(...) o eski, unuttuğu gücüyle sevmek isterdi onu ama yapamazdı, şimdi ancak nefes almasına yetecek kadar yüreği vardı...
Dışarı çıkarken dolabının karanlığına üzüntüyle baktı; dolap yakında onu unutacak, giysilerinin ve vücudunun kokusu bu tahta kutudan sonsuza dek uçup gidecekti.
En iyisi sen bana düşünmemeyi öğret
Sayfa 123 - Metis Yayınları
Ruhumuz uyuştu yaşamaktan
Sayfa 74 - Metis Yayınları
“Yaşayamadık gitti (..) her gün denedik, olmadı”
Sayfa 74 - Metis Yayınları