Puan
8.510 üzerinden
"Hiçbir şey hissedemeyen insanlar nasıl ağlar?"
Çarpıcı bir kapak yazısı ama, değil mi?
Kitabın konusu aleksitimi(duygusal sağırlık) hastası olan bir çocuğun bakışından dünyasının görünüşünü içeriyor.
Dünyamız ve içinde ki müdavimleri farklı dediğimiz kategoriye giren, bütüne her yönden uyum sağlayamayanları ucube diye etiketleyen bir yer.
Aleksitimiden madur bu çocuk da korkmadığı, ağlayamadığı için fazlasıyla ucube kelimesinden nasibini alıyor. Yazık ki bunun için üzülemiyor bile..
Dünyada duygusal, psikolojik rahatsızlıklar günden güne artarken merhamet ve şefkat duygusu da baş aşağı düşüyor ne yazık ki. Madur olan bu insanları bir de çevre ve toplum etiketleyip, itip kakarak bir kez daha ve daha fena bir şekilde madur ediyorlar.
Kore sinemasından bildiğim kadarıyla bu bahsettiğim husus ciddi oranda temellerine yerleşmiş. Hep en zayıfı seçilir etiketlenir ve gelen geçenden darbesini alır bunlar. Duygusu olanları en fenaları. Hayatları boyunca üzerlerinden atamadıkları bir travma ve aşağılık kompleksiyle yaşamaya mahkum oluyorlar. Dünyanın her yerinde vardır bu durumlar. Bende yargıladığım şeyi yapıp bir ülkeyi etiketlemeyecem. Yazar Kore'li olduğu için örneğimi ordan verdim.
Kitabımızın baş karakteri de bir çocuk önünde düşüyor ağlıyor tepki vermiyor, bir çocuk önünde ölümüne dövülüyor tepki veremiyor..
Onlar zaten hayata yenik başlıyorlar. Neden böylesin diye hırpalamak.. Korkmamak bir avantaj değil, duygusuz olmak bir artı değil: "Korkunun bilinmemesi, yüreklilik değildir. Üzerine doğru hızla bir araba gelirken olduğu yerde duran kişinin bir bön olduğu düşünülür. Benim şansım daha beterdi." Korku eksikliği dışında genel duygusal reaksiyon gösteremeyen karakterin kendine bir bakışı bu..
İçgüdüsel olarak insanların vereceği tepkileri, davranışları bir anne (ah
Bu kitabı kızımın tavsiyesiyle okudum. Kendisi BTS hayranı. Onların sayesinde bayağı kitap okuduğunu söyleyebilirim. Grup üyelerinden bu kitabı okuyanlar olmuş ve beğendiklerini belirtmişler. Tabi kızım da durur mu hemen aldı. Ama ondan önce ben okudum. Beğendim mi tabi ki... Olaylar o kadar akıcı ki hemen sonrasında ne olacağını merak ediyor insan. Aleksetiminin de ne demek olduğunu öğrenmiş olduk. Bu durumun hem ana karakter Yunjae için hem de çevresindekiler için zor bir olduğunu görüyoruz. En azından kitabın sonunun güzel bitmesi benim açımdan mutluluk vericiydi. Tabi ki tavsiye ediyorum. Klasiklerin dışına çıkmak gerekiyor.
Reklam
Kore edebiyatı sevenleri buraya alalımmm yazardan ilk okumamdı. Kore dizilerini filmlerini çok seven birisi olarak aynı zamanda Kore edebiyatını da sevdiğimi fark ettim çünkü efendim ben bir dram severim malumunuz korelilerde bu dram işini çok derinden hissettirdikleri için ben bu kitabı da çok sevdim kitap bence daha çok ortaokul ve lise düzeyine hitap edecek bir hikaye diye düşünüyorum. Yani akran zorbalığı, psikososyal olaylar, kalıtsal hastalıklar, arkadaşlıklar, ilişkiler... Kısacası şu an bunların hepsini çok yoğun yaşayan gençler için harika bir kitap.
#neokudum
Yunjae aleksitimi adlı bir hastalığa sahip olan genç bir erkektir. Hastalığı onun korkularını duygularını ifade etmekte zorlaştırır. Daha doğrusu hastalığı sayesinde korku duygusunu yaşayamaz. Aynı zamanda ağlayamaz çünkü duygusal düşünemez. Duygularını ifade etmekte çok zorlanan yunjae 'nin en büyük destekçisi annesi ve anneannesidir. Ona hayatı öğretmeye çalışırlar. Fakat bir aile yemeği akşamında hiç beklenmedik bir olay yaşanır. Yunjae hayata tek başına devam etmeye başlar. Onun hem duyguları hem düşünceleri hem akran ilişkileri zor olduğu için hayatta ilerlemekte çok zorlanır...
Kitap beni duygusal olarak çok etkiledi diyebilirim. Ben çocukların ağzından anlatılan kitapları her zaman farklı bir gözle okuyabildiğimi düşünüyorum. Bu sebeple de çok seviyorum. Bu kitabı da bir çocuğun penceresinden görebildiğim için beni çok etkiledi. O yüzden bu tarz kitapları seviyorsanız mutlaka tavsiye ederim. Zaten çerez çıtırlık bir kitap. Hemen okuyabileceğiniz sizi oyalayabilecek tadında bir kitap. Edebi açısından biraz zayıf. Düz yazı gibi yazılmış. Ama ona rağmen bence duyguları güzel yansıtmış. Okumak isteyenlere tavsiye ederim. Okuyun ve okutun efendim
“İlkbahar, ilkbahar, ben ilkbaharım!”
“Yaraladığın insanlardan tüm içtenliğinle özür dile. Kanatlarını kopardığın kelebekten de bilmeyerek üzerine basıp geçtiğin böceklerden de.”
İnsanlar arasında bir sınır varsa o da kelimeler midir? Kitabı okuyunca bunu gerçek anlamda merak ettim. İnsanlar, taşan duygularını kelimelere dökmek yerine yüreklerinde saklayabilselerdi eğer her şey daha mı kolay olurdu? Kitabı okumaya başladığımdan beri sık sık karşıma çıkan bir şeydi bu aslında. Gerek izlediğim filmlerde ve animelerde olsun gerekse rastgele okuduğum yazılarda olsun. Dil denilen şey beraberinde birçok yanlış anlaşılmayı da getiriyor şüphesiz. İnsanların büyük çoğunluğu dilini anlamadıkları birisiyle bir bağ kurumayacaklarını söyleyip dururlar. Ya tam tersiyse... Ya dilini çok iyi bildiğin biriyle bir bağ kuramayışının nedeni tam olarak bu çok iyi bildiğini söyleyip durduğun kelimelerse. Neyse işte konudan uzaklaşmamak için bu “dil mesafesi” denilen şeyi şimdilik rafa kaldırmak istiyorum.
Kitabın konusu çok tanıdık. Hemen hemen herkes çevresinde bu tür bir hikayenin benzerine tanıklık etmiştir. Dünyaya “kendine özgü” bir anlamla sarmalanıp gelmiş o “özel” insanlara olan yaklaşımlara sanırım hepimiz aşinayız. İnsanca yaklaşım demiyorum çünkü insanlar aslında aralarında anlaşmış gibi aynı itici bir iyimserlikle yaklaşıyorlar o “kendine özgü” insanlara. Bu sözde iyimser davranışlar da kendine özgü anlamla dünyaya gelmiş insanları incitiyor. Kitap bize bu iyimserliğin altında açığa çıkan zorbalığı resmediyor. Bundan sonrası için yazım küçük spoiler içerebilir.
Kitabın baş kahramanı duyguları şeffaflaşmış ve neredeyse görülemez olmuş Yunjae adında bir aleksitimi hastası. Yazar, duygu sağırlığını öyle gerçekçi ele almış ki Yunjae, sayfaları çevirdikçe ve hikayenin koynuna sokuldukça kurmaca bir karakter olmaktan
Selam! Son zamanlarda okuduğum en iyi kitapla geldim. Bildiğiniz üzere geçtiğimiz günlerde Kore edebiyatına “Bir Katilin Güncesi” kitabıyla giriş yapmıştım, şimdi arkadaşımın tavsiyesiyle (ve ödünç vermesiyle)Kore’den ikinci kitabım bu oldu
Bazen hiçbir şey hissetmemeyi dileriz. Üzgünken, kızgınken, kırılmışken… Peki tam tersini dileyen biriyle karşılaş mıydınız? Yunjae “aleksitimi” hastasıdır. Doğuştan beynin içindeki amigdala küçüktür: korku, endişe ve benzeri duyguları hissedemez. Amigdala iki küçük bademe benzer. Toplum tarafından dışlanmaması adına annesiyle ninesi ona nasıl “normal” insan olabileceğini öğretiyorlardı. Birisi canını yaktığında öfkeyi, lezzetli bir yemek verdiklerinde mutluluğu hissetmesini aşılıyorlardı. Ama bir gün… Noel Arifesinde ninesi ve annesiyle dışarı çıkmışlardı, o gün onun doğumgünüydü. Bir yerde oturup yemeklerini yediler ve tam oradan çıkarken Yunjae çığlıklar duydu. Sesin kaynağı annesiydi. Korkunç bir görüntüydü şahitlik ettiği, bembeyaz karlar kızıla çalmıştı. Akli dengesini yitirmiş bir adam baltayla saldırmıştı onlara. Ninesi oracıkta can vermişti. Ne kadar korkunç değil mi? Ama korku nedir bilmeyen Yunjae sadece bakakaldı. İnsanlar onun şoka girdiğini, tepki veremediğini düşünseler de; o şoka girmenin de ne demek olduğunu bilmiyordu.
Kitabın sonlarını gözlerim dola dola okudum. Hayat size bir limon veriyorsa limonata yapın. İnanılmaz bir çaba, mücadele okudum bu kitapta. Yunjae’nin annesinin sahaf dükkanını sık sık hayal ettim Gon ve Dora da muhteşem karakterlerdi. Bir animasyon izler gibi okudum kitabı. Onca mobinge rağmen Yunjae’nin güçlü duruşunu da takdir ettim. Kitapta bariz şekilde akran zorbalığına karşı bir mesaj vardı. Özellikle küçük yaşta çocukların arkadaşları tarafından nasıl şekillendiğine de tanıklık ettik 252
Reklam
Reklam