Et j'ai pleuré, pleuré-hé! Victor, Comme c'est beau! C'est la première fois que je suis vraiment sensible à la poésie ; c'est la première fois qu'un texte me fait pleurer ! Sur les cent poésies des Contemplations, outre les prémisses de Cosette dans " Melancholia", et peut-être un peu Jean Valjean dans "Le maître d'études", la majorité des lignes se rapporte à sa fille Léopoldine, le véritable amour de sa vie, noyée dans la Seine le 4 septembre 1843 à 19 ans. Quid de ses autres enfants, d'Adèle Foucher, la mère, alors que plusieurs poèmes se rapportent à une mère mourant devant ses enfants,.. et même un seul poème évoque Juliette Drouet, sa maîtresse. C'est beau, c'est émouvant, c'est romantique, les âmes des corps abandonnés aux flots se parlent, sous l'eau, puis se transforment en étoiles célestes. Déjà, Victor, dont la complicité fut grande avec elle, a mis cinq ans à abandonner Léopoldine à Charles. Alors, après 1843, il a mis trois ans à revenir sur le lieu du drame (j'ai habité la belle ville de Caudebec, à côté de Villequier), ensuite, jusqu'en 1854, et peut-être plus tard, il se pose des questions sur la mort de sa fille, et, comme Jésus sur la croix, "Père, pourquoi m'as-tu abandonné ?", il pose à Dieu plusieurs fois la question : Pour la faire mourir, pourquoi l'avoir fait naître ?

Les ContemplationsVictor Hugo · Librairie Generale Francaise · 197419 okunma

Yazar Hakkında

Victor HugoYazar · 87 kitap

Victor Hugo 26 Şubat 1802'de Fransa'da doğdu. Liseyi bitirdikten sonra kendini tümüyle edebiyata adadı. 1824 yılında Fransız coşumcularının (romantikler) yayın organı olan La Muse Française dergisini kurdu. Cenacle adını taşıyan coşumcu sanatçılar çevresinin üyesi ve onun odak noktası oldu. 1830-1843 arasında en verimli dönemlerinden birini yaşadı. Romanları, tiyatro yapıtları ve şiirleriyle başarıdan başarıya koştu. 1831'de Notre Dame de Paris (Paris'in Notredame Kilisesi) adlı büyük romanını yayımladı. 1841 yılında Fransız Akademisi'ne üye seçildi. Çok sevdiği kızı Leopoldine'nin 1843'de kazayla boğularak ölmesi üzerine 1852'ye dek yeni yapıt vermedi. 1848 Devrimleri'nden sonra parlemento üyeliğine seçildi. 3. Napoleon'un hükümet darbesini engellemeye çalıştı, başaramayınca 1851 yılında Belçika'ya kaçmak zorunda kaldı. Ateşli bir demokrasi ve cumhuriyet yanlısı olarak imparatorluk rejimini eleştiren yapıtlar yazdı. 1855-1870 arasını küçük bir İngiliz adası olan Guernsey'de geçirdi. O dönem yazarlığının en üretken yılları olmuştur. 1862 yılında başyapıtı olan Les Misérables (Sefiller) adlı romanını yayımladı. Bunu 1866'da Les Travailleurs de la Mer (Deniz İşçileri) ve aynı yıl L'Homme qui Rit (Gülen Adam) gibi önemli romanları izledi. Fransa'da Cumhuriyet yeniden kurulunca Paris'e döndü. Ulusal Meclise seçildi. Artık Fransa'nın en gözde kişilerinden biriydi. Paris Komünü'nün ezilmesinden sonra komüncülerin bağışlanması için çok uğraştıysa da sonuç alamadı. Giderek siyasal ve toplumsal yaşamdan elini eteğini çekti. 1885 yılında ölüm döşeğinde iken; "Tanrı'ya inanıyorum, ahirete inanıyorum; fakat hiçbir kilise papazını başımda istemiyorum. Beni seven bütün dünya insanlarının gönülden dualarını bekliyorum. Bu benim için kafidir." diyerek 22 Mayıs 1885 yılında hayata gözlerini yummuştur.