0,0/10  (0 Oy) · 
3 okunma  · 
0 beğeni  · 
444 gösterim
Çile, İsim Hariç, Khora, bu üç denemenin her biri bağımsız bir kitap oluşturur ve birbirinden ayrı olarak okunabilir. Bunları eşzamanlı olarak yayımlamak uygun görüldüyse, bunun nedeni her birinin tekil kökenine karşın aynı izleğin içlerinden geçiyor olmasıdır. Bir tür İsim Üzerine Deneme oluştururlar - üç bölümlü veya üç zamanlı. Bu aynı zamanda üç kurmacadır da. Bu kurmacaların kahramanlarının sessizce birbirlerine hitap ettikleri işaretleri izleyerek isim sorusunun çınladığı işitilebilir, orada, çağrının, isteğin veya vaadin kıyısında tereddüt ettiği yerde, yanıttan önce veya sonra.

Çile, esas olarak yanıt, ödev, sorumluluk etiği gibi kavramlardan söz eder. Derrida'ya göre gündelik mübadelelerimizdeki ritüellerin dayattığı davranma biçimleri veya yanıtlar tam da belirli bir ritüel kurala dayandığı için, yani yalnızca ödev gereği olduğu için dostluk ve nezaket alanından uzaklaşır. Derrida bunun yanı sıra ona göre her daim gizde olan giz kavramını da tartışıyor.
(Tanıtım Bülteninden)
  • Baskı Tarihi:
    2008
  • Sayfa Sayısı:
    94
  • ISBN:
    9789759971038
  • Çeviri:
    Melih Başaran
  • Yayınevi:
    Kabalcı Yayınevi
  • Kitabın Türü:

Kitaptan 3 Alıntı

O halde yanıt-olmayan. Kuşkusuz yanıt-olmayanın
bir yanıt olduğu her zaman söylenebilecek
ve bunda da haklı olunacaktır. Yanıt vermeme
hakkımız her zaman saklıdır ve böyle de olması
gerekir; ve bu özgürlük sorumluluğun, yani özgürlükle
her zaman bağlantılı olması gerektiğine inanılan
sorumluluğun bir parçasıdır. Bir çağrıya ya
da bir davete yanıt vermemekte her zaman özgür
olmak gerekir ve bunu hatırlatmakta, bu özgürlüğün
özünü hatırlamakta fayda var. Sorumluluğun
ya da sorumluluk duygusunun iyi bir şey, başlıca
bir erdem, hatta lyi'nin kendisi olduğunu düşünenler,
her zaman (kendisine ilişkin olarak ötekine,
ötekinin ya da yasanın önünde) yanıt vermek
gerektiğine ve zaten yanıtsızlığın da her zaman kaçınılmaz
bir sorumluluk tarafından açılmış bir uzam
içinde belirlenmiş bir kiplik olduğuna ikna olmuşlardır.
O halde yanıt-olmayana ilişkin olarak,
onun lehinde değilse bile, onun üzerine ya da onun
konusu hakkında söylenecek başka bir şey olmayacak
mıdır?

Çile, Jacques DerridaÇile, Jacques Derrida

Eğer gerçekten yanıtlasaydım, kendimi yanıtlamaya
muktedir hisseden birinin durumuna yerleştirmiş
olurdum; yani her şeye bir yanıtı vardır,
kendisini herkese, her soruya, her itiraza veya eleştiriye
yanıt verebilecek güçte biri olarak varsayar;
burada toplanmış metinlerin her birinin kendi gücü,
mantığı, tekil stratejisi olduğunu ve bunların
hepsinin yeniden okunması, yapıtlarının ve aldıkları
yolların, her birinin izlek ve argümanlarının,
gidimli geleneklerinin ve kullanılan çok sayıda
metnin yeniden kurulması gerektiğini görmez.

Çile, Jacques DerridaÇile, Jacques Derrida

Bugün, çok sayıda yerde, ahlakı yeniden tesis
etmek ve özellikle bu konuda kaygılanmak için
ciddi nedenleri olanlara güven telkin etmek için
sempatik ve endişe verici bir çaba gözlemlenebilir
veya bu çabaya iştirak edilebilir. Bazı zihinler, Yapıçözümde,
sanki tek ve yegane olarak mevcutmuş
gibi, ahlaksızlıgın, ahlakdışılıgın ya da sorumsuzluğun
(vb: iyi bilinen, sıradanlaşmış ama eskimez bir
söylem, üstünde durmayalım) modern bir formunu
teşhis ettiklerine inanmışlar; daha ciddi, daha
az aceleci ve Adı-geçen-Yapıçözüm'e daha fazla egilimli
olan digerleri ise, bugün bunun tam tersini
iddia etmektedirler. Bunlar, «etik,» «moral,» «sorumluluk,
» «özne,» vb güzel isimler altında teşhis
edilebildigine inanılan bu şeylere ilişkin olarak sürekli,
aşırı, dogrudan ya da çapraz, ancak giderek
daha yogun bir dikkate tanıklık edecek olan, cesaret
verici ve giderek daha çok sayıda işaret (itiraf
etmeliyim ki kimi zaman benim metinlerimin bazılarında)
ortaya çıkarırlar. Yanıt-olmayana geri
dönmeden önce, şayet ödev ve sorumluluk duygusuna
sahipsek, bu iki ahlakçılıkla, ahlakın bu iki
onarımıyla ve yapıçözümün yeniden-ahlakileştiril
mesi de dahil olmak üzere, ilişiğin kesilmesi gerektiğini
en dogrudan biçimde ilan etmek gerekecek.

Çile, Jacques DerridaÇile, Jacques Derrida