Puan
6.810 üzerinden
karmaşık insan ilişkileri. sally rooney’nin diğer kitaplarında da olduğu gibi hikaye ilişkiler üzerinden ilerliyor. kitapta birden çok ana karakter olmasına rağmen her karakterle ayrı ayrı bağ kurabiliyorsunuz ve bence bu kitapta yazarın yarattığı karakterlerin hepsinin zihninizde bir tasviri oluşuyor, onları hayal etmek çok kolay. bu kadar rahat bağ kurabildiğim kitaplara karşı ayrı bir sevgi hissediyorum. eylül ayının en güzel kısmı intermezzo’yu okuyabilmiş olmaktı.
toplum baskısını, yargıları ve hayatın geçiciliğini; bir kere geldiğiniz hayatı yaşamanız gerektiğini öyle hassas ve dolu dolu anlatmış ki sally rooney, insana cesaret veriyor.
kardeşlik ilişkisine de harika bir dokunuşu var.
eşsiz bir akıcılığı olduğunu düşünüyorum kitabın. hiç sıkılmadım. her bir karaktere hem kızıp hem onları sevdim. hayatı kucaklama ve başa çıkma yöntemlerini okurken bolca düşündüm. ve tutkuyu diğer kitaplarında da olduğu gibi içimde hissettim. bu kitap sally rooney’nin dilini ve hassasiyetini öyle güzel özetlemiş ki, daha nice işine şahit olmak için sabırsızlanıyorum.
Puan vermedi·477 syf.··
Beğendi
·2024 126. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 17 Ekim 2024 00:00
İntermezzo’yu beğenmemek, sosyal medyada yüksek okurluk göstergesi olacak gibi. Ben beğendim
İntermezzo, babalarını yeni kaybetmiş iki erkek kardeşin ilişkisi, annenleriyle ilişkileri, yas süreci ve hayatlarına giren kadınlarla yaşadıkları çerçevesinde “anlamlandırmaya”, “anlayışlı olmaya” dair bir roman. Sally Rooney’in odağına aldığı meselenin “anlayış” olduğunu düşünüyorum. Peter ve Ivan’ın kardeşlik bağları zedeli, bu ilişkinin evrilmesini okurken okur da taraf tutuyor. Trajediler açığa çıktıkça kardeşlerin ilişkisi nasıl değişiyorsa okurun da tutumu değişiyor. Anne karakteri de ilginç, bizim normlarımızın dışında bir anne. Kendince ilgili, ama çocuklarını hayatının merkezine koymuyor. Bir de bu iki kardeşin aşk hayatı var ki, oda alışılmış ilişkilerin dışında. Toplum tarafından da okur tarafından da yargılanabilecek ilişkiler. Peter karakterinin pek sevilmemesi de muhtemelen yaşadığı üçlü ilişki yüzünden. Yeri gelmişken ekleyeyim favori karakterim Peter! Sally Rooney burada çok güzel bir şey yapmış bence, genç okurlarının fazla olduğunu da düşünürsek. Farklı olanı anlamaya çağırmış okuru, görünenin ardında başka gerçeklikler olduğunu, her deneyimin kişiye özel olduğunu ve kendi gerçekliğimizle baktığımızı… Düşününce kitabın bu kadar sevilmesine tepki gösteren, cımbızla bağlamından alıntı koparıp dalga geçenler de başkasının deneyimine gözlerini kapatan, anlayış gösteremeyen kişiler değil mi? Tam kitaba uygun!
Okurken de bahsetmiştim, Rooney çok iyi gözlemlemiş insanları. Bağ kurulacak “güncel” karakterler yaratmış, onların anlık durumları bile anlamlandırmaya çalışmasını, zihinlerinden geçeni yazmış. Bunu çok beğendim. Zor bir dili yok zaten biliyorsunuzdur, bu yüzden eleştiriliyor yaa… Anlatımı keyifli, sadece girişte anlatıcının sesini çok beğenmiştim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
‘Hapsolduğu ağdan kurtulup özgürleşen hayat diye bir şey yok: Hayatın kendisi o ağ, insanları yerli yerinde tutuyor, olayları anlamlı hale getiriyor. Kısıtlamaları paramparça edip anlamsız bir varoluşu sürdürmek mümkün değil. İnsanlar, başkaları olanaksız kılıyor bunu. Fakat başkaları olmasa hayat da olmaz. Yargılama, kınama, düş kırıklığı, çatışma: İnsanlar birbiriyle bağını bu araçlar sayesinde sürdürüyor.’
.
İki kardeş: Ivan ve Peter; üç kadın: Margaret, Sylvia ve Naomi. Beş ayrı kişi, tek hikaye.
.
Bir ölümle açılıyor İntermezzo. Ivan ve Peter babalarını kaybediyor. İşte çözülmenin başladığı an. O güne değin tutkal görevi görenler erimeye başlıyor. İçlerinde tuttukları sessiz bir kavgaya tutuşuyor. Yanlarında kim ve ne varsa da bu fırtınanın içine çekiliyor.
Sally Rooney yine bugünü anlatıyor. Çoğumuzun içinden geçenleri. Diğer kitaplarında yaptığını İntermezzo’da da yapıyor: dürüst oluyor ve karakterlerini dinliyor. Bırakıyor onları, başlarına gelenleri anlatsın tüm çıplaklığıyla.
Rooney büyük bir şey mi yapıyor? Hayır.
İki erkeğe de kızıyoruz, her ailenin mutsuzlukları ayrı, zaten biz bunu Tolstoy’dan biliyoruz. Yas, ebeveynlik, kardeşlik, ikili ilişkiler, çevreye yansıtılan maskeler, klişeler ve dayatmalar da geliyor peşi sıra. Bunlardan da söz ediyor Rooney.
Aynı konuları tekrar tekrar önümüze mi koyuyor peki? Kısmen. Aynı şeyleri dinlemeyi sevenler için bu neden kötü bir şey olsun ki?
İntermezzo’ya vurulmadım ama sevdim. Bazı yaralarıma dokunduğu için. Yaşıtım Sally Rooney yaşıtım acı ve mutluluklardan ses ettiği için.
.
Begüm Kovulmaz çevirisi, Lizzy Stewart kapak illüstrasyonlarıyla ~
bazı kitaplar böyledir
Oh, bitti. Takıntılı bir insan olduğum için sevemediğim bir kitabı daha okuyup bitirdim :) Siz öyle yapmayın.
Türk-yabancı, İnstagram-Twitter(X) fark etmeksizin her yerde karşıma çıkan; inanılmaz bir pr çalışması ile önümüze düşen “İntermezzo” kitabı 33 yaşındaki İrlandalı yazar Sally Rooney’in son kitabı. Yurtdışında ve Türkiye’de aynı anda yayımlandı. “Normal İnsanlar” kitabı ve dizisi ile büyük sükse yapınca Rooney bu tarz seven okurların radarında bir isim. Bu tarz derken ne kastediyorum? Yaşadığımız çağın insanlarının portresini ve sıradan hayatlarını senaryovari şekilde yazan, dram ve cinsellikten çokça yararlanan, basit bir dille yazılmış, derdi varmış gibi bir şeyler anlatan ama bir yandan da ‘siz bizim dertlerimizi ne anlarsınız ki’ tavrıyla üstten konuşan, abartılı ve sığ bir tarz. Pardon, çok mu sert girdim?
Derdim tabi popülerizmin kölesi olmayalım, illa klasik okuyalım değil. Modern yazarları takip etmek ve edebiyatın eskisiyle yenisiyle peşinden koşmak benim hayattan aldığım en büyük zevk. Sally Rooney ise gerçekten whatpad yazarlarının bir iki tık üstünde üslubuyla çok bir şey vadetmeyen bir yazar bana göre. Sırf layıkıyla yorum yapabilmek ve önyargılı olmamak adına da okudum, merak etmeyin, bunlar ‘ben iyi okurum’ demek için boş yere eleştirilerden ibaret değil ve kişisel görüşlerim.
Kitap bir ölümle başlıyor, İvan ve Peter adlı iki kardeş babalarını kaybediyorlar. Birbirinden farklı bu iki kardeşin aile dramasını okuyacağımızı baştan kestiriyoruz. İvan 22 yaşında satranç dahisi ve öğrenci. Kendisinden yaşça büyük (36) Margeret ile tanışmasıyla aşkı ve aile huzurunu bulmaya çalışıyor. Peter ise 32 yaşında bir avukat, geçmişte yaşadığı travmatik ilişkisinin girdabında kendinden yaşça küçük (22) sevgilisi Naomi ve bu travmatik hatıralar içeren eski
Belki bu aralar sosyal medyada, çevrenizde, bulunduğunuz ortamlarda İntermezzo’yu çok fazla duydunuz ya da gördünüz… Peki, bu kadar sık karşılaştığınız için İntermezzo’yu okumamayı tercih etmek veya henüz okumadan ‘’saçma bir şekilde abartıldı’’ demek kaliteli bir okur olduğunuzu gösteren semptomlardan biri mi sayılmalı?
Güncel hayatın içerisinden sıradan anlarla dolu bu kitabı okuyanlar neden ‘’popüler kültürün tuzağına biri daha düştü,’’ gibi söylemlerle afişe ediliyor merak ediyorum. İlk çıktığı günlerde o kadar çok paylaşım gördüm ki aniden gelişen ön yargılı atmosferin akışına kapıldım ben de. İntermezzo almayanların şişinmelerine maruz kalmak, okumadığı kitap hakkında atıp tutanların yorumlarına bakmak kafamı karıştırmıştı çünkü. İlk başlarda kitaba karşı soğuk duruşumun nedenleri ise; kitaba dair iyi yazılmış bir yorum görmemem, altı dolu olmayan yüzeysel övgüler, okumayan kişilerin de sövgüleri birleşince kafa karışıklığım pek normal aslında. Karar vermeden önce İntermezzo’ya karşı olumlu bakışımın gitgide artmasına ise şöyle düşünerek sebep oldum: ‘’Okumadan bilemem, okuduktan sonra bilebilirim. Diğerlerinden ziyade bir okur olarak benim bakışım söz konusu. Ayrıca iyi ya da kötü olacak diye bir beklentiye girmeme de hiç gerek yok, çünkü yazarla tanışmadım daha.’’
Tam da bu düşüncelerle sarıp sarmalanmışken akışımda bir yorum gördüm: ‘’Hayatta gereğinden fazla düşünen o insan mısınız?’’ diye bir soruyla başlıyordu. Evet, o bendim. Merak ve heyecanla yorumun devamını okuduğumda artık karar vermek için en uygun andı. İntermezzo’yu aldım. Elime ulaştığı gün de