Yazar:
Henrietta Rose İnnes
Çevirmen:
Ezgi Kıymaç
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 40 dk.
Sayfa Sayısı:
200
Basım Tarihi:
Kasım 2016
Yayınevi:
Yüz Yayınları
Orijinal Adı:
Homing
ISBN:
9786056492020
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Okurken keyif aldığım, çoğu yerde durup düşündüğüm hoş öykülerdi. İnsan bazen oluyor durmak istiyor, sürekli akıp giden hayata bir mola vermek istiyor. Bazen uzaklara gitmek istiyor, evinden kaçmak istiyor. Peki nedir ev? Ev somut bir kavram olmaktan çok, içimizde taşıdığımız bir kavram mıdır? Nereye gidersek gidelim, ne kadar kaçarsak kaçalım hep en sonunda aynı yerde mi buluruz kendimizi? Aslında kaçmak istemiş miydik diye düşünür müyüz sonra da? Öyleymiş galiba. Öyle düşündürüyor kitap.
Hayata, sıradan bir mola.
Kitabı ilk elime aldığımda ve arka kapağında yazanları okuduğumda, özellikle öyküler için ‘müthiş, muhteşem’ yazılarını gördüğümde büyük bir beklenti ile kitabı okumaya başladım. Sonuç: Güzel öyküler ama beklentimin altında.
Yazarımız Henrietta Rose-Innes, arkeoloji ve biyoloji bölümlerini bitirdikten sonra yaratıcı yazarlık alanında yüksek lisans yapmış ve şu anda aynı alanda doktora çalışmalarını yürütüyor. İlginç bir yaşam doğrusu ama öykülerinde en etkili olan şey ise yazarımızın Güney Afrika’lı olması. Çünkü kitaptaki 15 öykünün birçoğunda mekan Cape Town şehri. Bu sebeple öykülerinde Güney Afrika’ya özgü göndermeler/incelikler ve motifler varsa fark etmemiz zor. Yazarımız aynı zamanda kitabın son öyküsü olan “Zehir” öyküsüyle HSCP/PEN Edebiyat ödülünü kazanmış. Evet bu öykü gerçekten güzeldi.
Peki yazarın öykücülüğü nasıl? Hayatın içinden rastgele bir kesiti alıyor, sıradan olayları, öykünün içine kişilik tahlillerini de serpiştirerek, siz devamında ne olacak diye düşünürken sıradan bir şekilde öyküyü bitiriveriyor. Bazı öyküleri ise bilim kurgu tadında. Bu benim sevdiğim/sevebildiğim bir tarz: Hayatta pek rastlamayacak olsak bile sizi başka bir yere götürecek kadar argüman barındıran, okuması kolay ancak ekstrem duygular hissettirmeyen öyküler. Kitabın beklentimin altında kalması ise kitabın arka kapağını ve bu kitabı Stefan Zweig’ın bir öyküsünü(Amok Koşucusu’ydu) okuduktan sonra okumam oldu.
Burkucu, sersemletici ve hayatın gerçekliğinden aydınlanan öyküler okuyorsunuz kitap boyunca. Bir şekilde umut vadeden bitişler var öyküde lakin, sonuçtan ziyade metinlerin zenginliği, anlatımın duruluğundan kaynaklı size hissettirdikleri, dünya halini örneklemelerle size yazılabilecek en makul sınırlar içerisinde sunuyor.
Puan vermedi·200 syf.··
Beğendi
·2017 240. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 14 Aralık 2017 14:31
Henrietta Rose Innes Güney Afrikalı, bol ödüllü bir yazar.İçinde on beş öykünün yer aldığı Hep Eve, öylesine hoşuma gitti ki...Nasıl tanımlayacağımı tam bilemiyorum ama ben bu öyküleri çok zarif buldum.Öykü zarif olur mu? Oluyormuş.Ben de ilk kez gördüm.Hemen hemen her öykü karakterinin içinde bir arayış var.Sonunda döndükleri yer kendi iç benlikleri ya da evleri.Öykülerin içinde bir ritim var.Öyküler tıpkı bir müzik parçası gibi durağan başlıyor, yükselişe geçiyor ve tekrar durağanlaşıyor.Size sonunda bir burukluk bırakıyor, bu burukluğu çok zarif buldum.Bu yüzden zarif öyküler diyorum işte.Çok sevdim, benim gibi öykü âşıklarına tavsiye ederim.
Öyküler resmen hiç umulmadık yerde bitiyordu. Yazar resmen her şeyi bize bırakmış. Okuduğum içerik olarak en zayıf, durağan ve sıkıcı kitaplardan biriydi. Okurken odaklanmakta bile sıkıntı çektim. Öykülerden ise leopar kapanı ve kordon u beğendim. Okumasanız da olur.
Puan vermedi·200 syf.··
Beğendi
·2018 27. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 28 Nisan 2018 14:09
15 eve dönüş hikayesinden oluşuyor kitap.
Farklı karakterlerin seçimleri ve hayatlarının şekillenmesini anlatmış Güney Afrikalı yazar. Ve bunu yaparken sürpriz sonlara ve akıcı şiirsel bir anlatıma yer vermiş. Beni en çok etkileyen hikayeler;
"Hep Eve
Çalışma Sürüyor
Leopar Kapanı
Yanan Binalar " oldu.
Farklılık arıyorsanız mutlaka okumalısınız!
#okudumbitti #kitapyorumu Hep Eve, kahramanlarının sürekli kendi içlerine ya da yaşam alanlarına döndüklerini konu alan öykülerden oluşuyor. En çok Zehir isimli öyküyü sevdim ama temelde beni sarıp sarmalayan bir okuma süreci yaşamadım. Arka kapağına baktığım zaman uzun uzadıya yorumlar döktüreceğimi sanmıştım ama yanılmışım. Olmadı bu defa. Belki ileride yeniden karşılaşırız Rose-Innes
Öykü okumayı pek sevmesem de , bu kitaptaki öyküleri çok sevdim. Yazarın kendine has tarzını ilk öyküden itibaren hissetmek mümkün. Kitap 15 öyküden oluşuyor . Beni en çok erkileyenler ; porselen, yıldız ve kordon .
Güney Afrika’nın en önemli yazarlarından Henrietta-Rose Innes "Hep Eve" adlı bu kitabında küçük öyküler sunuyor. İlk kez bir Güney Afrikalı yazarın eserini okudum. Öykülerin hepsi başkent Cape Town'da geçiyor. Öykülerde hep binalar var, evler var. Dikkatimi çeken ise öyküler hep iki kahraman arasında geçiyor. Güzel öyküler var ancak beklentimin altında bir kitap oldu diyebilirim.
içinde çok çok güzel öyküler barındıran bir kitap. hiçbir yabansılık hissettirmeyen ve tanıdık hissi uyandıran karakterlere sahip. öykülerin bazılarına çok yakınlık hissettim ama bazıları da sanki aynı yazarın elinden çıkmamışcasına eğreti.
Reklam
Yazar Hakkında
Henrietta Rose İnnesYazar · 1 kitap
Henrietta Rose-Innes Arkeoloji ve Biyoloji bölümlerini bitirdikten sonra Cape Town Üniversitesi’nde Yaratıcı Yazarlık alanında yüksek lisansını tamamladı. İngiltere’de East Anglia Üniversitesi’nde aynı alanda doktora çalışmalarını yürütüyor. 2007 yılında Güney Afrika PEN Edebiyat Ödülü’nü ve Zehir adlı öyküsüyle HSBC/PEN Edebiyat Ödülü’nü, ertesi yıl ise Afrika Edebiyatı dalında Caine Ödülü’nü kazandı. Öyküleri Granta, AGNI ve The Best American Nonrequired Reading 2011 gibi çeşitli uluslararası yayınlarda yer aldı ve Fransızca, İspanyolca ve Almanca dahil olmak üzere çeşitli dillere çevrildi. Shark’s Egg, The Rock Alphabet, Nineveh ve Green Lion adlı romanları vardır.
