Yazar:
Birgül Özcan
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bu Hayattaki En Kıymetlime...Edebiyat
Kemoterapi aldığın dönem, yanında refakatçi olarak kaldığımda kafam dağılsın diye elime almıştım bu kitabı hatırlar mısın? Gülerek okuyordum onu, “Modern Bir Sıdıka Hikâyesi” demiştim sana. Ta ki son bölümüne kadar. Kitabın kapağını ağlayarak kapattığımda yanımda uyuyordun. Başımıza geleceklerden habersiz şekilde “Çok şükür yanımdasın, çok şükür haftaya son kürünü alıp evimize gideceğiz. Evimize kavuşacağız” demiştim.
Sonra... Sonra kemoterapi yüzünden savunmasız vücudunun zatürre olması, oksijen yetmezliği, oksijen makinesine bağlanman, buz gibi yoğun bakım odası, hastane mikrobu kapman, entübe edilmen, doktorların kendinizi hazırlayın cümleleri, tek tek iflas eden organların, her telefon çaldığında korkarak açmam ve yoğun bakımın önünde beklerken buz gibi bir “başınız sağ olsun” cümlesi... Hastane odasına seninle girdiğim bu kitapla ordan sensiz ayrıldım...
3 yıl oldu... Ellerinin kokusu hala burnumda. Ne vakit biraz kontrolümü kaybetsem burnumdaki sızıyla beraber ağlarken buluyorum kendimi. Bazı geceler hasret nefesimi kesecek kadar ağır geliyor, dünyam duruyor. Sonra sabah oluyor ve kaldığım yerden devam ediyorum. Gerçek bir acıyı sahiplenmek, sindirmek ve onunla yaşamak zor zanaatmış; günbegün öğreniyorum. Ne vakit hafifleyecek içimin sızısı; kaç yıl sonra alışacağım sensizliğe, kaç ay sonra ağlamayacağım artık hiçbir fikrim yok.
Kavuşmak için daha kaç zaman var anne? Özleminle kavrulacak, gözümün önünden gitmeyen o son yoğun bakımdaki halinle yaşayacak daha kaç yılım var söylesene. Sensiz ve buruk geçecek daha kaç anneler günü, kaç bayram kaldı ömrümde?
Kitaba gelecek olursak “Modern Bir Sıdıka Hikâyesi” demek çok doğru olur. Elinize aldığınızda bir çırpıda biten, yer yer güldüren, son sayfalarında bol bol ağlatan bir kitap. Aslında pek bir
Üst üste dram okuduysanız üstüne biraz tebessüm etmek istiyorsanız bu kitap bunun için biçilmez kaftan. Daha önce çalışırken işinden ayrılıp çocuğunu büyüten bir annenin ağzından bir o kadar gerçek, bir o kadar gülünç anlatımla su gibi akacak bir kitap. Her kadının kendinden bir şeyler bulacağı bu kitabı beyler de eşleri için okuyabilir hatta beylerin okuması daha bir önem arzedebilir. :)
"Ayakları altında olduğu rivayet edilen cennet ile burnumuzun dibindeki sahici cinnet arasındaki mesafe nedir? Ev hanımı, ev kadını, ev kızı ya da ev anası;yaşam alanı ev olarak tanımlananların asgari müşterekleri bir devrime yol açabilir mi?"
"Öne çıkan, eskimeyen bir klasik! Çamaşır sulu, dizi çıkmış pijama üstüne çekilmiş çorap ile evlerde fırtına gibi esmeye hazır mısınız? S. 16
Ev hanımlığından ev analığına terfi etmek üzereydim. Bizim sektörde terfi bu şekilde... Kariyer değil bariyer:) S. 20
Hayatımda ilk ve son kez de olsa sırf o ısrar etti diye güne katıldım. Yemediğim kadar kısır, patates salatası ve kadayıflı muhallebi yedim. Sayısız Türk kahvesi ve tomurcuklu çay içip, beni cehenneme götürecek kadar çok dedikodu yaptım:) S. 21
Sonu ise insanı çok üzüyor ama her bir satırı için okumaya değer.
Puan vermedi·115 syf.·
2022 6. kitabı
Ev Anası kitabını ismi beni çekti diye okudum açıkçası :) Kitap eğitim hayatından sonra bir süre çalışan daha sonra da evlenen Nur adlı karakterin kendi hikayesini anlatmasıdır. Nur iletişim fakültesi mezunu, sektörde bir vakit çalışmış daha sonra oğlu Yiğit'in doğmasıyla kendi deyimiyle "Ev anası" olmaya terfi edişidir. Ev hanımı olduktan sonra bunalımlar depresyonlar geçirir karakter. Âkil Apartmanının yöneticisidir ve apartman duyurularınin asıldığı panoyu yazdığı küçük hikayeleri asar. Mahalli yazarlık serüvenine böyle başlar. Adından da anlaşılacaği üzere ev hanımlığından bahseder hatta ev hanımlığının toplumumuzdaki "vasıfsız" ibaresine karşi yazılmış bir kitap bile diyebilirim.
Yazar Birgül Özcan'ın kullandığı dil sade, akıcı ve yer yer de iğneli. İğneliden kastım kitapta bahsettiği bazı yerleri hiciv edici bir şekilde ele almış. Örnek vermek gerekirse;
"Memleket, önünden ayakkabı eksik olmayan taziye evi..."(syf56)
"Her yaz, on çocuğunun yün döşeğini havalandırmaya çıkarmış, söküp yeniden dikmiş hallaç anneanneme saygı duyarım. Sanatçıya saygı... Sanki ciğerini kot taşlama atölyesinde bırakıp dönüyor evine. Sette çok yorulmuş, hiç tatil yapamamış, çok zor meslekleri varmış, sanki yerin yedi kat dibinden kömür çıkarıyor, de gidin işinize! Yemeği yakacağım sizin yüzünüzden.(syf58)"
Bazı yerlerinde 
Gülse Birsel'in kalemi değmiş gibi güldürüyor insanı;
"Yiğit'in doğumundan sonra yatağının etrafındaki ıvır zıvırdan zavallı çocuğuma yatacak yer kalmamıştı. Sarılığını alsın diye sarı tülbent, kötü ruhlardan korusun diye bir adet bıçak, bir küçük Kur' an, envai çeşit sarı obje, nazar boncuğu ve elbette harmel(üzerlik otu)... Meğer şamanmışız da Müslüman diye geziyoruz." (syf30)
Kitap yer yer sıkmadı değil. Genel itibariyle okunabilir bir kitap. Keyifli okumalar.
NOT : Bu eser edebi ve sanatsal kaygı taşımamaktadır.
NOT : Ev hanımı statüsünden ev anası statüsüne geçenler için tavsiye edilir.
Gelelim kitabımıza ; dediğim gibi edebi ve sanatsal kaygı taşımıyor sokak dilinde yazılmış aslında bir çoğumuzun tanıdığı , bildiği bir karakter var. Ancak anlatımı samimi ve güldüren cinsten. Kitapta sürekli " şarkısı bile var " ibaresine rastlayabilirsiniz. Şarkıyı da biliyorsunuz aslında. Ama benden tavsiye şarkıya eşlik ettiğiniz anda kitaptan kopuyorsunuz aman deyim :)) Boş zamanlarınızda okuyup kafa dağıtabileceğiniz güzel bir kitap. Özellikle 8 Mart Dünya kadınlar gününe ithafen yazmış olduğu kısım gerçekten çok haklı bir serzeniş. Kitapta bahsedilen konular gerçekten çok haklı ve günümüzde gözümüzün önünde olan konular. Tespit yeteneği çok hoştu. Apartmanın giriş kısmına yapıştırmış olduğu yazıları da takdir edilesi. Beğendim , tavsiye ederim ama öncelikleriniz varsa tabi ki bu kitabı erteleyebilirsiniz. Denemek isteyenler ve şuan farklı kitaplarını okuyanlar için keyifli okumalar dilerim :)
– İşin ne?
– Ev hanımı.
– Ha çalışmıyorsun yani.
Görev tanımın: Güne gitmek, börek yemek, dedikodu yapmak, sonuncusu ve en önemlisi koca parası yemek.
Birgül Özcan kadınların zaman zaman - bazılarının her zaman- muzdarip oldukları konuları kıvrak, eleştirel, esprili ve oldukça gerçekçi bir üslupla anlatmış. Edebi değeri yüksek bir kitap beklentisine girmeden biraz nefes almak için bir iki saatinizi ayırabilirsiniz. Okurken çok eğlendiğimi kitap bittiğinde ise gözlerimin dolduğunu belirtmek istiyorum son olarak. Keyifli okamalar dilerim.
Ayakların altında olduğu rivayet edilen cennet ile burnumuzun dibindeki sahici cinnet arasındaki mesafe nedir?
Ev hanımı ev kadını ev kızı ya da ev anası ;yaşam alanı ev olarak tanımlananların asgari müşterekleri bir devrime yol açabilir mi?
İşte böyle yazmış Birgül Özcan arka kapak yazısının bir kısmını içerikte bir o kadar keyifli eğlenceli bir kaç gün önce okuyup bitirdiğim yer yer epeyce güldüğüm günümüz ev hanımı ya da anası profilini aslında bizleri olduğu gibi öyle güzel anlatmış ki . Baş karakter Nur çocuğu olduktan sonra asıl mesleği olan radyo televizyon ve iletişimi yöneticisi olduğu apartmanın ilan panosuna yazdığı deneme yazııları ile devam ettiriyor.Olaylara bakış açısı muazzam zekası ve gözlemleri ile olanı biteni cuk diye oturtuyor pano yazılarını okuyanlar da kapısında bitiyor Nur'un . Son kısma kadar gayet bizden kendimizden bir şeyler bulabileceğimiz kitap sonunda ister istemez gözyaşlarımı tutamadım ...Yorucu ağır kitaplar okuduoınuz da soluklanmak isterseniz nacizane tavsiyemdir.
Okurken sesli gülmek serbest.Sahi ayaklarımızın altında rivayet edilen cennet ile burnumuzun dibindeki sahici cinnet arasındaki mesafe nedir? Siz de ev hayatının keşmekeşinden bunalmış bir ev anası iseniz okuyun bu kitabı...
Kadınlar ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi·115 syf.·İnsan ve Duygular
9/10
Beğendi
·2022 1. kitabı
“Su çok güzel gelsene” diye çağrıldığında “Sen gir, ben beklerim” diyenlere. Ekleyenlere, ekleye ekleye kendinden azalanlara, tomurcuklu çay sevenlere. Yazları ütü yapmaktan, kışları nevresimlere yorgan geçirmekten mevsimlere, teldeki çamaşır yüzünden yağmurlarla arası bozulanlara… Şöyle, ağız dolusu “La dölce vita!” diyemeyen ama inatla Vita kutularına sardunya ekenlere, en az bir kez yemeğin altını, birkaç kez balataları ve nihayet gemileri yakmış bütün kadınlara, en çok da Sihem’e, anneme!” yazdım demiştir.
"Ev Anası" statüsünde bulunduğumdan olsa gerek, Sel Yayıncılık'tan yayımlanan Ev Anası'na ilk gördüğüm günden itibaren bir yakınlık duydum. Tüyap Kitap Fuarı'ndan yazarından imzalı edinmeyi de başardım.Âkiller apartmanında oturan bir Ev Anası olan ( biraz şartlar gereği biraz da gönüllü olsa gerek) Nur ve komşularının kimi zaman kahkahalara boğan kimi zaman hüzünlendiren hikâyelerini okumaktan büyük keyif aldım.Yazma tutkusunu yazdığı öykülerle Âkiller apartmanı panosunda gideren Nur'un öykülerini de sevdim.Kimi düşüncelerini katılmazken kimi düşüncelerini sonuna kadar destekledim.
" Atlı kovalıyor gibi yazıyorsun Nur, hiç yavaşlamıyorsun, derinleşmiyorsun, yazdıkların soluk almaya izin vermiyor. Sen yavaşlamayı bilmiyorsun.” Bunu düşünüp kedimi tekrar yatağa atıyorum, ayaklarımı duvara yaslayıp yavaşla diyorum içimden, yavaşla…”(syf 70) diyor Nur hikâyelerinden birinde.Kitapta hissettiğim de bu oldu, akıcılığı, nüktadanlığına rağmen.Birgül Özcan, yavaşla yetişemiyorum demek istedim.️Bu at kovalıyor gibi yazmak, tekrarlara düşülmesine ve karakterlerin yeterince şekillendirilmeyip 115 sayfalık bir romana sıkıştırılmasına neden olmuş gibi hissettim.Hani Sevda'yı,Kamuran Teyze'yi,Behiye'yi siz sıkıştınız deyip metinden çıkarıp derdiniz ne şöyle bir anlatın diyesim geldi.Böyle de canlı bir dünya, Birgül Özcan'ın kurduğu dünya.Ne derler, ilk kitabın günahı olmazmış.Yolu açık olsun Birgül Özcan'ın.Tüm Ev Analarının sesi olduğu için de teşekkürler.
"Hani,elektirikli süpürge alırsın da içinden yeniyken sana çok gerekliymiş gibi görünen bir sürü aparat çıkar.İnce başlık,süpürgelikler için,fırçalı başlık,tüller ve halıya yapışan saçlar için.İlk günler perde için ayrı ucu takarsın,koltuklar için ayrı...Sonra günler haftalar geçer, o uçları takıp çıkarmak yerine sadece
Ah, Ev Anası! Okuduğum en anaç, en kadınsı romansın sen... Yaşam alanları ev olan kadınları hem gülerek hem üzülerek hem de kızarak okuyorsunuz. Nur, Sevda, Behiye... Hepsi de aslında bildiğimiz, görmezden geldiğimiz, alıştığımız, alıştırıldığımız kadınlar. Ev Anası, evdeki kadınların yani çalışmayan, yani ev hanımlarının, yani "evdesin ne yapıyorsun ki" diyerek ezip geçilen kadınların sesini duyuran bir roman.
Ben çok severek bir solukta okudum. Herkesin kütüphanesinde olmasını isterim. Uzun lafın kısası, okuyalım, okutalım, bilinçli bireyler olalım. Meselenin de kadın erkek olmadığını kavrayabilelim. Yazarın da dediği gibi "Konu kadın erkek değil, ortada bir canlı var ve adil davranmıyor..."
Yazar Hakkında
Birgül ÖzcanYazar · 1 kitap
1984 yılında İzmir’de doğdu. İstanbul Üniversitesi Radyo-Sinema TV Yayıncılığı Bölümü’nü bitirdi. Reklam ajansları ve dergilerde metin yazarlığı, editörlük yaptı. Ev hanımlığı sektöründe tam zamanlı ev anası olarak hizmet vermektedir. Ev Anası, yazarın ilk kitabıdır.
