Yazar:
Won-pyung Sohn
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 29 dk.
Sayfa Sayısı:
264
Basım Tarihi:
Mart 2017
Yayınevi:
Changbi Publishers
Orijinal Adı:
아몬드
Orijinal Dil:
Korece
Orijinal Ülke:
Güney Kore
ISBN:
9788936434267
Ülke:
Güney Kore
Dil:
Korece
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"Hiçbir şey hissedemeyen insanlar nasıl ağlar?"
Çarpıcı bir kapak yazısı ama, değil mi?
Kitabın konusu aleksitimi(duygusal sağırlık) hastası olan bir çocuğun bakışından dünyasının görünüşünü içeriyor.
Dünyamız ve içinde ki müdavimleri farklı dediğimiz kategoriye giren, bütüne her yönden uyum sağlayamayanları ucube diye etiketleyen bir yer.
Aleksitimiden madur bu çocuk da korkmadığı, ağlayamadığı için fazlasıyla ucube kelimesinden nasibini alıyor. Yazık ki bunun için üzülemiyor bile..
Dünyada duygusal, psikolojik rahatsızlıklar günden güne artarken merhamet ve şefkat duygusu da baş aşağı düşüyor ne yazık ki. Madur olan bu insanları bir de çevre ve toplum etiketleyip, itip kakarak bir kez daha ve daha fena bir şekilde madur ediyorlar.
Kore sinemasından bildiğim kadarıyla bu bahsettiğim husus ciddi oranda temellerine yerleşmiş. Hep en zayıfı seçilir etiketlenir ve gelen geçenden darbesini alır bunlar. Duygusu olanları en fenaları. Hayatları boyunca üzerlerinden atamadıkları bir travma ve aşağılık kompleksiyle yaşamaya mahkum oluyorlar. Dünyanın her yerinde vardır bu durumlar. Bende yargıladığım şeyi yapıp bir ülkeyi etiketlemeyecem. Yazar Kore'li olduğu için örneğimi ordan verdim.
Kitabımızın baş karakteri de bir çocuk önünde düşüyor ağlıyor tepki vermiyor, bir çocuk önünde ölümüne dövülüyor tepki veremiyor..
Onlar zaten hayata yenik başlıyorlar. Neden böylesin diye hırpalamak.. Korkmamak bir avantaj değil, duygusuz olmak bir artı değil: "Korkunun bilinmemesi, yüreklilik değildir. Üzerine doğru hızla bir araba gelirken olduğu yerde duran kişinin bir bön olduğu düşünülür. Benim şansım daha beterdi." Korku eksikliği dışında genel duygusal reaksiyon gösteremeyen karakterin kendine bir bakışı bu..
İçgüdüsel olarak insanların vereceği tepkileri, davranışları bir anne (ah
Bu kitabı kızımın tavsiyesiyle okudum. Kendisi BTS hayranı. Onların sayesinde bayağı kitap okuduğunu söyleyebilirim. Grup üyelerinden bu kitabı okuyanlar olmuş ve beğendiklerini belirtmişler. Tabi kızım da durur mu hemen aldı. Ama ondan önce ben okudum. Beğendim mi tabi ki... Olaylar o kadar akıcı ki hemen sonrasında ne olacağını merak ediyor insan. Aleksetiminin de ne demek olduğunu öğrenmiş olduk. Bu durumun hem ana karakter Yunjae için hem de çevresindekiler için zor bir olduğunu görüyoruz. En azından kitabın sonunun güzel bitmesi benim açımdan mutluluk vericiydi. Tabi ki tavsiye ediyorum. Klasiklerin dışına çıkmak gerekiyor.
Kore edebiyatı sevenleri buraya alalımmm yazardan ilk okumamdı. Kore dizilerini filmlerini çok seven birisi olarak aynı zamanda Kore edebiyatını da sevdiğimi fark ettim çünkü efendim ben bir dram severim malumunuz korelilerde bu dram işini çok derinden hissettirdikleri için ben bu kitabı da çok sevdim kitap bence daha çok ortaokul ve lise düzeyine hitap edecek bir hikaye diye düşünüyorum. Yani akran zorbalığı, psikososyal olaylar, kalıtsal hastalıklar, arkadaşlıklar, ilişkiler... Kısacası şu an bunların hepsini çok yoğun yaşayan gençler için harika bir kitap.
#neokudum
Yunjae aleksitimi adlı bir hastalığa sahip olan genç bir erkektir. Hastalığı onun korkularını duygularını ifade etmekte zorlaştırır. Daha doğrusu hastalığı sayesinde korku duygusunu yaşayamaz. Aynı zamanda ağlayamaz çünkü duygusal düşünemez. Duygularını ifade etmekte çok zorlanan yunjae 'nin en büyük destekçisi annesi ve anneannesidir. Ona hayatı öğretmeye çalışırlar. Fakat bir aile yemeği akşamında hiç beklenmedik bir olay yaşanır. Yunjae hayata tek başına devam etmeye başlar. Onun hem duyguları hem düşünceleri hem akran ilişkileri zor olduğu için hayatta ilerlemekte çok zorlanır...
Kitap beni duygusal olarak çok etkiledi diyebilirim. Ben çocukların ağzından anlatılan kitapları her zaman farklı bir gözle okuyabildiğimi düşünüyorum. Bu sebeple de çok seviyorum. Bu kitabı da bir çocuğun penceresinden görebildiğim için beni çok etkiledi. O yüzden bu tarz kitapları seviyorsanız mutlaka tavsiye ederim. Zaten çerez çıtırlık bir kitap. Hemen okuyabileceğiniz sizi oyalayabilecek tadında bir kitap. Edebi açısından biraz zayıf. Düz yazı gibi yazılmış. Ama ona rağmen bence duyguları güzel yansıtmış. Okumak isteyenlere tavsiye ederim. Okuyun ve okutun efendim
“İlkbahar, ilkbahar, ben ilkbaharım!”
“Yaraladığın insanlardan tüm içtenliğinle özür dile. Kanatlarını kopardığın kelebekten de bilmeyerek üzerine basıp geçtiğin böceklerden de.”
İnsanlar arasında bir sınır varsa o da kelimeler midir? Kitabı okuyunca bunu gerçek anlamda merak ettim. İnsanlar, taşan duygularını kelimelere dökmek yerine yüreklerinde saklayabilselerdi eğer her şey daha mı kolay olurdu? Kitabı okumaya başladığımdan beri sık sık karşıma çıkan bir şeydi bu aslında. Gerek izlediğim filmlerde ve animelerde olsun gerekse rastgele okuduğum yazılarda olsun. Dil denilen şey beraberinde birçok yanlış anlaşılmayı da getiriyor şüphesiz. İnsanların büyük çoğunluğu dilini anlamadıkları birisiyle bir bağ kurumayacaklarını söyleyip dururlar. Ya tam tersiyse... Ya dilini çok iyi bildiğin biriyle bir bağ kuramayışının nedeni tam olarak bu çok iyi bildiğini söyleyip durduğun kelimelerse. Neyse işte konudan uzaklaşmamak için bu “dil mesafesi” denilen şeyi şimdilik rafa kaldırmak istiyorum.
Kitabın konusu çok tanıdık. Hemen hemen herkes çevresinde bu tür bir hikayenin benzerine tanıklık etmiştir. Dünyaya “kendine özgü” bir anlamla sarmalanıp gelmiş o “özel” insanlara olan yaklaşımlara sanırım hepimiz aşinayız. İnsanca yaklaşım demiyorum çünkü insanlar aslında aralarında anlaşmış gibi aynı itici bir iyimserlikle yaklaşıyorlar o “kendine özgü” insanlara. Bu sözde iyimser davranışlar da kendine özgü anlamla dünyaya gelmiş insanları incitiyor. Kitap bize bu iyimserliğin altında açığa çıkan zorbalığı resmediyor. Bundan sonrası için yazım küçük spoiler içerebilir.
Kitabın baş kahramanı duyguları şeffaflaşmış ve neredeyse görülemez olmuş Yunjae adında bir aleksitimi hastası. Yazar, duygu sağırlığını öyle gerçekçi ele almış ki Yunjae, sayfaları çevirdikçe ve hikayenin koynuna sokuldukça kurmaca bir karakter olmaktan
Selam! Son zamanlarda okuduğum en iyi kitapla geldim. Bildiğiniz üzere geçtiğimiz günlerde Kore edebiyatına “Bir Katilin Güncesi” kitabıyla giriş yapmıştım, şimdi arkadaşımın tavsiyesiyle (ve ödünç vermesiyle)Kore’den ikinci kitabım bu oldu
Bazen hiçbir şey hissetmemeyi dileriz. Üzgünken, kızgınken, kırılmışken… Peki tam tersini dileyen biriyle karşılaş mıydınız? Yunjae “aleksitimi” hastasıdır. Doğuştan beynin içindeki amigdala küçüktür: korku, endişe ve benzeri duyguları hissedemez. Amigdala iki küçük bademe benzer. Toplum tarafından dışlanmaması adına annesiyle ninesi ona nasıl “normal” insan olabileceğini öğretiyorlardı. Birisi canını yaktığında öfkeyi, lezzetli bir yemek verdiklerinde mutluluğu hissetmesini aşılıyorlardı. Ama bir gün… Noel Arifesinde ninesi ve annesiyle dışarı çıkmışlardı, o gün onun doğumgünüydü. Bir yerde oturup yemeklerini yediler ve tam oradan çıkarken Yunjae çığlıklar duydu. Sesin kaynağı annesiydi. Korkunç bir görüntüydü şahitlik ettiği, bembeyaz karlar kızıla çalmıştı. Akli dengesini yitirmiş bir adam baltayla saldırmıştı onlara. Ninesi oracıkta can vermişti. Ne kadar korkunç değil mi? Ama korku nedir bilmeyen Yunjae sadece bakakaldı. İnsanlar onun şoka girdiğini, tepki veremediğini düşünseler de; o şoka girmenin de ne demek olduğunu bilmiyordu.
Kitabın sonlarını gözlerim dola dola okudum. Hayat size bir limon veriyorsa limonata yapın. İnanılmaz bir çaba, mücadele okudum bu kitapta. Yunjae’nin annesinin sahaf dükkanını sık sık hayal ettim Gon ve Dora da muhteşem karakterlerdi. Bir animasyon izler gibi okudum kitabı. Onca mobinge rağmen Yunjae’nin güçlü duruşunu da takdir ettim. Kitapta bariz şekilde akran zorbalığına karşı bir mesaj vardı. Özellikle küçük yaşta çocukların arkadaşları tarafından nasıl şekillendiğine de tanıklık ettik 252
8/10
2024 165. kitabı
Kim olduğunu bilmeyen birisi kendini başkalarına nasıl anlatılır?
!!Anlattıklarım spoiler sayılmaz olay bundan sonra başlıyor ama hiçbir şey bilmeden okumak istiyorsanız bakmanızı önermem. Kitap gerçekten çok güzel herkese tavsiyemdir!!
Doğduğu andan itibaren hissiz bir çocuğun hikayesi Badem. Gülümsemesi sadece annesi onu tembihledi diye. Annesi onu çevresinden korumak için çabalıyor....
Doktorlar beynindeki badem şeklindeki yerin küçük olduğunu söylediği için annesi ona her gün birçok badem yedirip, bir gün düzeleceğini ümit ediyor. Her doktorun amacı onu alıp test etmek olduğundan, annesi onu hastaneden uzak tutup kendi tedavi etmeyi öğrendi.
Küçük dünyasında sadece o ve annesi var. Babasını henüz doğmadan kaybetmiş ve annesi kaçarak evlendiği için yalnız ama bir süre sonra dayanamıyor ve annesini yardıma çağırıyor. Küçük dünyası artık üç kişilik. O, annesi ve anneannesi.
Üzgün değil, çünkü bu duygunun ne olduğunu bilmiyor ama hayatında sanıldığı kadar kötü bir şey yok, annesi ve anneannesi onu her şeyden koruyor ve ona dünyayı öğretmeye çalışıyor. Ama dünyanın başka bir planı var, kendini daha acımasız bir şekilde tanıtmalı.
Doğum gününde, noel arifesinde annesi ve anneannesi saldırıya uğruyor, anneannesi ölüyor annesi ise komada. Ailesine, daha doğrusu hayatına yapılan bu saldırıyı öylece izleyebiliyor sadece. Herkes gibi...
Annesi bir sahafta çalışıyordu ve onun yokluğunda hayatını sürdürmek için bu görevi o devralıyor. Sahafla aynı binada olan fırının sahibiyle bu zamanda yakınlaşıyor ve o da hayatının bir parçası haline geliyor. Eğitimine devam ediyor çünkü annesi olsa, böyle isterdi. Artık yeni bir okul ve yeni bir çevreyle tanışıyor; işte, hayatı burada aslında tekrar başlıyor. Bu bir dönüm noktası.
Yeni insanlar, yeni hikayeler ve en önemlisi
Yine okuyup yarım bıraktığım bir kitaptı birkaç sene önce. Bitirince yarım bıraktığım için sinirlendim biraz kendime, okuduğunuzda sizi kısa sürede hikayenin içine çekip kendinizden bir parça bulabildiğinizi fark edeceksinizdir, eminim. Çok bir şey söylemeden sadece yazarın notunu paylaşmak istiyorum.
‘Her gün yeni bir çocuk doğuyor. Hepsi kutsanmayı ve önlerine her türlü fırsatın sunulmasını hak ediyor. Ne var ki bunlardan bazıları sosyal yönden dışlanacak bazıları ise çarpık zihinleriyle yönetecek ve emir verecek. Bazıları da -çok az da olsalar- onlara verilenlerden en güzel sonuçları çıkaracak ve başkalarına ilham verecek.
Umuyorum ki bu roman, içinde yara taşıyan, özellikle de büyük potansiyellere sahip gençlere ulaşır. Bunun büyük bir dilek olduğunun farkındayım ancak yine de diliyorum. Çocuklar sevilmek ve sevmek ister.’
İyi okumalar.
Badem, duyguları tanıyamayan bir çocuğun dünyaya tutunma hikâyesini sade ama çarpıcı bir dille anlatıyor. Aleksitimi hastalığı olan Yunjae, korku, öfke ya da sevinci hissedemese de okur onun iç dünyasında derin bir boşluk değil, sessiz bir insanlık arayışı buluyor.
Roman, empati kavramını tersinden ele alıyor: Hissetmeyen birinin başkalarıyla bağ kurma çabası, aslında “normal” kabul edilen insanların duygusal körlüğünü de görünür kılıyor. Yunjae’nin annesi ve büyükannesiyle kurduğu güvenli bağ, sonrasında karşılaştığı travmalarla sarsılıyor; buna rağmen kitap umudunu hiç kaybetmiyor.
Won-pyung Sohn’un dili yalın, akıcı ve duygusal yoğunluğu abartmadan aktaracak kadar dengeli. Badem, kısa olmasına rağmen uzun süre zihinde kalan, özellikle empati, yalnızlık ve büyüme temaları üzerine düşündüren bir roman.
Won-pyung Sohn’un Badem adlı romanı, genç yetişkin türüne ait olsa da her yaştan okura dokunabilecek güçlü bir hikâye sunuyor. Benim için okuma süreci yer yer durağan ilerlese de, özellikle gençlerin mutlaka deneyimlemesi gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Çünkü Badem, insanın kalbine çok basit ama derin bir gerçeği hatırlatıyor: Sevmek ve sevilmek ihtiyacı, hepimizin ortak dili.
Kitapta duygularını ifade etmekte güçlük çeken Yunjae’nin gözünden dünyaya bakıyoruz. Onun sessizliği, toplumun kalabalığı içinde hepimizin bir şekilde hissettiği yalnızlıkları yansıtıyor. Bazı bölümlerde akış yavaşlasa da, özellikle kitabın alt metinleri ve vermek istediği mesaj, bu yavaşlığın üstüne çıkmayı başarıyor.
Son söz ise beni en çok etkileyen kısım oldu. Yazarın şu satırları, kitabın özünü özetliyor:
“Çocuklar sevilmek ve sevmek ister. Hepimiz bir zamanlar çocuktuk.”
Bu cümle, sadece kitaba değil, hayata da başka bir gözle bakmamı sağladı. Belki de büyüsek bile içimizdeki o çocuğu hatırlamak ve ona ihtiyaç duyduğu sevgiyi vermek gerekiyor.
Puan vermedi·256 syf.·
2024 640. kitabı
"Badem adı nerden geliyor.. Öncelikle bunu yazalım, buyurun Yunjae’nin hastalığının sebebi, insan beyninde duygulardan ve hislerden sorumlu olan amigdalanın küçük oluşu. Amigdala Latince “badem” demek. Şekli de bademe benziyormuş zaten.
Yunjae’nin annesi badem yerse beynindeki badem de büyür belki diye umarak dünya üzerindeki bütün badem çeşitlerinden yedirmiş çocukluğu boyunca."
Kıtap bıze aleksitimi(duygusal sağırlık) hastası olan bir çocuğun bakışından dünyasının görünüşünü aktarıyor
Dünyayı sadece olduğu haliyle görebilen Yunjae, kendi doğum gününde trajik bir biçimde ailesini kaybeder ve dünyada bir başına kalır. Ancak her şeyi kaybettiğinizi düşündüğünüz anda karşınıza yeni birileri çıkıverir. Karanlık yaraları olan Gon, duyarlı ve anlayışlı Dora ve Yunjae'ye yardım etmek isteyen Doktor Shim..
Dili akıcı bir kıtap yazarın güçlü Won-pyung Sohn . Kaleminden yansıyan ları okuduk.
Hüzne rağmen insanı saran içini ısıtan bir kıtabı okuduk 
Badem
Won-pyung Sohn . Kaleminden yansıyan ları okuduk.
Hüzne rağmen insanı saran içini ısıtan bir kıtabı okuduk BademYazar Hakkında
Won-pyung SohnYazar · 1 kitap
Sohn Won-pyung, Güney Koreli roman yazarı ve film yapımcısıdır. 2016'da Amondeu (아몬드 Badem) ve 2017'de Seoreunui bangyeok (서른의 반격 Counterattack of the Thirty) için iki edebiyat ödülü kazanmıştır. Sohn'un romanları, insanın varoluşunun ve büyümesinin anlamını araştırır ve benzersiz karakterlerin kullanımı ve hızlı olay örgüsü gelişimi ile karakterize edilir.
1979'da Güney Kore'nin Seul kentinde, Koreli bir politikacı olan Sohn Hak-kyu'nun ikinci kızı olarak doğdu. Üniversitede hem sosyoloji hem de felsefe okudu. Sohn, sosyoloji öğreniminden edindiği yapılandırılmış düşünme becerilerinin ve bir felsefe öğrencisi olarak öğrendiği bireysellik kavramının roman yazmaya yardımcı olduğuna inanıyor. Özellikle, hem film yapımında hem de roman yazarlığında aktif olarak yer almıştır. İki türün ifade alanlarında benzersiz olması ve hem işbirlikçi hem de kişisel yaratıcı süreçlere ilgi duyması nedeniyle kariyerini her iki alanda da sürdürmeye devam edeceğini söylüyor.
Sohn, ilkokuldan beri profesyonel bir romancı olmayı hayal etse de, film endüstrisindeki ilk filmi edebi başlangıcından önce geldi. 2001 Yılında sinema dergisi Cine 21'den Film Eleştirisi Ödülü (영화평론상) kazandı. Daha sonra Kore Film Sanatları Akademisi'ne (KAFA) katıldı ve film yönetmenliği alanında uzmanlaştı. Mezun olduktan sonra, Inganjeogeuro jeongi an ganeun ingan (인간적으로 정이 안 가는 인간 Ooh, You Make Me Sick) (2005) için birçok ödül ve eleştirel beğeni toplayan bir dizi kısa film yönetti. Ayrıca 2006 SF Yaratıcı Yazarlık Yarışması'nda (과학기술 창작문예 공모전) Sunganeul mideoyo (순간을 믿어요 I Believe in the Moment) için En İyi Senaryo Özeti Ödülü kazandı.
