Puan
7.910 üzerinden
Sol ideolojiye bağlı gençlik yapılanması Türkiye'de en fazla üniversitelerde oluşuyor. Hatta yaşını başını almış eski solcular dendiğinde bile bu solcuların mücadeleye katıldıkları yerler ya üniversiteler oluyor ya da buradaki gençlerin örgütledikleri kişilerden çıkıyor. Pırıl pırıl gencecik zihinler, ülkenin gidişatından; adaletsizliklerden, ekonomik düzensizlikten, işsizlikten, yoksulluktan, barınaksız, aç biilaç yaşayan insanlara, tüm ülke halklarına, bireylerine demokrasi ve özgürlük getirmek için bir araya gelip daha güzel yarınların inşaası için ses getirmek istiyorlar. Tabii bunun için örgütlenmeler, bu örgütlenmeler içerisinde mücadeleler ve özellikle de kişisel gelişimler yer alıyor. Bu uğurda hayal ettikleri onlara yaşama sevinci aşılarken gözleri hülyalı bir biçimden önlerindeki karaltıya döndüğünde, karşılarına çıkmış olan faşist zihinleri buluyorlar. Faşizm. İnanın bu bir ruh hastalığı. Bir insan, bir halk, bir toplum nasıl olur da daha güzel bir gelecek için çalışmak istemezler soruları karşısında bu solcu, devrimci gençler hayretler içerisinde kalırlarken, karşılarında gücün bilincinde mücadelelerini alanlara yaymaya çalışıyorlar.
Devrimciler. 80'li yıllarda Türkiye'deki bu gençlerin örgütlenip mücadelesini anlatıyor. Gönül isterdi ki hak, hukuk, adalet onların istediği gibi sonuçlansın. Herkes kaygısız bir geleceğe uyansın sabahları. Çocuklar mutlu mesut, kahkahalarla büyüsün. Ama hiçbir güzel şey cezasız kalmaz. Devrimciler'deki gençler de teker teker mücadeleden saf dışı bırakılıyor. Kimisi işkencelerle öldürülerek, kimisi yıldırılarak. Mücadele içerisindeki gençlerin tüm heveslerinin kırıldığı bir noktada, ki karşıt güç bunu gösterdiği sopasıyla, ölümle yapabiliyor, hayaller de suya düşüyor, umutlar da.
Devrimciler. Tüm bunların yanında kendilerini
okurken sıkıldımEdebiyat
Bazi kitaplar vardir bir an once bitsin dedikleriniz, okurken cok sıkıldım yarim birakmak istemedigim icin bir an once bitmesini istedim. Bir kac gencin universite hayatindaki sol goruslerini alan kitapta cok fazla diyoloktan olusmaktadir. Kitabin en seri okunacak kısmı 184 sayfa da basliyor ve 70 sayfa suruyor. Bu kisimda Bedriye yapilan iskence bolumu. Bu bölümü okurken yilmaz guneyin kitabi aklima geldi. Severek okumadim, zaman kaybina neden oldu diyebilirim...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"VOLUNTARİZM" DİYORLAR...
İnsanların irade ve fedakârlıkları üzerine kurulu tüm siyasî ve felsefî düşünce ve hareketler sarpasarıp çuvallamaya mukadderdir. Direnmek, dayanmak, savaşmak, sabretmek, mücadele etmek, yiğitlik, kardeşlik, cesaret, dik durmak, şeref, namus, vb. eylemlerin fazla dillendirildiği ve duyulduğu çevrelerde çok edebiyat, az netice bulunur. İnsanın yeri gelince cesur, yeri gelince korkak, yeri gelince dayanıklı, yeri gelince zayıf bir canlı olduğunu kabul etmek ve buna göre davranmak gerekir. Aksi hâlde mutsuz, zalim, zevklerini bastırmayı ve hapishaneye düşmeyi meziyet sayan, gerçeklerden kopuk militanlar çıkar ortaya. Kitabın söylemek istediği de aşağı yukarı bunlar sanırım...
Liberalizmin tüm siyasî görüşlere sızıp çağımızın en geçerli ve az çelişkili ideolojisi olması boşuna mı?
8/10
2017 29. kitabı
Fethi Naci kitaptaki yaklaşık 70 sayfalık işkence bölümü için ''daha önce hiçbir yerli bir kitapta böyle bir anlatıma rastlamadım'' diye yüceltir. O kısım gerçekten de kitabın tepe noktası. Soluksuz okunuyor.
Kitap 1988 yılında basılmış. O dönem, bir yanda geçmişine küfreden eski solcuların eserleri, diğer yanda cezaevi anıları arasında bu kitap pek de ilgi çekmemiş başta. Çünkü içeriden bir eleştiri. Bu durumda da yok sayılması anlaşılır. Halbuki bir ilk roman için gayet başarılı bir dile sahip. Sırf bu sebeple bile kesinlikle okunması gerekiyor. Ama özellikle solda bir mücadele vermiş insanların okuduğunda ''ya evet bu bizde de böyleydi'' diye birçok kısımda durup gülümseyebileceğini tahmin ediyorum.
Kitap 80 darbesi sonrasında tutunmaya çalışan bir örgütün çözülüşünü anlatırken bir yandan da örgütlü yaşam pratiğine dair eleştirilerde bulunuyor. Bu o dönemde kendisi de örgütünden kopmuş olan Kaan Arslanoğlu'nun iç sesi sanki.
Yazarın bahsettiği örgüt Halkın Kurtuluşu bu arada. Kaan Arslanoğlu'nun 80 öncesi hangi yapıda olduğunu internette araştırdım ama bulamamıştım. Fakat kitabın kendisinden buldum, isim geçmese de. Çünkü bir yerde reformistler diye bir eleştiri vardı diğer gruplar için. Buradan referansla tip'i, tsip'i, tkip'i filan eledim. Küçük burjuva devrimcileri diye bir niteleme de geçiyordu. Bu da Mahir'in takipçileri olan Dev-Yol, Devrimci Sol, MLSP-B gibi grupları safdışı etmeme yol açtı. Kaldı TKP, TİKB ve Maocular. Bir yerde de partileşmeden bahsediliyordu. O dönem partileşen tek örgüt Halkın Kurtuluşu olduğu için evraka dedim. Hemen Kaan Arslanoğlu TDKP diye arattım googleda. Çıktı zaten.