Yazar:
Ethem Baran
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
@ethem__baran ‘ın son kitabı “Köhne “ aynı sosyal ortamı paylaşan fakat huyu suyu birbirinden farklı ortak özelliği ezilmiş, horlanan kadınların her an yıkılıverecek havasında olan yaşamı etrafında şekillenirken kaybedenleri bir bir eksiltmeden yok etti. Hem ruhen hem bedenen yiten insanlar verdikleri kararları ile saklanırım zannederken kayboldular.
Fakirlik değil sorun, mutlu olurum zannederken içine düştükleri yaşam hayallerini bile kandırmacaya kurban ediyor , her dayandıkları duvarı yıkılmaz sanırken ilk altında kalanlar hep kendileri oldu.
Peki romanın erkekleri , bahsedip bahsetmemekte kararsız kaldım. Okuyanlar karar versin
Vesselam…
Romanın bence en çarpıcı özelliği, mekan olarak aldığı ( İç Anadolu) bölgenin kültürel özelliklerini de oldukça etkili yansıtarak, dilin olanakları ve anlatıda ( müzikal) ritmin katkılarıyla oluşturulmuş unutulmaz diliydi. Çoğu zaman kendimi kimi zaman yükselen kimi zaman sakinleşen sürükleyici bir masalı dinler gibi hissettim.
İç Anadolu'da geçen romanda aynı köyden hısım-akraba- komşuluķ ilişkileriyle bağlı bir grup insanın üç kuşağı anlatılıyor. Çok sayıda karakter var. Bu karakerlerin bir çoğu başka metinlerde pratagonist olacak kadar güçlü. Bazı karakterlerin kente göçüşü okuru göç temasında düşünmeye sevk ediyor. Evlilik ve diğer kadın-erkek ilişkileri, ebeveyn- çocuk ilişkileri, isteseler de istemesler de kopmaz bağlarla bağlı olunan ve bir noktada bunaltan köylüler, hemşehrilerle ilişkilerin dinamiği romanın ritmini sürekli canlı tutuyor.
Ilk sevdiği kızla evlenemeyen, sonrasında evli- bekar demeden, nice kadının canını yakan Feramuz, Feramuz'a varamayan, çocuklarının kaybıyla sınanan Kumru ve Selver karakterleri metni sırtlayıp götüren, merak unsurunu yükselten karakterler.
Romanda bir de yoksulluk teması var ki; epey ağır ve gerçek. Içinden çıkılması ne kadar zor olsa da tüm karakterler ondan kurtulmaya çalışıyor, oysa bir karabasan gibi herkesin göğsüne, kafasına, içine oturup çöreklenmiş, nefes aldırmıyor. Yazar bu karakter, olay bolluğunun içinde bu gerçeği böyle etkileyici yansıtabildiği için de alkışı hak ediyor.
Romanda Latife Tekin'in " Sevgili Arsız Ölüm" tadı da var, ama kendine özgü. Ethem Baran okumaya devam.
"Feramuz'un ilk ölümüydü bu. İlk kez ölenlerin başına gelen onun da başına geldi ve sevdiği kadınları hatırladı." cümlesiyle başlıyor roman. Feramuz'un ilk hovardalığına dönülüyor. Neredeyse çocuk hâline. Feramuz ölüm döşeğinde yatadursun zamanda ileri geri gitmelerle bir dönem anlatılacaktır. Şadiye, Azize,Kumru, Reyhan, Hanife, karısı Semiha. Hepsinin hayatına girmiş, hepsinin ömrünü zehretmiş. En sonunda hasta yatağında Selver'in her ziyaretinde ölmeye devam etti.
Roman puzzle özelliği taşıyor. Yapbozun dört kenarını Feramuz, Selver, Cevcet ve Kumru oluşturuyor. Battal Ağa, Eşref, Cemile, Karabey, Elmas, Nazile, Seyit, Sultan, Aşır diğer önemli karakterler. Romana giren her karakter geçmişinden o gününe, bazen hayatının tamamı özetleme tekniğiyle tanıtılıyor. Böylelikle yapbozun parçaları teker teker oturuyor.
Feramuz'un her gün ölmesi, Selver'in oğlu Umut'u özlemesi, Eşref'in kaplumbağa eti yiyerek iyileşmesi tekrarlanarak leitmotif yapılmış.
Eserin Orta Anadolu kültürüyle yoğrulması Ethem Baran'ın Yozgatlı oluşundan kaynaklanıyor. Karakterler kızdıkları anda bölge ağzını fütursuzca kullanıyor. Bu da romanın realist özelliğini gösteriyor. Uylamak, añız, geçgere gibi yöresel kelimelerle de karşılaşıyoruz. Bunun gibi kelimeler hiç unutulmasa diyorum ama günümüz gençliğinin ihtiyaç duymadığı da bir gerçek.
Trafiğin, bulutların, gecenin ve birçok nesnenin ve kavramın orijinal benzetmelerle anlatıldığını görüyoruz. Köpek havlamalarının, kavak hışırtılarının, koltuk değnekli Cevcet'in değneğinin tıkırtıları adeta işittirilmiş.
Gecekondu ahalisinden bir bölümün ele alınarak toplumun panoramasının çekildiği Köhne edebiyatımızın çağını aşan bir eser olacağını düşünüyorum.
Puan vermedi·220 syf.··
Beğendi
·2025 17. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 26 Şubat 2025 11:53
Hemşehrim yazar Köhne diye bir kasaba adı bulmuş olsa da bizzat bizim memleketten detaylarla kendi toprağını anlatmış. Yine de her İç Anadolulu insanın kendinden, toprağından, geçmişinden çok şey bulacağı bir hikaye. Toz toprak kokusu ile oradan oraya sürüklendik sayesinde. Kavaklar hışırdadı, babamdan dinlediğim cinlikaya dile geldi. Muhteşem bir hikayeydi. Çok gerçek, çok anlaşılır, bilhassa çok içler acısı.
Geleneksel Yaşamdan Bir Kesit: KöhneEdebiyat
"Bir ağacın kökleri gibi birbirine dolanmış aileler, akrabalar, komşular..."
Kitabın arka kapağındaki cümlenin özetlediği gibi kırsal kökenli insanların köyde, taşradaki bir şehirde ve kısmetlerini aramak için gittikleri Ankara'da geleneksel yaşamlarından kopmadan hayata tutunma çabalarını ele alan iyi kurgulanmış bir roman. Girift ilişkilerin üstesinden gelerek, her bir karakterin akıbetini işlemiş ve odağına aldığı Selver ile Feramuz'un yasak aşkların kitabın başında ve sonunda vererek kurgusal bir bütünlük oluşturmaya çalışmış.
Yazar, geri dönüşlerle, ileriye gidişlere taşra insanının yaşamına objektif tutmuş, belirli bir yerde ve dönemde yaşayan insanların yaşama bakışlarını, yaşamdan beklentilerini, ihtiraslarını, aşklarını, geçimlerini geçimsizliklerini gayet gerçekçi biçimde ortaya koymuş. Artık unutulmuş ya da unutulmaya yüz tutmuş yöresel dilin yerli yerince kullanımı Ethem Baran'ın memleketi Yozgat'ın diline ve kültürüne ne kadar hâkim olduğunu gösteriyor.
Geçmişe, geçmişin belirli bir kesitinde ve yerinde insan ilişkilerinin hangi temel üzerine kurulu olduğunu göstermesi, bireylerin yaşayış ve duyuş biçimlerini görece detaylıca vermeye çalışması bakımından Köhne vasatın üzerinde bir dönem romanı. Öykülerini beğenerek okuduğum Ethem Baran'ın Köhne'si nitelikli bir roman, hayranlarına tavsiye ederim.
KÖHNE
Çıplak doğan şehirler vardır. Onların ilk kundağı, masalların içinden süzülen ve saf ritmiyle fısıldayan ninnilerdir. Köhne, işte böyle bir şehrin tek kelimeye sığmış bir yankısı. Orta Anadolu’nun belleği aşınan yüzlerinde, tozlu sokaklarında ve kırık dökük evlerinde dolaşan bu kelime, Ethem Baran’ın romanında yalnızca bir kasaba adı değil; adeta yaşayan bir varlık gibi. İnsan ruhunda biriken yorgunluk ve bitmek bilmeyen yıpranmışlık, bu kelimede somutlaşır.
İncelemenin tamamı;
literaedebiyat.com/post/kohne-ethe...
Şaşırmayacağın, varlığını bildiğin insan gerçekleri…
Etkiliyor mu? Evet.
Sakin anlatımı insanı sarsmıyor ama gerçekler içine bir kez daha çörekleniyor.
Yaşadığın, şahit olduğun şeyleri kabul etmek istemezsin ama inkâr da edemezsin; öyle bir şey.
Puan vermedi·220 syf.·
2024 731. kitabı
Türk yazar ve öğretmen Ethem Baran
Daha çok öyküleriyle bildiğimiz, Sait Faik Hikaye Armağanı sahibi Ethem Baran'ın son romanı 'Köhne', bir Orta Anadolu köyünde iç içe geçmiş, birbirini etkileyen ve hatta tekrar eden yaşamların hikâyeleştirildiği bir taşra anlatısı. Romanın zaman kurgusu 1945 gibi başlıyor ve 1972- 1974 yıllarına kadar uzanıyor.
"Köhne, Ethem Baran’ın anlatımda ne denli mahir olduğunu her satırında hatırlatan, yaşamın dolambaçlı yollarında gezinen,
canlı ve sahici bir roman." 
Köhne
"“İnsanlık böyle belli olur kardeşim. İnsanlık küçük şeylerin altına saklanır. Sen başka yerde ararsın. Gözünün önündedir, görmezsin. Bakmasını bilmezsen görmezsin tabii. İnsanlığı nerede arayacağını bileceksin. Kim insan, kim değil bileceksin.”
Küçüklerin büyüklerinin yanında sigara içemediği, önüne gelenden dayak yediği, yeniyetmeyse azar işittiği bir Orta Anadolu köyünde iç içe geçmiş yaşamlar. Ankara, önünde sonunda gidilmesi gereken bir yer…"
Sıcak samımı bır dille bızım insanımızı bize anlatıyor Ethem Baran
İyi okumalar olsun Köhne
Ethem Baran
Daha çok öyküleriyle bildiğimiz, Sait Faik Hikaye Armağanı sahibi Ethem Baran'ın son romanı 'Köhne', bir Orta Anadolu köyünde iç içe geçmiş, birbirini etkileyen ve hatta tekrar eden yaşamların hikâyeleştirildiği bir taşra anlatısı. Romanın zaman kurgusu 1945 gibi başlıyor ve 1972- 1974 yıllarına kadar uzanıyor.
"Köhne, Ethem Baran’ın anlatımda ne denli mahir olduğunu her satırında hatırlatan, yaşamın dolambaçlı yollarında gezinen,
canlı ve sahici bir roman." Köhne
"“İnsanlık böyle belli olur kardeşim. İnsanlık küçük şeylerin altına saklanır. Sen başka yerde ararsın. Gözünün önündedir, görmezsin. Bakmasını bilmezsen görmezsin tabii. İnsanlığı nerede arayacağını bileceksin. Kim insan, kim değil bileceksin.”
Küçüklerin büyüklerinin yanında sigara içemediği, önüne gelenden dayak yediği, yeniyetmeyse azar işittiği bir Orta Anadolu köyünde iç içe geçmiş yaşamlar. Ankara, önünde sonunda gidilmesi gereken bir yer…"
Sıcak samımı bır dille bızım insanımızı bize anlatıyor Ethem Baran
İyi okumalar olsun Köhne
Değişik bir kitaptı. Kimin eli kimin cebinde belli değil. Güya Anadolu'nun bir köyü dersin o onun karısıyla o bilmem kimin kocasıyla bir ara ne okuyorum ben yav dedim.
Feramuz köyün çapkını evli çocuklu ama götürmediği hatun kalmamış herkesi o bakkal dükkanında kaldırmış. Ama en çok Selver'i sevmiş. Babasından bile istemiş kuma olarak, lakin babası vermiyor Seyit e veriyor kızını Seyit ve Seyit'in kızı Ayla ile Ankara' ya gidiyor. Orada zor bir hayat yaşıyor.
John Wick Köhne
Ethem Baran abimizden okuduğum ilk roman. Başka romanları da var galiba ama bu bilgiden tam emin değilim şu an.Hikayeleriyle beraber kendisine hayran olmuştum zaten ama bu kitapla bir kez daha hayran oldum.Bence bu kitapla ülkemizin müthiş bir fotoğrafını çekmiş kendisi.
Kitapta olaylar hiç bitmiyor-John Wick filmi gibi-,heyecan hiç düşmüyor,merakınız bir gıdım bile azalmıyor.Yer yer aşırı dokunaklı olduğunu da söyleyelim.Bir çürümüşlük kitabı aslında bu.Babaları tarafından her türlü yaşama zevkinden uzak tutulmuş çocuklar,çocuk yaşta evlendirilen kadınlar,eşlerinden dayak yiyen başka kadınlar,anne babalarına düşman kesilen çocuklar,kimin elinin kimin cebinde olduğunu kestirmenin zor olduğu bir toplum gerçeği kitabı...Bir film izliyormuş gibi hissettiren müthiş bir kitap.Daldan dala atlayan ama okuyucuyu hiç yormayan bir çeşit macera öyküsü gibi.Bol karakterli olduğu için kim kimin nesiydi karışabilir.O yüzden soyağacı çıkarmak işe yarayabilir.Belki sonraki basımlarda Yüzyıllık Yalnızlık'ta olduğu gibi kitabın ilk sayfasına bir soyağacı koyarlar.Bence güzel olur.
Müthiş bir kitap.Ben çok beğendim.
Okuyun.Okutun
Esen kalın.
Yazar Hakkında
Ethem BaranYazar · 15 kitap
1962’de Yozgat’ta doğdu. İlk ve orta öğrenimini Yozgat’ta yaptı. 1983’te Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Eğitim Yönetimi ve Planlaması Bölümü’nden mezun oldu. Güzel Sanatlar Eğitimi alanında mastır programına devam etti. Öykü, deneme, eleştiri ve desenlerine çeşitli dergilerde yer verildi. İlk öykü kitabı Sonrası Ayrılık 1991’de yayımlandı. Kurutulmuş Gül Mevsimi’yle Türkiye Yazarlar Birliği 1994 Hikâye Ödülü’nü kazandı. Yazarın Dönüşsüz Yolculuklar Kitabı (2005 Yunus Nadi Öykü Ödülü), Unuttuğum Bütün Akşamlar, Bozkırın Uzak Bahçeleri, Evlerimiz Poyraza Bakar adlı öykü kitapları ile ilk romanı Yarım Doğan Kitapçılık tarafından yayımlandı.
