Puan
810 üzerinden
Yıllar önce okumuştum karşıma çıkınca paylaşmak istedim. Edebi olarak çok kısır ama hissiyatı fazlasıyla derin bi kitap. Brezilya' nın Favela isimli bi bölgesinde hayatta kalmaya çalışırken, insanların ne kadar acımasız olabileceğini bana hatırlatan, yürek burkan anılarla dolu bir günlük.
Dünyanın en feci şeyi hayatın ta kendisidir.
Caroline Maria de Jesus, 1914 yılında Brezilya'nın Minas Gerais kentinde doğmuştur. Henüz ikinci sınıftayken okulu bırakır. Büyüyünce Sao Paulo'ya göç eder. Kentin "çöplük" ü olarak kullanılan Favela' da 3 çocuğu ile yaşam savaşı verir.
15 Temmuz 1955'te kızının doğumuyla günlük tutmaya karar verir. 19 Mayıs' ta şöyle yazar: "Burada Favela'da herkes binbir zorlukla çırpınır durur. Ama bunu benden başkası anlatamaz. Bunu başkalarına faydalı olabilmek amacı ile yapıyorum." İçinde bulunduğu sefaleti gayet yalın bir dille anlatır. Bu sefaletten kurtulmak için elinden geleni yapar. Durmadan çalışır. Çoğu zaman bu duruma dayanamaz ve isyan eder. "Hâlâ kâğıt topluyorum, sevmiyorum bu işi. O zaman kendi kendime 'Rüya görüyormuş gibi yap.' diyorum." Anılarında "Yedirdim." diye yazıyor. "Tavada kızaran yağın sesi ne kadar güzel gelir kulağa ve görüntüsü. Çocuklar ona baktıkça gülümsüyorlar. Hele kuru fasulye ile pilav olunca bayram ediyorlar."
Başka bir yerde şöyle diyor: "Bir zaman sonra sadaka ile aldıkları bu yırtık pırtık paltoların yerine, politikacıların dağıtacağı yenileri gelecekti. Ben de payımı alacağım, ben de onlardanım, istenmeyen şeyleri giyiyorum."
Ne kadar büyük bir acı! Bir insan! Şımarık, elindekine şükretmeyi bilmeyen, önüne konan yemeğe burun kıvıran insanın yemeyip çöpe attığı yemeği alıp yiyen bir insan! Giyecek başka bir şeyi olmadığı için istemediği kiyafetleri giyen bir insan! Caroline bu insanlardan sadece biri. Sesini duyurabilmek için yazmış. Peki yazdıkları ses getirmiş mi? Kitabın arkasında 1960'lardan günümüze milyonlarca baskısı yapıldı, dünyanın hemen hemen bütün dillerine çevrildi yazıyor. Hayatını araştırdığımızda karşımıza şu bilgi çıkıyor: Kitap basıldıktan sonra bu sefaletten kurtulmuş.
Reklam
10/10
2018 51. kitabı
Carolina üç çocuğu ile yalnız kalmış, fakir bir mahallede ,bakımsız bir barakada yaşam mücadelesi veriyordu... Her türlü açlığa ve sefalete çalışararak göğüs gerdi. Onu, en umutsuz anlarında ise hayata bağlayan okuduğu KİTAPLAR ve yazdığı GÜNLÜKLER oldu... Peki bu günlükler nasıl oldu da bir kitap oldu? Bu kimsesiz kadının sessiz çığlıklarını kim duydu, onun o çöplük diye nitelendirdiği yerden kurtulmasına kim vesile oldu?
Önsözde yazdığına göre onun da hikayesi şöyle:
Bir gün Carolina küçük çocuklarını parka götürdü. O sırada orada salıncaklarda sallanan alkollü koca koca adamlar gördü. Onlara şöyle seslendi :
'Utanmıyor musunuz? İnin biraz daha çocuklar sallansın !'
Adamlar :' Hadi ordan sen de kimsin? ' dedi
Carolina: ' Terbiyesizler, sizi kitabımda anlatayım da görün !'dedi.
O sırada orada bulunan bir gazeteci bu sözü duyunca, Carolina ile tanıştı ve ona kitabı hakkında sorular sordu. Carolina da ona yıllarca yazıp biriktirdiği defterleri anlattı...
Sonra sonra işte bu güçlü kadın hayallerine ulaştı.
Sesini dünyaya bu kitapla duyurdu...
Selam. Uzun zamandır okumak istediğim kitaplardan biri idi #copluk
Kitap günlük şeklinde ve bir gazeteci tarafından olduğu gibi basılmış.
#carolinamariadejesus Brezilya'da 3 çocuğu yaşayan, hayatını kağıt toplayarak, çöp karıştırarak kazanan zenci bir kadın.
Çöp tenekesin de bulduğu kullanılmış ajandayı her gün yazarak kullanıyor...
Okurken içim cız etti. Sefalet, açlık, kavga, itiş kakış hepsi var.
Eser 14 dile çevrilmiş.
Yaşadığı bölge fakir bir bölge olsa her akşam yazmaya çalışan bulduğu her şeyi okuyan ve çocuklarının karnını doyurmaya çalışma bir kadın anne Coralina.....
Yazarın en çok kullandığı cümlelerden biri de " hayatta yaşamaktan dah zor bir şey yoktur" cümlesidir.
Her ne kadar gece kondu Edebiyatı denilse de içi acı, açlık, gerçekler, drama doku ve en önemlisi bir kadının dik durması ile ilgili.
Tarihsel bir bilgi olmadığı takdirde günlük yazılarını okumayı pek sevmem.Brezilyalı yazarın genellikle kağıt toplayarak çoğu zaman çöpten yiyecek toplayarak 2 çocuğuyla birlikte yaptığı zor yaşam mücadelesini anlatıyor.Kapağında 14 dile çevrilmiş bir şaheser yazıyordu.Benim için bir şaheser olmasada o kadarda kötü bulmadım.
Reklam
Reklam