Yazar:
Göktuğ Canbaba
Tasarımcı:
Serkan Yolcu
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
Basım Tarihi:
Ekim 2021
Yayınevi:
Doğan Kitap
ISBN:
9786258495317
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Yorumlar ve İncelemeler
Göktuğ Canbaba'dan, "delilerle" dolu kısa ama bayıldığım bir hikaye kitabı. Normal görünen ama içlerinde dev fırtınalar kopan insanlar. Kendi içlerinde tutarlılar ama, deli mantıklarıyla tamamen uyum içinde ve dürüstler. Korkususuzlar da aynı zamanda. Deli idealleri var. Kimisi doğuştan deli kimisi yaşadıklarından. Bu deli, karşı komşunuz da olabilir, eşiniz de, iş arkadaşınız da. Ama gerçek çatlaklarla dolu bir kitap. Her an karakterlerden biri dibinizde beliriverecek sanki. Garip bir şekilde de sizi içine çekiveriyor. Çatlaklar... Deliliğe dair deli hikayeler. Kim bilir, belki siz de bir gün bir hikayenin ana karakterine dönüşürsünüz. Okuyun, okutun. Hele kendisini çatlak hissedenler, bu kitap kaçmaz :)
Çatlaklar: Karanlığın Dozu Kaçınca!
Çatlaklar, on öykülük yapısına rağmen bütünlüklü bir edebi evren kurmakta zorlanan bir kitap. Bu zorluğun temel nedeni nicelik değil; atmosferin tek bir duyguda ısrarla sabitlenmesi. On öyküden yalnızca ikisini beğenebilmiş olmam tesadüf değil: Bu iki metin, yazarın karanlığı bir amaç değil araç olarak kullandığı, insanın iç çatlağını sezdirirken okuru boğmayan nadir anlar. Diğer öykülerde ise karanlık, derinleşmek yerine çoğalıyor; incelmek yerine yoğunlaşıyor. Sonuç olarak kitap, okurla bir temas kurmak yerine onu sürekli geri iten bir mesafe yaratıyor.
Kitabın atmosferi, rahatsız edici olmaktan çok tiksindirici bir noktaya savruluyor. Buradaki sorun “rahatsızlık” değil; edebiyatta rahatsızlık verici olmak güçlü bir tercihtir. Sorun, bu rahatsızlığın estetik bir karşılığa dönüşmemesi. Metinler, insanın karanlık tarafını açmak yerine ona bulanmış gibi duruyor. Pislik, çürüme, yozluk imgeleri bir anlam inşa etmiyor; yalnızca üst üste yığılıyor. Metnin içine çekilmiyor; tam tersine, metinden kaçma dürtüsü yaşatıyor. Bu da anlatının bilinçli bir yabancılaştırma mı yoksa kontrolsüz bir karamsarlık mı olduğu sorusunu gündeme getiriyor.
Eser, potansiyeli olan ama onu disipline edememiş bir kitap izlenimi bırakıyor. Yazarın dili yer yer güçlü, sezgisi var; fakat bu sezgi, sürekli aynı karanlık tonla bastırıldığı için etkisini kaybediyor. İki öykünün öne çıkması, aslında kitabın başarısızlığından çok, ne olabileceğinin ipucunu veriyor. Eğer atmosfer, okuru tiksindirmekle yetinmeyip onu düşünmeye, durmaya, çatlağın kenarında beklemeye zorlasaydı, bu kitap çok daha sarsıcı olabilirdi. Mevcut haliyle ise Çatlaklar, karanlığı derinleştirmek yerine onun içinde debelenen bir metin olarak kalıyor.
Okur kalın...Alıntı
Çatlaklar, on öykülük yapısına rağmen bütünlüklü bir edebi evren kurmakta zorlanan bir kitap. Bu zorluğun temel nedeni nicelik değil; atmosferin tek bir duyguda ısrarla sabitlenmesi. On öyküden yalnızca ikisini beğenebilmiş olmam tesadüf değil: Bu iki metin, yazarın karanlığı bir amaç değil araç olarak kullandığı, insanın iç çatlağını sezdirirken okuru boğmayan nadir anlar. Diğer öykülerde ise karanlık, derinleşmek yerine çoğalıyor; incelmek yerine yoğunlaşıyor. Sonuç olarak kitap, okurla bir temas kurmak yerine onu sürekli geri iten bir mesafe yaratıyor.
Kitabın atmosferi, rahatsız edici olmaktan çok tiksindirici bir noktaya savruluyor. Buradaki sorun “rahatsızlık” değil; edebiyatta rahatsızlık verici olmak güçlü bir tercihtir. Sorun, bu rahatsızlığın estetik bir karşılığa dönüşmemesi. Metinler, insanın karanlık tarafını açmak yerine ona bulanmış gibi duruyor. Pislik, çürüme, yozluk imgeleri bir anlam inşa etmiyor; yalnızca üst üste yığılıyor. Metnin içine çekilmiyor; tam tersine, metinden kaçma dürtüsü yaşatıyor. Bu da anlatının bilinçli bir yabancılaştırma mı yoksa kontrolsüz bir karamsarlık mı olduğu sorusunu gündeme getiriyor.
Eser, potansiyeli olan ama onu disipline edememiş bir kitap izlenimi bırakıyor. Yazarın dili yer yer güçlü, sezgisi var; fakat bu sezgi, sürekli aynı karanlık tonla bastırıldığı için etkisini kaybediyor. İki öykünün öne çıkması, aslında kitabın başarısızlığından çok, ne olabileceğinin ipucunu veriyor. Eğer atmosfer, okuru tiksindirmekle yetinmeyip onu düşünmeye, durmaya, çatlağın kenarında beklemeye zorlasaydı, bu kitap çok daha sarsıcı olabilirdi. Mevcut haliyle ise Çatlaklar, karanlığı derinleştirmek yerine onun içinde debelenen bir metin olarak kalıyor.
Okur kalın...
Bir apartman dolusu insanla muhatap olmaya var mısın? Her birinin tasası, acısı, mutluluğu, yaşamı ya da ölümü bambaşka... Bir avuç insanın soluk aldığı bu daireler dile gelsede bir konuşsa der bulduğum lakin pek tabii yazarın sanki her tozlu rafı, her eskimiş basamağı, kazan dairesini, bahçesini, korkuluğunu ve daha nice gözümüze doğal gelip kalemi sayesinde şaşırtıcı bir uslüpla anlatması insanı affalatmıyor değil.
Kimisi bahçeye kendini gömüp ölümü bekleme derdinde kimisiyse komşusunundan etkilenip kendini ona benzeme çabasında... Ne karmaşık oldu bu Aslı diyenlere sözüm şu ki; dur ve kulak ver yazarın sözlerine çünkü bil ki hayatın üstünden çok altında olan kısacık öykülerden bahsetmiş. Biraz rahatsız, biraz ürkütücü ve belki de biraz hüzünü bol insanlarla karşılaştıracak seni yazar. Tavsiye dememe lüzum bile yok ama illa ki sorarsan elbet oku derim.
#çatlaklar #goktugcanbaba #dogankitap
Merhabalar değerli kitapseverler bugün sizlere Göktuğ Canbaba kaleminden Çatlaklar adlı kitabı tanıtmak istiyorum. Kitabımız 10 öyküden oluşmaktadır. Öyküler genellikle bir apartman boşluğunda apartman bahçesinde,kazan dairesinde,asansörde geçiyor. Öykülerden kısaca bahsetmek istiyorum. Bir apartmanın içerisinde birbirlerine bir merhabadan fazlasını vermeyen bir apartman dairesinde çalışan Servet Bey'in ansızın ölümünden sonra apartmanda yaşayan apartman sakinlerinin neler yaşadıklarını,bir apartmanın otoparkında denk gelen Kutsi Bey'in ve Ayhan Bey'in diyaloglarını, sürekli asansörde karşılaşan Ayla Hanım ve Ebru Hanım'ın birbirlerini saç,giyim olarak birbirlerini taklit ettiği anları,bir kazan dairesinde yaşanılanları,bir gencin babası vefat ettikten sonra babasından kalan eşyalar ile sürdürdüğü hayatı, oturduğu apartmanda sık sık düzenlenen apartman toplantısına katılan Yavuz Bey'in toplantıya giderken ve toplantıda iken yaşadıkları gibi birçok öyküler okuyoruz. Severek okuduğum bir öykü kitabı oldu ama çocukların okuyabileceği bir öykü kitabı değil çünkü içerisinde biraz argo kelimeler yer alıyor ama beni rahatsız etti mi hayır rahatsız etmedi. Benim gibi öykü severlere keyifli okumalar dilerim. Yazarımızın kalemine sağlık okuyucusu bol olsun.
İçinde 10 öykü varsa hepsinde de en az bir deli mevcut efendim. Aslında normal görünüp içinde fırtınalar kopan bir sürü apartman üyesi... Biraz ürkütücü ,biraz hüzünlü…Garip bir şekilde kendinizi içinde bulduğunuz, onları anladığınız hikayeler…
Kitabın kapağı dikkat çekse de içerik olarak hiç beğenmedim diyebilirim yeri gelmiş küfür edilmiş,çok detaylı gereksiz betimlemelere girilmiş.Kitap bir apartman dolusu insanların yolculuğunu anlatıyor. Her birinin tasası, acısı, mutluluğu, yaşamı ya da ölümü bambaşka...Kimisi bahçeye kendini gömüp ölümü bekleme derdinde kimisiyse komşusundan etkilenip ona benzeme çabasında...Kitap çoğunlukla bana hitap etmedi.Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.
Reklam
Yazar Hakkında
Göktuğ CanbabaYazar · 26 kitap
Göktuğ Canbaba, 1981 yılında Ankara’da doğdu. 2006 yılında Anadolu Üniversitesi Basın-Yayın Bölümü’nden mezun oldu. Lisans öğrenimini “Şarap ve İnsan” adlı belgesel fotoğraf projesiyle tamamladı. Uzakdoğu’da uzun soluklu birçok seyahate çıkıp kişisel fotoğraf projeleri üzerine çalıştı. İlk romanı olan Ozanın Şarkısı 2007’de yayımlandı. Tılsım-ı Kudret 2010’da, İşeyen Atmaca 2013’te, Ayyaş Buda 2016’da raflardaki yerini aldı. Öykü Gazetesi, OT, Dünyanın Öyküsü, Vagon, Yabani gibi dergilerde öyküleri yayımlandı. Aynı zamanda çocuklara da yazan Göktuğ Canbaba’nın Fener Balığının Kayıp Işığı, Valizdeki Kedi, Arayış Ormanı adındaki eserlerinin de aralarında bulunduğu Doğan Egmont’tan çıkan yirmi çocuk kitabı var.
