcı şekilde ilerliyor. Kısa bir hikaye olsa neysede 500 sayfalık kelime israfından başka birşey değil.
İçeriğine değinmek istemiyorum. İsteyenler kitap hakkında kısmına bakabilir.
Bu kitabı incelemeden geçmek istemedim. Bir kitap alışverişi esnasında muhtemelen arkasındaki polisiyevari yazıdan etkilenerek aldığım bir kitaptı. Başta gayet merak uyandırıcı ilerledi. Kitabı okumayı sevdim ama herhalde yabancı romanların net ve keskin özelliği bu olsa gerek orta kısımdan itibaren kitap hiçbir şekilde akmamaya başladı. Aslında konusu çok akıcı ve merak uyandırıcı ama orta kısımlar o kadar ağır bir havayla yazılmıştı ki okurken sürekli sonunu nasıl bağlayacaklar acaba diye sorup duruyordum. Bugün nihayet son kısmı okuyup bitirdiğimde iyi ki ağır havasına aldanıp bırakmamışım diyorum. Evet başını ve sonunu okumak bir iki gün, ortasını okumak bir ay sürdü belki ama sonu, hikaye akışı, karakterler, geçmişin bugünle bağlantısı o kadar güzel kurulmuş ki artık son kısımlara geldiğimde okuduğum her sayfayı şaşkınlıkla çeviriyordum. Bütün ağırlığına rağmen bence sonu güzel toparlanıp bağlanılmış polisiye tadında görünse de aslında tamamen geçmişin hatalarının bugüne yansıması ve olaylar perdesini, karakterleri ve yaşanılanları güzel bir şekilde bağlayan bir romandı♡
Çok uzatılmış kısımları olduğunu düşünüyorum okurken insanı biraz sıkıyor bence bu durum ama yine de okutmaya devam ediyor kitap. Kaçırılan bir kızın babasının kızını aramasını okuyoruz kitapta ve evet babası arıyor sadece çünkü polis hiçbir iş yapmıyor. Polisin iş yapmaması beni kitap boyunca en sinirlendiren şeylerden birisiydi diğeri de Lila…
Sonunda resmen yeni bir hikaye okuyoruz benim için çok şaşırtıcı oldu ve Fabian’a çok üzüldüm. Kitap daha kısa yazılabilir miydi bence yazılabilirdi, o zaman kesinlikle elimden bırakamazdım bitirene kadar ama yine de ben beğendim. Yazarın başka kitapları çıkarsa yine okumak isterim.
bronz bahçe kitabında mimar olan fabian danubionun 4 yaşındaki kızı esrarengiz bir şekilde ortadan kaybolur ve bunun üzerine eşi bir kaç ay sonra intihar eder kızının peşini asla bırakmayan fabian ise 10 yıl sonra kızına tekrar kavuşur.
yazarın anlatım şekli çok uzun ve detaylı olduğu için yer yer okuyucu sıkan bir şekilde ilerliyor bazen he tamam şimdi heyecanlı gidiyor sürükleyici gidiyor derken birden ani fren yaparak yavaşlıyor bu kitabı bir polisiye gerilim değilde latin amerika draması olarak görüyorum ben oldukça yavaş ilerleyen bir kitap
sonuç olarak sanırım fabian danubio un ilk hikayesi olan kitabın serisi devam edicek ama fabian bir mimar olduğu için ne kadar sarar hikayesi bilmiyorum sonuçta bir dedektif değil kısacası latin amerika pembe dizisi tadında güzel okunur bir kitap bana göre
"Bugün vadide korkunç bir şey oldu.Babamı öldürmek zorunda kaldım."
Mimar olan Fabian'ın hayatı kızı Moira'nın ortadan kaybolması ve ardından eşi Lila'nın intiharıyla alt üst olur.Geri kalan hayatında bu işin gizemini çözmeye çalışır.Aradan yıllar geçer ve sonunda kızını bulduğunda yıllarca üstü örtülmüş pek çok yalan açığa çıkacak ve beklenmedik gerçeklerle yüzleşmek zorunda xorunda kalacaktır.
Yazar Hakkında
Gustavo MalajovichYazar · 1 kitap
Arjantinli yazar ve senarist. Mesleği mimarlık olan sanatçı, Buenos Aires Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 2002 yılında profesyonel kariyerinde bir dönüm noktası yaşandı: Mimarlık mesleğini bırakıp Arjantin'in en popüler televizyon dizilerinden birinin ortak yazarı oldu. Bronz Bahçe, Malajovich'in ilk romanıdır; Polonya'da HBO'da yayınlanan sekiz bölümlük bir televizyon dizisinin temelini oluşturmuştur.
