Yazar:
Carolina Maria de Jesus
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 57 dk.
Sayfa Sayısı:
175
Basım Tarihi:
Aralık 2008
İlk Yayın Tarihi:
1964
Yayınevi:
Armoni Yayınları
ISBN:
9789758523221
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Yıllar önce okumuştum karşıma çıkınca paylaşmak istedim. Edebi olarak çok kısır ama hissiyatı fazlasıyla derin bi kitap. Brezilya' nın Favela isimli bi bölgesinde hayatta kalmaya çalışırken, insanların ne kadar acımasız olabileceğini bana hatırlatan, yürek burkan anılarla dolu bir günlük.
Dünyanın en feci şeyi hayatın ta kendisidir.
Caroline Maria de Jesus, 1914 yılında Brezilya'nın Minas Gerais kentinde doğmuştur. Henüz ikinci sınıftayken okulu bırakır. Büyüyünce Sao Paulo'ya göç eder. Kentin "çöplük" ü olarak kullanılan Favela' da 3 çocuğu ile yaşam savaşı verir.
15 Temmuz 1955'te kızının doğumuyla günlük tutmaya karar verir. 19 Mayıs' ta şöyle yazar: "Burada Favela'da herkes binbir zorlukla çırpınır durur. Ama bunu benden başkası anlatamaz. Bunu başkalarına faydalı olabilmek amacı ile yapıyorum." İçinde bulunduğu sefaleti gayet yalın bir dille anlatır. Bu sefaletten kurtulmak için elinden geleni yapar. Durmadan çalışır. Çoğu zaman bu duruma dayanamaz ve isyan eder. "Hâlâ kâğıt topluyorum, sevmiyorum bu işi. O zaman kendi kendime 'Rüya görüyormuş gibi yap.' diyorum." Anılarında "Yedirdim." diye yazıyor. "Tavada kızaran yağın sesi ne kadar güzel gelir kulağa ve görüntüsü. Çocuklar ona baktıkça gülümsüyorlar. Hele kuru fasulye ile pilav olunca bayram ediyorlar."
Başka bir yerde şöyle diyor: "Bir zaman sonra sadaka ile aldıkları bu yırtık pırtık paltoların yerine, politikacıların dağıtacağı yenileri gelecekti. Ben de payımı alacağım, ben de onlardanım, istenmeyen şeyleri giyiyorum."
Ne kadar büyük bir acı! Bir insan! Şımarık, elindekine şükretmeyi bilmeyen, önüne konan yemeğe burun kıvıran insanın yemeyip çöpe attığı yemeği alıp yiyen bir insan! Giyecek başka bir şeyi olmadığı için istemediği kiyafetleri giyen bir insan! Caroline bu insanlardan sadece biri. Sesini duyurabilmek için yazmış. Peki yazdıkları ses getirmiş mi? Kitabın arkasında 1960'lardan günümüze milyonlarca baskısı yapıldı, dünyanın hemen hemen bütün dillerine çevrildi yazıyor. Hayatını araştırdığımızda karşımıza şu bilgi çıkıyor: Kitap basıldıktan sonra bu sefaletten kurtulmuş.
10/10
2018 51. kitabı
Carolina üç çocuğu ile yalnız kalmış, fakir bir mahallede ,bakımsız bir barakada yaşam mücadelesi veriyordu... Her türlü açlığa ve sefalete çalışararak göğüs gerdi. Onu, en umutsuz anlarında ise hayata bağlayan okuduğu KİTAPLAR ve yazdığı GÜNLÜKLER oldu... Peki bu günlükler nasıl oldu da bir kitap oldu? Bu kimsesiz kadının sessiz çığlıklarını kim duydu, onun o çöplük diye nitelendirdiği yerden kurtulmasına kim vesile oldu?
Önsözde yazdığına göre onun da hikayesi şöyle:
Bir gün Carolina küçük çocuklarını parka götürdü. O sırada orada salıncaklarda sallanan alkollü koca koca adamlar gördü. Onlara şöyle seslendi :
'Utanmıyor musunuz? İnin biraz daha çocuklar sallansın !'
Adamlar :' Hadi ordan sen de kimsin? ' dedi
Carolina: ' Terbiyesizler, sizi kitabımda anlatayım da görün !'dedi.
O sırada orada bulunan bir gazeteci bu sözü duyunca, Carolina ile tanıştı ve ona kitabı hakkında sorular sordu. Carolina da ona yıllarca yazıp biriktirdiği defterleri anlattı...
Sonra sonra işte bu güçlü kadın hayallerine ulaştı.
Sesini dünyaya bu kitapla duyurdu...
Selam. Uzun zamandır okumak istediğim kitaplardan biri idi #copluk
Kitap günlük şeklinde ve bir gazeteci tarafından olduğu gibi basılmış.
#carolinamariadejesus Brezilya'da 3 çocuğu yaşayan, hayatını kağıt toplayarak, çöp karıştırarak kazanan zenci bir kadın.
Çöp tenekesin de bulduğu kullanılmış ajandayı her gün yazarak kullanıyor...
Okurken içim cız etti. Sefalet, açlık, kavga, itiş kakış hepsi var.
Eser 14 dile çevrilmiş.
Yaşadığı bölge fakir bir bölge olsa her akşam yazmaya çalışan bulduğu her şeyi okuyan ve çocuklarının karnını doyurmaya çalışma bir kadın anne Coralina.....
Yazarın en çok kullandığı cümlelerden biri de " hayatta yaşamaktan dah zor bir şey yoktur" cümlesidir.
Her ne kadar gece kondu Edebiyatı denilse de içi acı, açlık, gerçekler, drama doku ve en önemlisi bir kadının dik durması ile ilgili.
Tarihsel bir bilgi olmadığı takdirde günlük yazılarını okumayı pek sevmem.Brezilyalı yazarın genellikle kağıt toplayarak çoğu zaman çöpten yiyecek toplayarak 2 çocuğuyla birlikte yaptığı zor yaşam mücadelesini anlatıyor.Kapağında 14 dile çevrilmiş bir şaheser yazıyordu.Benim için bir şaheser olmasada o kadarda kötü bulmadım.
hayatta yaşamaktan daha zor bir şey yoktur,hele ki yoksulsan,gecekondu hayatı,sefalet,açlık,çaresizlik ama yine de hayata tutunmaya çalışmak,çabalamak, hayatı ile ilgili herşeyi topladığı kağıtlara günlük gibi yazan ve gecekondularına gelen bir gazeteciye bunları verdikten sonra değişen bir kadının acı dolu yaşam mücadelesi
Kitabın adı:Çöplük
Yazarın adı:Carolina Maria De Jesus
Sayfa sayısı:224
8 Mart 1908 de İngiltere'de bir tekstil fabrikasında yanarak ölen 120 emelçi kadını saygıyla anıyorum.
#KADINAÇOCUĞAŞİDDETETACİZEHAYIR
Sefalet uçurumundan şöhretin zirvesine çıkan yazarımızın hatıra defteri 1955 te başlar. Defterin yazdığına göre çok sefil bir hayat geçirmiş.
Çöplükten kağıt, paçavra demir atıkları konserve kutuları toplayıp satıp üç beş kuruş kazanıp çocukla yiyecek alıp evine gider. Ev dedikse öyle ahım şahım bir ev değil derme çatma bir kulübe.
Çocuklarını yıkar karınlarını doyurur yatırır. Sabah çok erken kalkar uzaktaki çeşmeden su getirir kahve yapar çocukları kaldırır yedirir okula gönderir kendide yine yağmur çamur soğuk sıcak demez çöplükleri dolaşmaya başlar ...
Eeeee peki bu kadın bu sefaletten ne zaman nasıl kurtuldu...
9/10
2018 59. kitabı
Ben kitabın belki de ilk baskılarından birini okumuştum. Sayfa sayısı gözüme çok az geldi yeni baskısında. Ben kitabı okuyalı çok oldu ama yaşananların gerçek olduğunu ya da gerçeklerden yola çıkılıp yazıldığını bilmenin etkisini hala hissediyorum. Tekrar okuyup hatırlamak istediğim bir kitaptır.
Başlı başına acı ve dram
Kitabı bir arkadaşımın önerisi ile okudum ama zor bitirdim çok sıkıcı bir kitap geldi bana...
Evet bir insanlığın acisı ve açlığı var ama kitap sadece açlıktan ve bugün ne yedim kaç para kazandimla sınırlı olunca çok keyifli bir okuma gelmiyor cidden...yada ben bunu okuyacak bir dönemimde değildim bilmiyorum
Kitap bir günlük gibi yazdıklarını birleştirip sanırım gazetede basılması ile ve kitap haline döndürülmesi ile sonuçlanan bir duruma evrilmis.
Çöplük, Brazilya'da teneke mahallesi veya çöplük olarak anılan yoksul bölgedeki bir kadının anılarından oluşuyor. 220 sayfalık kitabı, o anlarda o mekanda ve o duyguda çok kalmamak adına ama okuyup bitirmek de istediğimden sanırım, bir günde okudum. Bu kitabı edebi bir esermiş gibi düşünmeden hatta basım hatalarına göz yumarak okumak lazım. Ve elimizde olan ne varsa şükretmek gerektiğini bir kez daha hissettiriyor insana. Ayrıca yoksulluk ve açlığın, suç ve ahlaksızlığa sebep olacağını düşünsem bile bu kadarına yol açmasını sadece yoksullukla açıklamak hala mantığıma sığmıyor. Aaa bir de dikkatimi çeken, az bir para bile ellerine geçse et alabiliyorlar..Günümüz Türkiye'sinde bu derece yoksulluk çeken eline ne kadar geçerse geçsin et alamaz herhalde..Bu da zaman ve ülke farkıyla et fiyatları arasındaki uçurumu gösteriyor sanırım. Keyifli okumalar...
