Happy Place
Emily HenryYazar:
Emily Henry
Tahmini Okuma Süresi:
11 sa. 20 dk.
Sayfa Sayısı:
400
Basım Tarihi:
25 Nisan 2023
Yayınevi:
Berkley Books
Orijinal Adı:
Happy Place
ISBN:
9780593441275
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bence aşırı zor bir kitaptı. Beni gereksiz yordu. Yazarın bir haftayı uzata uzata anlatması ve gereksiz detaylara girmesi bir türlü konuyu bulamaması beni sıktı açıkcası. Güzelim konuyu yazım dili bitirmiş gibi hissettim. Yine de okuyup bitirdim ve yine hayatı sorguladım. Çok fazla yanlış anlaşılma ve söylenmemiş sözlerin insanları nere getireceğini görmüş olduk. Baya üzüldüm harriete yazık kızçeme. Hayat bizleri yoruyor. Mutsuz olduğu bir meslekte , kimseyi kırmadan bir şeyler yapmaya çalışmak ama bu yüzden kendini yıpratmak falan yordu beni. Okuduğuma pişman değilim
Kitabın konusu güzeldi, ikinci şans ve biraz kişisel gelişim anlatılıyor. Ama bu esrar muhabbeti hoşuma gitmedi , yani sonuçta bu gençlere hitap eden bi hikaye ve esrar olmasaydı daha iyi olurdu. Özellikle de başrol kızımız Harrietin başarılı bi cerrah olmasına rağmen ara sıra esrar kullanması garibime gitti. Ama yinede güzel bi hikayeydi.
SPOİLERLİ!
Kitabın Türkçeye çevrilmiş halini okudum ancak daha buraya gelmemiş, o yüzden yorumunu buraya yapıyorum.
İlk hatam kitabın kapağına, adına ve arka yazısına kanıp romcom okuyacağımı sanmaktı. Klişelerle çevrili, tatlı bir kitap okuyacağımı ummuştum ve asla beklediğim şeyi bulamadım. Hatta ilk 200 sayfayı o kadar zor okudum ki sürekli yarım bırakmayı düşünüp durdum.
Yazar hem şimdiki zamanı hem de geçmişi bir arada anlatmayı tercih etmiş ama bunu gerektiği gibi yapamadığını düşünüyorum. Karakterleri tanımadan, şimdiki hallerini yeterli miktarda göremeden sürekli geçmişi okuyup anlamaya çalışmak çok zorladı beni. İkinci kez okumaya başlasam kaçırdığım bir sürü detayı fark edeceğimden eminim.
Karakter çokluğu, mekan çokluğuyla birleştiğinde daha da kafa karıştırıcı oldu benim için. Başta başlıklar yüzünden geçmişi okuduğumu bile fark edemedim hatta. Karakterleri sevmedim, sürekli sakladıkları bir şeyler yüzünden anlamsızca davranışlarını sevmedim. Kitabı okumak iyice zorlaştı bu yüzden. Sürekli sayfa sayısına bakıp durdum ve 100 sayfa okumuş gibi hissederken sadece 10 sayfa okumuş olduğumu fark edip şok oldum. Bırakmamak için bir müddet boyunca yalnızca Wyn'ın ayrılma nedenini öğrenmek için okumaya zorladım kendimi.
Kitaptan ümidimi kesmişken 250'den sonrasında karakterler çözülmeye, sırlar dökülmeye başladı ve gerisini merak ederek çok daha hızlı bir şekilde okudum. Romcom sanarak başladığım kitaptaki herkesin travmatik bir geçmişi olduğunu, kitabın komediden ziyade dram üzerine yazılmış olduğunu fark ettim. Doğru iletişim üzerine verilen nasihatler ve anne-baba ilişkisinin bir çocuğa neler yapabileceğini görmek ilgi çekiciydi.
Harriet'e her şeyiyle üzüldüm, Wyn'e hem üzüldüm hem de kızdım. Ayrılıklarını 6 ay boyunca herkesten saklamalarına pek anlam veremedim ve
Emily Henry’nin kitaplarının insana farklı bir hipnotik etkisi var. Hikâyenin sonunda nereye varacağını az çok tahmin edebiliyor, yer yer klişelerle karşılaşabiliyorsunuz ama yine de kendinizi sayfaları çevirmekten alamıyorsunuz. Sadece romantizme odaklanmakla kalmayıp arkadaşlık, aile ve toplum gibi herkesin hayatında karşılaşabileceği temalara da yer vermesinden kaynaklı olabilir. Funny Story hala benim için bir numara ama bu kitabı da keyifle okudum.
Öncelikle zamanda bir ileri bir geri giden kitapları çok sevmediğime karar verdim. Karakterler konuşmaya başladığında olaylar direkt çözüldü, sonu beni memnun etti ve ana karakterin kendi için radikal bir karar almasına sevindim. Ancak favorim asla değildi, yazarın tüm kitapları buna benzerse bir daha okuyacağımı sanmam. Okurken iyiydi, bazı yerlerde hadi hadi diye hemen geçmek istesem de sonuç olarak keyif aldığımı söyleyebilirim.
Burada Mutluyum kitabının yorumu ile geldim.Uzun zamandır beni böyle duygudan duyguya sürükleyen ,okumadığım zamanlarda bile aklımın ona gittiği bir kitap okumamıştım.Bu heyecanı özlemişim gerçekten.İlk olarak konusundan sonra da hislerimden bahsedeceğim.
Konusu, Harriet,Sabrina ve Cleo’nin üniversitede yurtta aynı odaya denk gelip dostlukları başlıyor.Bir süre sonrasında da aynı eve çıkıyorlar. Wyn,Parth ve Kimmy’nin eklenmesiyle önce arkadaş sonra sevgilisi durumuyla 6 kişilik bir grup haline geliyorlar.İş durumları sebebiyle yolları ayrılsa da her yıl Sabrina’nın babasının Maine’deki yazlığında bir haftalığa bir araya gelip tatil yapıyorlar.Son tatillerinde ise işler biraz değişiyor.Harriet ile Wyn ayrıldıkları halde bunu en yakın arkadaşlarından saklıyorlar.Söylemeyi düşünseler de Sabrina ile Parth’ın nişanlandığını ve tatilin son günü evleneceklerini öğrenince rol yapmaya başlıyorlar.Birbirlerinden saklanan sırlarla birlikte, her köşesinde anı barındıran bu yazlık evde Harriet gözünden yaşadıklarını okuyoruz.
Smut sahnelerin arasına bir kaç diyalog serpiştirilmiş kitaplardan sonra bu kitap bana ilaç gibi geldi.Yazar beni duygudan duyguya sürükledi.Ortada öyle aham şaham bir konu yoktu belki ama kurdukları arkadaşlıklar,yaptıkları hatalar,bunları yaşarkenki hisleri…Yazar bunları okuyucuya çok güzel vermiş. Harriet’in iç sesini okurken asla sıkılmadım .Karakter olarak kendimden de bir şeyler bulduğum için onunla empati kurdum,belki o yüzden de bu kadar etkilendim.Wyn karakteri de çok iyiydi,dış görünüşünün mükemmelliği altındaki o özgüvensizliği çok kalbimi kırdı.İkilinin bana aşkı felaket geçti.Birbirlerine sevgi ifadelerini okurken eridim resmen.Wyn’a kızdığım yerler oldu ,her şeyin en doğrusunu kendince belirleyip kararlar aldığı için.Ama yazar onu da
Öncelikle belirtmek isterim ki bu caaanım, güzelim, aşk kitaba 9 puanı gözüm kapalı bir şekilde basmayı çok isterdim. Ama, lakin ve ne yazık ki çevirinin tuhaflığı ve cümle anlamlarının anlamsızlığı aşırı saçma ve tuhaf olduğundan ötürü bir puanı hiç istemeyerekten de olsa mecburen kırdım. Çoğu şaka, espri ve duygu dolu anlamlı konuşmalar çevirinin kurbanı olmuş bence.
Neyse kitabın güzelliğine dönecek olursam; kitabın başlarında “aman yine mi ikinci bir şans verme ve sahte ilişki klişesi” dedim, hatta o sıralarda Wyn e de baya sinir oldum. Ama kitap ilerledikçe (ki şunu da belirtmem lazım, kitabın zaman çizelgesi Harriet in geçmiş zamanındaki mutlu bir anı ve şimdiki anı şeklinde ilerliyor) hersey o kadar farklı, güzel, özel, gerçek ve herkesten bir parça içeren bir hikayeye dönüştü ki hepsine, herkese ve her yerine bayıldım bayıldım, bayıldım. Ama özellikle Wyn e ve yine özellikle de Harriet e aşırı çok bayıldım.
Ayrıca kitapla ilgili spoilere girmeden;
“Ah şu geçtiğini sandığımız çocukluk travmalarımızın hayatımıza ve hayatımızdakilere olan etkileri, tepkileri ve sebepleri” demek istiyorum….
Bence kitap çok güzel bir aşk, çok özel bir arkadaşlık ve çok zorda olsa kendini tanıyabilmek, anlayabilmek ve ne istediğine cesurca karar verebilmek üzerine yazılmış çok sıcak ve içten bir hikayeydi.
Çok sevdim, aşırı sevdim, baya baya bayıldım hatta.:)
İkinci şans konulu kitapların büyük bir hayranı değilim. Çünkü derinlikli işlenmesi gereken bir konu olduğunu düşünüyorum ve sallamasyon yazılıp geçilince hiç sevmiyorum. Güvendiğim yazarlar işlerse tereddütsüz okuyorum sadece ki Emily Henry de o yazarlardan biri. Ama bu kitabında işler biraz ters gitmiş.
Yıllardır sevgili olan ama bir sebeple ayrılan Harriet ile Wyn'in hem geçmişteki hem de günümüzdeki hikâyeleri işleniyordu kitapta. Geçmişleri öyle iç ısıtan cinstendi ki nasıl olup da bu noktaya geldiler merak ettim. Zira günümüzde Harriet bu ayrılık sebebiyle kırık döküktü ve onun ağzından tek bölüm bile okumasak da Wyn'in de acı çektiği belliydi. Bu yazarın hissettirdiği o kırık mutluluğu çok sevdiğim ve bu ikili tam da böyle hissettirdiği için de buraları okumak hoşuma gitti. Sonra ayrılık sebeplerini öğrendik ve onu da gayet hayatın içinden buldum. Çok sevmenin bir ilişkiyi yürütmek için yeterli olmadığı ve birbirini yıllardır tanıyan iki kişinin bile iletişim sorunları yaşayabileceği bence güzel yansıtılmıştı. O zaman ne olmadı?
Bu ilişkide Wyn'nin sıfır çaba içinde olması ilk hayal kırıklığım oldu. İlişkide bir şeylerin ters gitmesi ne kadar olağansa sular durulup yeni bir bakış açısıyla olaylara baktıktan sonra bir şeyleri kurtarmak için savaşmak da o kadar olağan. Ama ben bunu Wyn'de hiç görmedim. Zorla geldiği bu tatil olmasa Harriet'e bir adım atacağına bile inanmıyorum. Haricinde kendine dair yaşadığı güven sorununun ve öteki durumunun altının doldurulduğunu da düşünmüyorum.
Harriet'in bu ilişki için verdiği çabayı takdire şayan bulsam da onun da ayrılıktan sonraki süreçte yaşadıklarını sevemedim. Wyn ile yaşadığı yüzleşmeyi de etkileyici bulmadım. Ayrıca hayatıyla ilgili bir anda çat çat kararlar alması bana hiç geçmedi. Keşke yaşadığı bu aydınlanma
Kitap, bence yayınevinden kaynaklı sebeplerden akmıyordu. Aynı gün bitirdim ama uzun sürdü. Yazım hataları çoktu, çeviri kötüydü, bir lafı kimin dediği bazen anlaşılmıyordu falan... Yine de orta halli güzel bir kitaptı. Üst üste ayrılık ve ikinci şans temalı kitap okumak depresif halime iyi gelmedi. Yüksek ihtimalle tekrar okumam ama beğenmedim de diyemem.
Spoiler Spoiler
Kitabın sonunda kızın cerrahiden istifa etmesi ve bunun sebeplerini sayması, kendi uzmanlık seçme sürecimdeki kafa karışıklığımı okuyormuşum gibi hissettirdi. Cidden mutlu olmak, bunun için seçimler yapmak yapabilmek, kendini tanıyabilmek, kısacası yetişkinlik zor zanaat.
sadece şunu söylemek istedim, romantik komedi kitabı sanarak almayın... çünkü değil. kendimi öyle bişey için hazırlamıştım (arka kapak yazısı okumamak bazen çok da iyi bi fikir değilmiş) emily henry olduğu için direkt romcom olduğunu farz ettim ve ah, beni çok üzdü...
ben çok sevdim ya her ne kadar fazla üzülmüş olsam ve barışmalarının fazla uzun sürdüğünü düşünsem de. geçmişteki mutlu anlara geri dönüşler falan çok güzeldi. arkadaşlıkları çok çok güzeldi ve hiç bir şey gerçek dışı şekilde romantize edilmemişti hiç hatta biraz fazla gerçek hayat gibiydi ve bu kalbimi kırdı... ama olsun. onları çok sevdim!
