Geceyle ilgili öykü derlemesi olan bu kitaptaki her öyküde gecenin nasıl anlamlandırıldığına dair tespitlerimi, yazarlarını da belirterek öykü sırasına göre aktarıyorum:
Ahmet Cemal, Gecenin Sonunda, Aynadan Geçerken
-Geceyi yaşamak.
Erdal Öz, Kendi Gecesinde
-Kendi karanlığı, kendi gecesi.
İlknur Özdemir, Gece Ayrılığı
-Özellikle geceler düşündürüyor. Geceyi dinlemek, geçmişin muhasebesini yapmak.
-Kendi gecesine karışmak.
Nalan Barbarosoğlu, Kedi Belleği
-İstediğim her gece.
-Gecelerden bir gece.
-Gecenin kör karanlığı. Zifiri siyah.
-Bir Cuma gecesi (hafta sonu tatili başlangıcı)
-Gecenin heyecanı. Gecenin başlaması. Gecelerin kadını. Gece yükselen mutluluğu.
-Karanlıkta her şeyin daha çok netleştiğini görmesi.
Nazlı Eray, Harita
-Zifiri karanlıkta kalmak, fırtınaya yakalanmak (mecazi)
Özcan Karabulut, Gece, Bir Otel Odasında
-Gece uyuyamamak. Uykusunun gelmemesi (huzursuzluk nedeniyle)
-Gecenin bir hikâyesi var.
-Geceyi beklemek.
Sema Kaygusuz, Salyangoz Yolculuğu
-Gece nabızsız bir zaman kesiti. Gece ölü... Geceye ilişkin kayıtsızlığın yerini alan ürperti. Uyurken geceye çizgi çeken uykusuz bir irade.