Puan
8.210 üzerinden
Puan vermedi·326 syf.·
2021 10. kitabı
Faust, Goethe' nin klasikleşmiş bir kitabı ve tiyatro oyunu şeklinde yazılmış. Konusu şöyle Faust, yani kahmaranimiz, şeytan(mefisto) ile yaptığı bir anlaşma gereği ruhunu şeytana satıyor. Sonrasında yaşadığı olaylar karşısında verdiği tepkiler, düşünceler ve hesaplasmalar anlatılıyor. Çok övülen bir eser fakat bende çok büyük bir etki oluşturmadı açıkçası. Belkide beynimin çok dolu olduğu bir zaman diliminde okuduğum için kitaptan derin anlamlar çıkartamadim. Benim için çok yüzeysel kaldı. Bu nedenle boş bir vaktimde tekrar okumayı planlıyorum. Yani irdelenerek okunmasi gereken bir kitap diğer türlü sadece okumak için okunur.
Dünya Klasiklerine ilk başladığım kitaptı. Türkçe Öğretmenim vermişti. Onun vesilesiyle okudum. Yaş 13 tabi. Başta anlayamamıştım. Ağır gelmişti. Tiyatro eseri ve Goethe yani. Sonrasında tekrar okudum ve anladımm. Kitap bende 1 ay kalmıştı.
Reklam
Kitabın içinde çok fazla karakter olmasından ve çok fazla mitolojik olay ve karakter olmasından, konuşmaların sürekli değişmesi beni çok fazla sıktı. Aynı zamanda Goethe'nin anlatımı ve değindiği konular çok güzeldi.
Bazen okuduğum onca satır içinde öyle bir yerden dokunur ki kitap kalbime..Eğer bir yerde bir şekilde adını duyarsam kitabın kendisinden çok sözlerini hatırlarım. O halde sana seninle veda edelim.
Bitti mi? Ne budalaca bir söz! Neden bitsin? Bitti veya hiç, aynı şeydir. Yaratılan bir şeyi zorla elimizden alıp bir hiç haline getirdikten sonra,sonsuz yaratılış ne demek oluyor ? "İşte artık Bitti!" demenin anlamı nedir? Bu, sanki "Hiç var olmamıştı." demek gibi bir şeydir! Oysa her şey, var olarak ortada dolaşıyor. Bu nedenle ben, sonsuz boşluğu çok seviyorum.
Ruhuyla Savaşanlara
Faust, yalnızca bir tiyatro metni değil. Goethe bu eserle insanın en temel sorularına bir sahne kuruyor: Bilgi nedir, yetinir miyiz, ne uğruna yaşarız? İçimizdeki boşluğu neyle doldururuz? Tanrıyla mı, aşkla mı, yoksa şeytanla mı?
Goethe, karakterini önce ilimle donatır. Faust her şeyi bilmek ister. Fizik, metafizik, ilahiyat, simya… Ama neye elini atsa, aradığı cevaba ulaşamaz. Çünkü bilgi, soruları yok etmez; çoğaltır. Ve insan, ne kadar çok bilirse, tatminsizliği o kadar derinleşir. Bu yüzden Faust’un en büyük trajedisi cehaleti değil, doymayan bir bilme iştahıdır.
Bu doyumsuzluk, onu Tanrı’dan uzaklaştırır. Faust artık dualarını göğe değil, arzularına yöneltir. Mefistofeles'in ironik tiratlarında yankılanan bu sapma, tutkunun ahlaki merkezden nasıl uzaklaştırıcı bir güç olduğunu çarpıcı biçimde gösterir. Aşk, burada bir tür düşüşe dönüşür. Arzunun eline geçmiş sevgi, şehvete bulanır. Faust artık sevmiyor; sahip olmak, tüketmek, hükmetmek istiyor. Ve her arzunun sonu, biraz daha yalnızlık oluyor.
Goethe bu çöküşü şiirle anlatır. Öyle ki bazen bir dizeyle tüm insanlık tarihi yankılanır:
“Eylemlerimiz de acılarımız gibi, hayatımızın ilerleyişini engelliyor.”
Acı, bizi içe kapatır. Eylemse çoğu zaman geçmişin yükünü taşır. İkisi arasında sıkışır kalırız.
Kitabın çevirisine de değinmek gerek. Daha önce incelediğim birkaç çeviri sonrası, çevirmenin bu metin üzerine yaptığı çalışmalar doğrultusunda bu baskıyı tercih ettim. Sadece dili değil, Goethe’nin dünyasını da Türkçeye taşıma konusundaki emeği hissediliyor. Metne düşülen notlar, kaynaklar ve açıklamalar da çevirmenin 
İclal Cankorel’in ne denli ciddi bir çalışmaya giriştiğini açıkça gösteriyor.
Faust, şiirsel, tiyatral ve yer yer destansı bir eser. Ancak bütün bu estetik katmanların altında insanı sürekli düşünmeye
İclal Cankorel’in ne denli ciddi bir çalışmaya giriştiğini açıkça gösteriyor.
Faust, şiirsel, tiyatral ve yer yer destansı bir eser. Ancak bütün bu estetik katmanların altında insanı sürekli düşünmeyeReklam
Reklam