İnsan kadife bir hatıradan başka nedir ki? Geçmiş: üstümüzü her gece onunla örttüğümüz… uykuların derininde kor yankılarına düşer gibi olduğumuz ve sonra unuttuğumuz. Dağın doruğu ile dağın derini arasındaki mesafeden başka nedir ki insan: derininde kor tutmuş haller, doruğunda ıssızlık bilgisi… Güne ait sesler çoğaldığında hatıranın kendisi de kokusu da bilgisi de silikleşecek… Ve insan sabahın nemi kadar sessiz olmayı isteyecek.
Beğenilmiyor da bu meret.. Geçecek
İster avaz avaz bağır çağır
İster sessizliğe çekil, yana yıkıla
Ama geçecek
Bağırsan neden çıkardım bu rezaleti diyecek
Sussan, içime atıp neden ölüyorum
Şimdi, birini seç
Ve geçmesini bekle...
Temur
VLADİMİR: Hayatta küçük şeyleri boş vermemeli insan.
ESTRAGON: Ne umuyorsun ki, hep son
ana kadar beklersin.
VLADİMİR:Son an...
ertelenen umut bilmem neyi hasta eder, kim demişti bunu?
ESTRAGON: Niye yardım
etmiyorsun bana?
VLADİMİR: Bazen sonum geliyor sanıyorum. İşte o zaman bir hoş
oluyorum. Nasıl desem? Rahatlıyorum aynı anda da...korkuyorum. KOR-KU-YO-RUM.
Gülünç. Yapacak hiç bir şey yok.