Duino Ağıtları
Rainer Maria RilkePuan
7.610 üzerinden
Ahhhh! Rilke...
Birçok şairin Rilke'nin kaleminden etkilenmesine şaşmamalı...
Şiir okumayı sevmeyen ben, şiirlerine o kadar hayran kaldım ki! Şiirlerini neredeyse bütün mısralarında kendime yer buldum. İyi ki senin gibi bir güzelligi keşfedebilmişim.
Şiir diyemedim. Asın beni. Ama şiir diyemedim!Felsefe
Rilke'nin yazmayı hepten bırakacak kadar ağır bunalımlar yaşadığı bir dönemde Trieste yakınlarında Duino adlı şatoda kalmasıyla iki uzun ağıt yazar. Bunlar kitabın ilk ağıtlarıdır. Benim en sevdiğim ve bütünleştiğim ağıt 8 ve 9. ağıtlar oldu.
Kaygı ve hüzün! Çağın vebası sanırdım içinde yaşamı barındıran bu iki cümleyi. Asırlardır süren hüzün ısıtılıp tekrar önümüze kondu çağdaş yazarlar tarafından. Duino ağıtları gerçek bir şaheser olmasaydı kavramlara yeni anlamlar vermek yerine onları olduğu gibi bırakırdı. Sürüncemde yara açmazdı.
Bilincim şu an pislik sızdırıyor. Yaşamayı alışkanlık haline getirmek de bir tür suç sayılmalı belki de.
Benim zihnimi baltalayan bu ağıtları herkesin içselleştirmesi önemli görünüyor. Aynadaki aksimden utanmak hiç böyle yaralamadı. Hep utandım. Böyle değil. Ardından Malte Lauriids Bridge'nin notlarını okuyorum ve bu kanıtlara o yüzden varıyorum. Peş peşe okumanız daha faydalı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ben ne okudum bir fikrim yok
Şiir kitabı diye başladım ama tuhaf bir kitap olarak devam etti.
Birkaç alıntı atıyım siz ne demek istediğimi anlayacaksınız
Mesela;
insanca uzay kattın gece uzayına odanın.
Mesela;
Ey yaşamın ağaçları, ey ne zaman kışlık?
Mesela;
içi boş fazlalığa. Çok haneli hesabın sayısız bittiği.
Ben var okumak ancak bir anlam çıkaramamak
:))
Rilke ile ilk buluşmam oldu. Adını, sözlerini çok daha evvel farklı yerlerde okudum, gördüm. Ne kadar içli olduğunu biliyordum bu yüzden okumaya başlamadan önce müthiş bir iştiyakım vardı. Kitabı okuyunca bu şevkimin muhabbetle ziyadeleştiğini fark ettim. İlk dört ağıt kendi deyimiyle ağıtın ağlaması gibi güzel. Hatta o kadar güzel ki nefes almakta zorlandım, kitabı bıraktım. Cümlelerin bu kadar güzel bir surette bir araya gelmesini hayranlıkla hissettim dimağımda. Acaba bu kadar harf bir araya gelse yine bunun gibisi mümkün olabilir mi diye de düşündüm.
Ağıtlar daha uzun olsa yürek dayanmazmış. On ağıttan oluşan kitabın çevirisi ve notları gayet güzel tanzim edilmiş. Aklınızda soru işareti bırakmıyor. Benim takıldığım tek bir konu var, o da Picasso'nun resmine atıf yapılan bölüm. Kitabın hangi kelimesi ile alaka kurulmuş defaatle tekrar etmeme rağmen anlamadım. Eğer sizler okursanız ve anlarsanız o kısmı aydınlatmanızı rica ederim.
Keyifli okumalar
suphistikeŞiir
Rilke adı, Alman Edebiyatı'ında kuşkusuz doruk bir noktadadır. Almanlar için o "Milli Şair" dir. Bu şiir kitabından önce onun öykülerini anlattığı kitabını okumuştum. Bu öykülerden aldığım tat, Edgar Alan Poe ve Tolstoy öykülerinden aldığım tatla eş değerdeydi. Öte yandan, bu şiir kitabını okuduğumda bir tür anlam veremediğim bir hoşnutsuzluk hissettim. Ele aldığı konular ve yaptığı çözümlemelerde hiçbir sıkıntı yoktu. Sıkıntı sanırım şiirlerin tınısındaydı. Şiirleri okuduktan sonra şöyle bir çıkarım yaptım, tüm şiirler yazıldığı dilde okunmalıdır.