Puan
8.410 üzerinden
Sadece biz bilince daha güzel olur her şey...
"Büyükler ne zaman yanlış yapsa çocukların dünyası bozulur."
Ece Temelkuran ’ın kaleminden çıkan Devir, 1980 darbesine giden günleri, iki çocuğun – Ayşe ve Ali’nin – gözünden anlatan çarpıcı ve alışılmadık bir roman. Her bölüm, bize tanıdık gelen başlıklarla açılıyor: "Ailemizi Tanıyalım", "Komşuluk İlişkileri", "Türkiye Cumhuriyeti Demokrasiyle Yönetilir"… Ama bu başlıkların ardında, çocukça bir sadelikle anlatılan büyük travmalar ve derin yaralar gizli.
Temelkuran, biz okurları çocukluğun tozlu sokaklarına, oyun aralarına ve evlerin içindeki fısıltılı korkulara götürüyor. Ayşe ve Ali'nin gözünden Türkiye'nin politik karanlığına bakarken, Ali ile Ayşe zaman zaman bizi gülümsetirken, çoğu zaman boğazımızda bir yumruyla sayfaları çevirtiyor.
Devir kitabı bir "yarım kalmışlık hissi" oluştursa da aslında bu his romanın özüyle örtüşüyor.
Ece Temelkuran ’ın sade ama güçlü dili, gerçeklerin üzerini örtmeden, abartmadan, çocukların gözünden anlatmayı başarıyor. Kimi zaman bir çocuğun sorduğu basit bir soruyla, koca bir sistemin ikiyüzlülüğü ifşa ediliyor.
Devir , sadece bir dönemi anlatan bir roman değil; aynı zamanda büyümenin, kayıpların, suskunluğun ve hatırlamanın romanı.
Sevgiyle ve kitaplarla kalın keyifli okumalar dilerim
Yer yer gülümsetti ama çok hüzünlendirdi, çok düşündürdü kitap ve iyi ki okundu. Kendi yakınlarımdan çokça dinlediğim, hakkında çok fazla şey okuduğum 80 darbesine toplumun iki farklı sınıfından iki çocuğun gözüyle bakmış yazar. Ortaya da okumaya doyamayacağınız bir kitap çıkmış. Başta kendi çocuklarım olmak üzere tüm yakın çevreme ısrarla okumalarını önereceğim bir kitap. Okurken ve okuduktan sonra zaman zaman kalplerinin sancıyacağını bile bile... Son olarak Ankara'ya sempati duymamı sağlaması da ayrı bir artı oldu benim için.
Unutulmayacak olanlar kalır. Ya hatırlamayacaklarımız?Edebiyat
“Bu ülke insanı her gece çaresizlik hissiyle uyutup sabah da sana ait olmayan bir utanç duygusuyla uyandırıyor. Gece sen bilmeden kim bilir ne rezaletler, felaketler yaşanıyor. Sabah da kendi
Merhaba
Ece Temelkuran'dan okuduğum ilk kitap.
Kitap konusu itibariyle bir dönem kitabı aslında ama şu tarihte su olay olmuş, bu tarihte bu olay olmuş şeklinde ilerleyen bir tarih kitabı gibi değil. Öyle olsa eminim önce ben okumazdım.
Kitapta 80'li yılların 12 Eylül döneminde yaşanan, sağ sol çatışmaları, işkenceler, magazin olayları ve daha bir sürü olay, farklı aileler, farklı hayatlar yaşayan, Ali ve Ayşe adında iki küçük çocuğun dilinden anlatılıyor.
Belki de yaşananlar çocuk gözünden anlatıldığı için bu kadar etkileyici.
Hiçbir şeyden anlamaz, duymaz, bilmez dediğimiz çocuklar, aslında ne çok şeyin farkındalar bu kitapta göreceksiniz.
Bazı şeyler çocukların gözünden oldukça masum, her şey oyun gibi görünüyor ama malesef yaşanan olaylar gerçek.
İnsanın içinin öyle ılık ılık acımasına "efkar"deniyormuş. Ayşe'nin dediği gibi kitabı okurken içim ılık ılık acıdı.
Yaşarken çoğu zaman insan olmayı unutuyoruz.
Ali'nin de büyümüş de küçülmüş halleri çok tatlıydı. Yaşı küçük ama yaşadığı çevreden kaynaklı, farkındalığı yüksek bir çocuktu.
İşkence gören kolları kırılan annesi için söyledikleri kalbimi acıttı.
"Annemin kolunu öptüm. Kırık ya ondan. Çok kırık ama. Öpünce geçmeyecek. Yeni kanat lazım belki de "
Hem eğlenceli, hem hüzünlü hem de malesef gerçek bir hikâye.
Ben kitabı da yazarın dilini de çok sevdim.
Keyifli okumalar dilerim